Connect with us

VOLT

«Αμμόχωστος, καρδιά μου»

Published

on

Της Βέρας Κοσμά

Η συγγραφική δραστηριότητα της Αμμοχωστιανής Μαρίας Ιωάννου Φίλη άρχισε από πολύ νωρίσ. Η προσφυγιά όμως και η κατοχή της πατρίδας της υπήρξαν καθοριστικά για να πιάσει πένα και χαρτί και να εκφράσει τα συναισθήματα της. Αποτέλεσμα; η έκδοση της ποιητικής συλλογής “Αμμόχωστος, καρδιά μου”.

Πως αισθανθήκατε όταν ακούσατε την ανακοίνωση για το άνοιγμα των Βαρωσιών;

Όταν άκουσα για το άνοιγμα των Βαρωσιών ένιωσα ένα τσίμπημα στην καρδιά. Ένιωσα οργή και αγανάκτηση μαζί. Ήξερα βαθιά μέσα μου χωρίς να μου το πει κανείς ότι η Αμμόχωστος αποτελούσε το χαρτί του εκβιασμού της Άγκυρας. Τελικά δεν έκανα λάθος. Και τώρα οι Τούρκοι κατακτητές αφού είδαν ότι τα σχέδια τους δεν πήγαν όπως αυτοί ευελπιστούσαν έβγαλαν τον άσσο από το μανίκι. Ένα παιχνίδι του σουλτάνου που κατάφερε από την μια να μας πονέσει για την κατάντια που επέφεραν στην πόλη μας, αλλά από την άλλη μας δυνάμωσε, μας θύμωσε πολύ και μας πείσμωσε για ακόμη πιο σθεναρή αντίσταση.

Ποια πιστεύετε ήταν τα μεγαλύτερα λάθη που κάναμε ώστε να φτάσουμε στο σημερινό αποτέλεσμα;

Το μεγαλύτερο λάθος που κάναμε είναι ότι χωρίς να το καταλάβουμε εμπιστευθήκαμε άτομα ανάξια, άτομα που δεν αγάπησαν την πατρίδα. Δεν μιλάω μόνο για πολιτικά πρόσωπα αλλά και για άτομα που βρίσκονται ανάμεσα μας και που λειτούργησαν και λειτουργούν για ίδια συμφέροντα. Τα λάθη ποικίλα.
Μας παραπληροφορούσαν και εμείς περιμέναμε την ώρα της επιστροφής. Μπροστά στον αγώνα της επιβίωσης μάς εκμεταλλεύτηκαν και χάσαμε πολύτιμο χρόνο. Εγώ βέβαια πιστεύω πως ακόμα τίποτα δεν χάθηκε. Αν προχωρήσουμε πια ενωμένοι για το καλό της πατρίδας μας όλα θα είναι διαφορετικά. 

Αποτύχαμε ως λαός;

Δεν νομίζω ότι ένας λαός σαν τον δικό μας έχει αποτύχει. Δεν γίνεται να ακυρώσω την προσπάθεια του λαού για να ανατραπεί το status quo μέχρι τώρα. Δεν μπορούμε τις αποτυχίες των ολίγων να τις επιρρίπτουμε σε όλους. Δεν μπορούμε τις λάθος τακτικές που ακολούθησαν μερικοί καιροσκόποι που παρέσυραν τον λαό να τις φορτώσουμε σε όλο τον λαό. Όχι ο λαός μας είναι ένας σπουδαίος λαός που το απέδειξε όταν χρειάστηκε. Με τους αγώνες του για την ελευθερία μας, στον αγώνα του 1955-1959, στον πόλεμο του 1974, στον πολιτισμό, στην έρευνα, στις γνώσεις, στην αξιοπρέπεια, στην αγάπη και στην αλληλεγγύη των λαών και έχει πολλά να δώσει ακόμα. Το μόνο που πρέπει να θυμόμαστε πάντα είναι να παραμένουμε ενωμένοι .

Πώς θα έπρεπε να αντιδράσουμε ως κυπριακή δημοκρατία;

Η αντίδραση της Κυπριακής Δημοκρατίας νομίζω ότι ήταν η σωστή απέναντι στην αλαζονική στάση για πικνικ του Ερντογάν στην πόλη της Αμμοχώστου, της πόλης που ερήμωσαν. Έγιναν τα διαβήματα που έπρεπε να γίνουν προς την Ευρώπη και τα Η. Ε. Αν μιλήσω όμως γενικότερα θα μπορούσε να ήταν πιο δυναμική η αντίδραση όλα αυτά τα χρόνια.

Τι σας πληγώνει περισσότερο; 

Με πληγώνει περισσότερο η προδοσία που παίχτηκε το 1974 εις βάρος της πόλης μου και ο διχασμός που συνεχίζει να υπάρχει ανάμεσα μας ακόμα και μετά από τα αποτελέσματα αυτού του καταστροφικού πολέμου. Ενώ ο Τούρκος κατακτητής είναι εδώ δίπλα μας, δεν έφυγε ποτέ, εμείς συνεχίζουμε. Με πληγώνει αυτή η στασιμότητα, η αδράνεια και ο ωχαδερφισμός. Με πληγώνει ακόμα που την βλέπω, την νοιώθω τόσο κοντά μου και δεν μπορώ να ζήσω στην πόλη που γεννήθηκα, στην πόλη που έζησα τις παιδικές μου στιγμές, την πρώτη παιδική αγάπη!

Τι κρατάτε από την Αμμόχωστο; 

Από την Αμμόχωστο κρατάω τα πάντα. Την αγάπησα από την στιγμή νομίζω που άνοιξα τα μάτια μου στην κούνια. Με μέθυσαν οι πορτοκαλανθοί της, ο αέρας της, οι γειτονιές, οι αυλές με τα γιασεμιά, τους βασιλικούς και το αγιόκλημα. Οι χαρούμενες φωνές μας όταν τρέχαμε μικρά παιδιά μέσα στα περιβόλια για να σκαρφαλώσουμε στους ανεμόμυλους χωρίς να μας περνάει ποτέ από το μυαλό πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό το παιχνίδι. Η θάλασσα με το κύμα να σκάει στην χρυσή αμμουδιά της. Το μοναδικό της ηλιοβασίλεμα της. Όλα της τα άσχημα και τα ωραία της. Αναμνήσεις όμορφες που ρίζωσαν και τις κουβαλάω μαζί μου πάντα.

Τι θυμάστε από την περίοδο της εισβολής;

Η βίαιη εισβολή και η κατοχή της αγαπημένης μου πόλης από τους Τούρκους κατακτητές στις 14η Αυγούστου του 1974 με βρίσκει εθελόντρια, 14 χρονών τότε, στο ξενοδοχείο Μάρκος που τελούσε το προσωρινό νοσοκομείο της Αμμοχώστου αφού το νοσοκομείο της πόλης βομβαρδίστηκε από τα τουρκικά αεροπλάνα. Σκοτώθηκαν δυστυχώς και αθώες ψυχές που νοσηλευόντουσαν. Θυμάμαι ήρθε εντολή εκκένωσης του και η μεταφορά του σε ένα από τα χωριά των Κοκκινοχωρίων. Οι Τούρκοι ήταν ήδη στην πόλη των Βαρωσιών. Έτρεξα τότε και ενημέρωσα τους δικούς μου, πήρα την μητέρα μου και μια οικογένεια γειτόνων και φύγαμε με το νοσοκομείο. Το νοσοκομείο στεγάστηκε προσωρινά στο Φρέναρος και εγώ με την μητέρα μου, τον μικρότερο αδερφό μου και τους γείτονες φτάσαμε στην Ορμήδεια όπου μας φιλοξένησε η θεία μου. Εκεί εργαζόμουν εθελοντικά για το στήσιμο της Υπηρεσίας Μερίμνης Εκτοπισθέντων προσφύγων. Απογραφή, σίτιση, αντίσκηνα και τέλος γραμματειακή υποστήριξη στο πλευρό του επικεφαλή Λειτουργού Μερίμνης Χάρη Τέκκη.

Πως οδηγηθήκατε στην Ελλάδα;

Το μυαλό μας ήταν συνεχώς στην επιστροφή. Όμως περνούσε ο καιρός και τίποτα δεν γινόταν. Παράλληλα, ο αδερφός μου αντιμετώπιζε θέματα υγείας και στην Κύπρο δεν μπορούσε να αντιμετωπιστεί. Έπρεπε, όπως είπε ο πατέρας μου, να μετεγκατασταθούμε στην Ελλάδα για τη νοσηλεία του αδερφού μου και να συνεχίσουμε τα υπόλοιπα παιδιά το σχολείο. Ήδη στην Ελλάδα ήταν η μεγαλύτερη αδερφή μας με την οικογένειά της, πριν το 1974.. 

Πόσο συχνά επισκέπτεστε την Κύπρο ;

Η Κύπρος είναι οι ρίζες μου, οι άνθρωποι μου, ο έρωτας μου, όλη η ζωή μου γι’ αυτό δεν χάνω ευκαιρία να βρίσκομαι κοντά της από δυο έως 4 φορές τον χρόνο.

Πως πήρατε την απόφαση να γράψετε το «Αμμόχωστος καρδιά μου»; Μιλήστε μας λίγο για τη συγκεκριμένη ποιητική συλλογή.

Η συγγραφική μου δραστηριότητα ξεκίνησε από πολύ νωρίς στα παιδικά και νεανικά μου χρόνια
και ήταν ένας τρόπος έκφρασης των συναισθημάτων μου. Αυτή η έκφραση των συναισθημάτων μου έγινε εντονότερη μετά από τα γεγονότα του 1974 και την βίαιη εκδίωξη μου από την Αμμόχωστο. Μέρα νύχτα το μυαλό και η καρδιά μου βρισκόταν στην Αμμόχωστο και η πένα στο χέρι μου θαρρείς και γράφει μόνη της όσα είναι μέσα στην ψυχή μου. Το βιβλίο πέρα από τον ύμνο προς την Αμμόχωστο πραγματεύεται και την ανθρώπινη τρυφερή σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων. Ο τίτλος του βιβλίου για μένα είναι ένας τίτλος τιμής και αγάπης προς την γενέτειρα πόλη μου..

Θα ξαναδούμε ποιητική συλλογή σας σύντομα;

Βεβαίως. Έχει ήδη εκδοθεί και κυκλοφορεί από τον “Εκδοτικό Οίκο Κούρος” του κου Δημήτρη Φύκιρη. Είναι ακόμα ένα βιβλίο μου αφιερωμένο στην Αμμόχωστο, σε όλους τους πρόσφυγες και ειδικότερα στους Αμμοχωστιανούς. Ο τίτλος είναι “Απόσταγμα Ψυχής με τα Κρινάκια της Ζωής “. Η διαφορά από το προηγούμενο βιβλίο είναι πως αυτό το βιβλίο πέρα από τα ποιήματα συμπεριλαμβάνει στοχασμούς, σκέψεις, ποιήματα της Αμμοχώστου, ποιήματα ερωτικά και τέλος ένα δικό μου τρόπο ανάλυσης των διαφόρων συναισθημάτων που μας διακατέχουν. Υπάρχει ένα ακόμη βιβλίο που βρίσκεται στην αρχή και που δεν είναι μόνο δικό μου, αλλά όλων των συμπατριωτών μου Αμμοχωστιανών. Γράφεται από όλους μας και ο κάθε ένας μας καταθέτει την μαρτυρία του λίγο πριν φύγει από την Αμμόχωστο και γιατί αναγκάστηκε να το κάνει. Θα είναι η αποκατάσταση της αλήθειας και ταυτόχρονα η δική μας κληρονομιά στις επόμενες γενιές και θα διατεθεί δωρεάν στα σχολεία της Κύπρου μας .

Τέλος, πως είναι ο ψυχισμός σας όταν γράφετε; Είστε χαρούμενη ή λυπημένη όταν έχετε οίστρο;

Η αλήθεια είναι ότι γράφω είτε είμαι λυπημένη είτε χαρούμενη γιατί ο ψυχικός κόσμος ενός ποιητή ψάχνει την εκτόνωση, την έκφραση αλλά και την εξέλιξη της ατομικής σκέψης και βούλησης. Ο συνδυασμός και η τακτοποίηση ιδεών και αυθόρμητων σκέψεων και εικόνων που κατακλύζουν τον ψυχικό κόσμο μου καταλήγει σε γραμμές γεμάτες εικόνες, πάθος, αποδοχή και απόρριψη καταστάσεων.

VOLT

Ξυπνήστε το όχημα σας!

Published

on

Ο Μ. VRACHIMIS & SON μας παρουσιάζει το Rapid FR, το νέο μεγάλο gadget της Ιταλικής εταιρείας DimSport που προσφέρει δύναμη και οικονομία στο αυτοκίνητο σας.

Η M. Vrachimis & Son, το γκαράζ, το οποίο έχει συνδέσει το όνομά του με το χώρο της βελτίωσης, είναι εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος της κορυφαίας στο είδος της ιταλικής εταιρείας DimSport. Η DimSport παρουσίασε πρόσφατα το νέο RAPID FR που ενσωματώνεται στο πεντάλ γκαζιού και που μπορεί να εγκατασταθεί τόσο σε παραδοσιακά βενζινοκίνητα και πετρελαιοκίνητα οχήματα όσο και σε οχήματα διπλού καυσίμου, υβριδικά και ηλεκτρικά, επεκτείνοντας έτσι το φάσμα των εφαρμογών της. Ως απάντηση στη ζήτηση της αγοράς, αυτή η λύση πληροί τα πρότυπα ποιότητας της DimSport. Η Dimsport προσφέρει τις υπηρεσίες της για περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας με τη σειρά προϊόντων RAPID ανά το παγκόσμιο. Οι διαστάσεις του Rapid FR, η ποιότητα κατασκευής και η δυνατότητα συνδυασμού μιας μονάδας με καλωδιώσεις για συγκεκριμένες εφαρμογές το καθιστούν εξαιρετικά ελκυστικό για τον απλό πελάτη αλλά και για τους επαγγελματίες που χρειάζονται οικονομία στα αυτοκίνητα τους.

Πολλαπλή χρήση

Μπορεί να διαχειριστεί όλους τους τύπους σήματος πεντάλ γκαζιού: μονό, διπλό και τριπλό αναλογικό, pwm 

Εύκολη εγκατάσταση

Χάρη στα ξεχωριστά καλώδια plug & play.

28 Διαφορετικές ρυθμίσεις

4 τρόποι οδήγησης (Race – Sport – City – Limit) + 7 έξτρα προσαρμογές για να «ανταποκρίνονται» στο στυλ σας!

Επιλέξτε το στυλ οδήγησης σας

Το Rapid FR διαθέτει ένα μοναδικό τρόπο, ικανό να χειρίζεται αναλογικά τα σήματα PWM και SENT, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στο μεγαλύτερο δυνατό αριθμό εφαρμογών στην αγορά, ενσωματώνοντας την επιλογή τεσσάρων τρόπων οδήγησης με επτά βήματα προσαρμογής το καθένα σε μία μόνο εργονομική συσκευή. Μια περαιτέρω λειτουργία επιτρέπει την επαναφορά στην αρχική του θέση και να φέρει το όχημά σας όπως ακριβώς ήταν πριν γίνει η τοποθέτηση.

Το Rapid FR δεν παρέχει αυξήσεις σε ισχύ και ροπή, αλλά αλλάζει την αντιδραστικότητα στο πεντάλ του γκαζιού, επιτρέποντάς σας έτσι να προσαρμόσετε την απόκριση του οχήματος στο στυλ της οδήγησης, της διαδρομής και τις συγκεκριμένες ανάγκες σας.

Μέσα από τέσσερις λειτουργίες με επτά βήματα προσαρμογής το καθένα, μπορείτε να δημιουργήσετε τη δική σας ρύθμιση σε πραγματικό χρόνο. Το εργονομικό σχήμα με τα κουμπιά με οπίσθιο φωτισμό και η ξεχωριστή καλωδίωση από την κύρια μονάδα καθιστούν το Rapid FR ένα εξαιρετικά ευέλικτο προϊόν. Η χρήση γίνεται μέσω κινητού κάτι που βάζει την DimSport αυτή τη στιγμή στη κορυφή στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Φιλοθέης 44, Βιομηχανική περιοχή Παραλιμνίου, Τ: 96 350642

Continue Reading

VOLT

«Η παράσταση αρχίζει»

Published

on

Ο Γιαννής από τον καιρό, που πήρε τη σύνταξη του δεν χάνει ευκαιρία να «πάει έσσω του». Έτσι λέει στα παιδιά και τη γυναίκα του. «Πάω έσσω μου, στις γειτονιές μου». Και αυτοί ξέρουν πού θα πάει. Του αρέσει να διηγείται στα εγγόνια του ιστορίες της παιδικής του ηλικίας. Τους μιλά για μια άλλη εποχή. Για τα παιδιά της γειτονιάς του. Της γενιάς της δεκαετίας του 60. Για τα παιγνίδια και τις συνήθειες τους.

– Παππού, πάρε μας μαζί σου να δούμε αυτές τις γειτονιές. Να μας δείξεις αυτούς τους τόπους, τώρα που είναι κλειστά τα σχολεία. Άλλο που δεν ήθελε ο παππούς ο Γιαννής.

Τη Δευτέρα μετά το πρόγευμα πήραν τα σάντουιτς τους, το φρούτο, το νερό τους και ξεκίνησαν. Πέρασαν τα οδοφράγματα και ο παππούς άρχισε να τους εξηγεί τι έβλεπαν δεξιά και αριστερά του δρόμου. Όταν πλησίαζαν στην εκκλησία της Αγίας Ζώνης σταμάτησαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Στο τοίχο ήταν ο αριθμός 22. Λεωφόρος Δερύνειας. Πριν βγουν από το αυτοκίνητο ο παππούς είπε: «Αρχίζει η παράσταση»

– Τι σημαίνει αυτό, παππού; ρώτησε η εγγονούλα του.

Αυτός χαμογέλασε.
– Σε αυτό εδώ το σπίτι ζούσε ο φίλος μου ο Τάκης με τους γονείς και το μεγάλο αδελφό του τον Κόκο. Τότε, το 1956, δεν υπήρχε τηλεόραση. Μόνο ραδιόφωνο. Ο Τάκης ήταν πολύ καλός μαθητής και φρόνιμο παιδί. Περνούσε την ώρα του στο σπίτι. Τού άρεσε το διάβασμα. Ήθελε να σπουδάσει δάσκαλος. Ο πατέρας του ήταν αντιπρόσωπος της εταιρείας αλκοολούχων ποτών ΛΟΕΛ. Συνεργαζόταν με εταιρείες από τη Τσεχοσλοβακία . Έφερναν ξυλεία και διάφορα προϊόντα. Στα γενέθλια του, του χάρισε μια μηχανή, που έδειχνε ταινίες μικρού μήκους. Μαζί με κάμποσες ταινίες. Και όταν έμαθε να τη χειρίζεται καλά αποφάσισε να προσκαλέσει τους φίλους τους. Στη πισινή αυλή τους υπήρχε ένα μεγάλο, πελώριο ζυμωτήρι. Για τα παιδιά τότε ήταν τρομακτικό να το βλέπουν. Κάποτε έκαμναν σαπούνια. Δίπλα, στη πλευρά του σπιτιού, βρισκόταν η αποθήκη. Ήταν άδεια. Εκεί λοιπόν, πάνω στο τοίχο ο Τάκης κρεμούσε ένα άσπρο σεντόνι που ήταν η σκηνή. Τοποθετούσε δυό ξύλινους πάγκους και οι θέσεις ήταν έτοιμες. Οι θεατές ήταν λίγοι, μα διαλεκτοί. Τα φρόνιμα παιδιά της γειτονιάς.

Το καλοκαίρι κάθε Σάββατο στις 7 το βράδυ ο Πέτρος Καρεκλάς, ο Ττόμης Παγιάσης, οι Βαρνάβας και Βάσος Κυριαζής, ο Δώρος Πολυδώρου, ο Αντρέας Χατζηγιάννης και ο παππούς σας ο Γιαννάκης ήταν τα τυχερά παιδιά, που παρακολουθούσαν για πρώτη φορά στη ζωή τους σινεμά.
-Δεν πληρώνατε, παππού; ρωτάει ο μικρός εγγονός.
– Βέβαια πληρώναμε. Επειδή οι περισσότεροι από εμάς τότε δεν είχαμε χρήματα, πληρώναμε σε είδος. 2 – 3 ππυριλλιά, (γυαλλέτες, σβόλους) ή 3-4 φωτογραφίες (στάμπες τις λέγαμε) των ποδοσφαιριστών των ομάδων μας. Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες είχαν περισσότερη αξία διότι ήταν δύσκολες. Κυκλοφορούσαν σε μικρό αριθμό. Οπότε όποιος είχε τέτοιες, μπορούσε να δώσει μόνο μια. Το ίδιο και με τις γυαλλέτες. Πάντως ο Τάκης δεχόταν τη κάθε προσφορά που του προτείναμε. Η καλοσύνη του ήταν τέτοια, που δεν μπορούσε, δεν ήθελε να στερήσει από τους φίλους του τη χαρά να απολαύσουν ένα έργο. Άλλωστε σαν παιδί είχε και αυτός την ανάγκη των φίλων, της παρέας.

– Και τι έργα βλέπατε, παππού; ξαναρωτάει ο εγγονός.

-Πριν ξεκινήσει η προβολή ο Τάκης στεκόταν μπροστά μας και με σοβαρό ύφος μας έλεγε: «Ησυχία! Η παράσταση αρχίζει» Μετά έπαιρνε τη θέση του πίσω από εμάς, έσβηνε τα φώτα και ξεκινούσε η προβολή. Η ταινία ήταν από νωρίς έτοιμη για προβολή.

Στην αρχή βλέπαμε ταινίες μικρού μήκους. «Τσάρλυ Τσάπλιν». «Ο Χοντρός και ο Λιγνός». «Τρίο Στούτσιες». Ήταν βωβές ταινίες. Εμείς, που πρώτη φορά παρακολουθούσαμε ταινία σκάζαμε στα γέλια με τα κατορθώματα τους και την καλοσύνη τους να βοηθούν τους φτωχούς και τους αδικημένους. Γελούσαμε, φωνάζαμε. Γενικά γινόμασταν ένα με τη ταινία. Σε αυτό βοηθούσε και το γεγονός, ότι η σκηνή ήταν κοντά μας και σαν να συνέβαιναν όλα μπροστά μας.

Μετά η ταινιοθήκη εμπλουτίστηκε. Βλέπαμε σύντομα καουμπόικα έργα. Τον ήρωα να κυνήγα και να τιμωρεί τους κακούς. Να τους πυροβολεί και μετά να φέρνει το όπλο του μπροστά στο στόμα του και να φυσά το καπνό, που έβγαινε. Να το γυρίζει στο δάκτυλο του με τέχνη και να το βάζει στη θήκη του. Μετά να φτιάχνει το καπέλο του, να μας κλείνει το μάτι και να τραβά το δρόμο του. Πολλές φορές του φωνάζαμε να προσέχει όταν βλέπαμε πως κινδύνευε. Όπως φαίνεται αυτός μας άκουγε και έτσι, κανένας δεν τον σκότωνε.

Κάποτε ο Τάκης οργάνωνε παράσταση με καραγκιόζη. Είχε τις διάφορες φιγούρες και τις κινούσε επιδέξια πίσω από το άσπρο σεντόνι. Μας ξετρέλανε το Κολλιτήρι με τις αταξίες του.

Ότι και να μας έδειχνε ο Τάκης, που από τότε ήταν καλός διοργανωτής και προγραμματιστής, μας ενθουσίαζε. Κυρίως, γιατί πάντοτε γινόμασταν ένα με τους ήρωες του έργου. Συμμετείχαμε κάθε φορά δίχως να ενοχλούμε κανένα. Ήμασταν όλοι μικρά παιδιά. Εκφράζαμε ελεύθερα τα συναισθήματα μας. Ζούσαμε τη δράση, την ιστορία.

Πολλές φορές διοργανώναμε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Απέναντι, στο χωράφι του Βαρνάβα. Εδώ συναντιούταν οι ομάδες της κάτω και της πάνω γειτονιάς. Τα παιδιά που έμεναν στη οδό Δερύνειας και τα άλλα, στην

οδό Ικάρου. Αγώνες ποδοσφαίρου είχαμε και στο Μαντζούρειο Δημοτικό, στο μεγάλο γήπεδο. Όμως εκεί κάποιοι παίκτες ήταν σκληροί. Ο Βλαστάρας δεν άφηνε αντίπαλο να περάσει. Κλωτσούσε όπου μπορούσε.

Στο τέλος η κυρία Ελευθερία, η μητέρα του Τάκη μας κερνούσε κουφέτες, μήλα, μανταρίνια, πορτοκάλια. Χαιρόταν που ο γιος της είχε καλούς φίλους. Μας άρεσε πολύ να ερχόμαστε σε αυτό το σπίτι. Εδώ κοντά βλέπαμε και τις πάπιες της Ειρήνης, που έκαναν τον περίπατο τους μέσα στα χωράφια.

Φεύγοντας από εκεί ο παππούς Γιαννής πέρασε από την Αγία Ζώνη. Τους έδειξε το Μαντζούρειο Δημοτικό σχολείο. Τους διηγήθηκε για τα καταπράσινα περβόλια των Βαρωσιωτών, τα φορτωμένα με πορτοκάλια, μανταρίνια, γκρέιπφρουτ, που σήμερα έχουν εξαφανιστεί . Έμειναν απότιστα πολλά χρόνια και οι κατακτητές τα έκοψαν για να ανάβουν φωτιά να μαγειρεύουν. Μετά πέρασαν από την Αγία Αικατερίνη, το Β ́ Γυμνάσιο, το Δημαρχείο, το κήπο, το διοικητήριο, την Αστυνομία, το Νοσοκομείο. Τους έδειξε το Πρώτο τρένο της Κύπρου. Πέρασαν από τη μικρή στενή «Πύλη των τειχών» και μπήκαν στην «Παλιά πόλη» της Αμμοχώστου. Τους πήρε απευθείας στον Άη Γιώρκη τον Ξορινό. Εδώ, όπου εκκλησιάζεται όταν τους επιτρέπεται.

– Μακρινή και κουραστική η απόσταση παππού, του λένε και οι δύο. Ο παππούς χαμογέλασε.
– Αυτή την απόσταση, που σας φάνηκε μακρινή και κουραστική, την κάναμε στην ηλικία σας περπατητοί. Δύο και τρεις φορές το μήνα. Και μας άρεσε. Ήταν ο περίπατος μας.
Μετά πέρασαν από το λιμάνι, το Δημοτικό στάδιο, πίσω από το ΓΣΕ και έφτασαν στη θάλασσα. Κάπου εκεί άπλωσε ο παππούς μια μεγάλη κουβέρτα. Έφαγαν τα σάντουιτς τους. Ήπιαν το νερό τους. Έβγαλαν τα ρούχα τους. Φορούσαν ήδη τα μαγιό τους και μπήκαν στην καταγάλανη, θάλασσα. Κάθισαν μέσα στο νερό και ο παππούς άρχισε να τους μιλά για τον κατακλυσμό. Τότε, που όλες οι οικογένειες της πόλης μαζεύονταν σε εκείνη τη παραλία και διασκέδαζαν. Για τους βαρκάρηδες και το Ναυτικό Όμιλο.
Μετά ο παππούς τους ζήτησε να μείνουν εκεί. Να μην προχωρήσουν πιο βαθιά. Αυτός κολύμπησε μέχρι την «Καμήλα». Όταν βγήκε πρόσεξαν πως ο παππούς ήταν δακρυσμένος. Τον ρώτησαν τι συμβαίνει και αυτός σκουπίζοντας τα δάκρυα του τους λέει:
– Είναι από χαρά γιατί αξιώθηκα να σας δείξω αυτούς τους τόπους της παιδικής μου ηλικίας. Μα και λύπης γιατί δυστυχώς, χάνουμε για πάντα αυτή τη πανέμορφη πόλη. Χάνουμε το παρελθόν μας, αλλά και το μέλλον σας.
Στο γυρισμό πέρασαν από τον ίδιο δρόμο. Η εγγονή τον ρώτησε:
– Και τι απέγινε αυτή η παρέα, παππού;
– Ο Τάκης τελικά σπούδασε ιατρική στη Τσεχοσλοβακία. Παντρεύτηκε στο Παραλίμνι και δημιούργησε μαζί με άλλους γιατρούς ιδιωτική κλινική στη Ελεύθερη Αμμόχωστο. Με τη σωστή οργάνωση, την προσωπική διεύθυνση, την εργατικότητα και τη συλλογική και επίμονη δουλειά η κλινική έγινε το πιο γνωστό ιδιωτικό νοσοκομείο της περιοχής μας. Εδώ γεννηθήκατε και εσείς.

Ο Βαρνάβας Κυριαζής σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου και έγινε διευθυντής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησες σε πολλά θεατρικά έργα. Και τα άλλα παιδιά σπούδασαν. Μαθηματικοί, γιατροί, δικηγόροι. Δυστυχώς η μικρή παιδική παρέα μετά το πόλεμο του 1974 σκορπίστηκε σε όλη την Κύπρο.

Όταν έφτασαν στο σπίτι τα παιδιά ήταν χαρούμενα που γνώρισαν επιτέλους τους αγαπημένους τόπους του παππού στην Αμμόχωστο. Τώρα θα είχαν κάτι νέο και ενδιαφέρον να διηγούνται στους φίλους τους.
Το βράδυ πριν πάνε για ύπνο ο εγγονός του λέει:

– Καληνύχτα, παππού. Σβήσε τα φώτα. Η παράσταση τελείωσε. Όνειρα γλυκά, Βαρωσιώτικα….

Continue Reading

VOLT

Θέλω τα έργα μου να ανοίγουν διάλογο με κάθε θεατή

Published

on

Η τέχνη, αφορά ένα τρόπο έκφρασης του ανθρώπου, ώστε να προβάλει προς τα έξω, τα όσα αισθάνεται, τα όσα βιώνει και τα όσα τον προβληματίζουν. Η τέχνη είναι λύτρωση για τον άνθρωπο και αναδεικνύει την ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί. Η Στυλιάνα Κατσιάρη μας βάζει στα ενδότερα της ψυχής του ζωγράφου. Μας παρουσιάζει τις δικές της πινελιές, το δικό της μαγικό ταξίδι.

Επαγγελματική πορεία;

Έχω παρουσιάσει τα έργα μου, σε δύο ατομικές και σε ομαδικές εκθέσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και την Κύπρο. Συμπράττω με τη συλλογικότητα εικαστικών καλλιτεχνών ARC – Art Revisited Collective από τον Φεβρουάριο του 2018. Έργα μου ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές σε Κύπρο και εξωτερικό.

Πως ανακάλυψες το ταλέντο σου στη ζωγραφική;

Από μικρό παιδί, θυμάμαι ζωγράφιζα τα πάντα μανιωδώς. Δεν φανταζόμουν ποτέ τη Στυλιάνα χωρίς αυτό το κομμάτι της ζωής της. Στα περισσότερα παιδιά αρέσει η ζωγραφική, η μόνη διαφορά στη περίπτωση μου είναι ότι ποτέ δε σταμάτησα να τη λατρεύω ή να την ασκώ! Πλέον, είναι η καθημερινότητα μου.

Η ζωγραφική για την Στυλιάνα είναι…

Τρόπος ζωής, έκφρασης και επικοινωνίας με τον κόσμο. Όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, είναι «θεραπευτική». Είναι η ίδια μου η ζωή, από τότε που τον θυμάμαι. Δημιουργείς το δημιούργημα σου και παράλληλα το εγκλωβίζεις. Το εγκλωβίζεις να ζει αιωνίως.

Από που αντλείς συνήθως έμπνευση για να ζωγραφίσεις;

Θεωρώ ότι τα πάντα είναι έμπνευση. Από ένα παπούτσι, μια εικόνα.. Εάν θα είχα να δώσω δύο απαντήσεις, θα έλεγα από τους ανθρώπους που παρατηρώ και από τα συναισθήματα που μου προκαλούν. Το έναυσμα είναι πάντοτε ο άνθρωπος και η σύνδεση με το συναίσθημα είναι η αρχή κάθε έργου. 

Ποια είναι τα θέματα που κυρίως ασχολείσαι και ποια συναισθήματα σε κυριαρχούν την ώρα που ζωγραφίζεις;

Η ζωγραφική μου είναι ανθρωποκεντρική και η διαδικασία της δημιουργίας και της αποτύπωσης ενός έργου είναι για μένα φυγή από την πραγματικότητα. Είναι λίγο δύσκολο να βρω τη κατάλληλη περιγραφή, των συναισθημάτων μου, θα πω όμως ότι με κυριαρχεί το αίσθημα της εσωτερικής ηρεμίας, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της δημιουργίας. Απλά ζωγραφίζω, δημιουργώ. Δε σκέφτομαι τίποτα άλλο, παρά να δημιουργήσω.

Ποια θεωρείς είναι τα εργαλεία του ζωγράφου;

Τα πιο σημαντικά εργαλεία είναι ο τρόπος σκέψης, η επιμονή και η ευρηματικότητα. Τα χρώματα και τα πινέλα είναι μονάχα τα υλικά. Υπάρχει ελευθερία στη χρήση αντικειμένων που μπορεί να αποτυπώσει τα ζητήματα του ζωγράφου στον καμβά.

Θέλεις να περάσεις κάποια μηνύματα μέσα από την ζωγραφική σου;

«Μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις». Επομένως μπορείς να περάσεις μέσα από ένα καμβά, αμέτρητα μηνύματα. Τα έργα περιέχουν τη ματιά μου στα πράγματα μαζί με τη παρατήρηση που γέννησε τη πρωταρχική ιδέα και πράγματα που θέλω να πω ή ζητήματα που αξίζει να ειπωθούν. Τα έργα μου είναι διαλεκτικά, ανοίγουν μια συνομιλία με τον θεατή. Εάν αυτό συμβεί, εγώ θα νιώσω ότι πέτυχα κάτι μικρό, που στην πορεία θα μεγαλώσει.

Σε ποιους απευθύνεσαι κυρίως, ποιο είναι το target group σου;

Σε όποιον ταυτιστεί, προβληματιστεί ή βρει ένα κομμάτι του εαυτού του ανακαλύπτοντας ένα έργο μου. Τα έργα μου μιλούν για κάθε άνθρωπο, και θέλω να πιστεύω όπως είχα προαναφέρει, ότι μπορούν να ανοίξουν διάλογο με κάθε θεατή. Ο καλλιτέχνης δύσκολα θα βιοποριστεί μονάχα από τη τέχνη στο νησί μας. Το ζητούμενο είναι ο κόσμος να βάλει περισσότερο τη τέχνη στη ζωή του, και ο καλλιτέχνης να μη χάσει το κίνητρο του.

Μελλοντικά σχέδια;

Να παρουσιάσω τη δουλειά μου εκτενέστερα στη Κύπρο και να εξελίσσομαι συνεχώς μέσα από τα έργα μου, ζωγραφίζοντας καθημερινά, αρχίζοντας από το μυαλό και συνεχίζοντας στον καμβά.

Continue Reading

HOT 5