ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Η άνοδος και η πτώση του πιο ξακουστού οίκου ανοχής στο Παρίσι των 60s
H νέα γαλλική παραγωγή του Netflix είναι αφιερωμένη στη ζωή της κυνικής Μadame Claude, που ξεκίνησε από μια επαρχία και κυριάρχησε στη βιομηχανία του σεξ, διευθύνοντας έναν από τους μεγαλύτερους οίκους ανοχής του Παρισιού τις δεκαετίας του ’60 και του ‘70. Μέχρι τελικά που ήρθε η στιγμή της πτώσης και της τιμωρίας.
Όπως έχει αποκαλύψει η ίδια, στο τεράστιο πελατολόγιό της υπήρχαν πολιτικοί και καλλιτέχνες όπως ο Marlon Brando, αλλά και ο Pablo Picasso, επιχειρηματίες όπως ο Αριστοτέλης Ωνάσης, που την είχε επισκεφτεί κατά τα λεγόμενά της με την Μαρία Κάλλας κάνοντάς την να κοκκινίζει με τις απαιτήσεις τους ο βασικός μέτοχος της Fiat Gianni Agnelli, ακόμα και ο Σάχης του Ιράν, που ζητούσε να του στέλνουν στη Τεχεράνη κορίτσια και μάλιστα κάθε εβδομάδα. Λέγεται πως και ο John F. Kennedy είχε χρησιμοποιήσει τις υπηρεσίες της το 1961 σε μια επίσκεψή του στη πόλη του Φωτός, ζητώντας συγκεκριμένα μια κοπέλα που να είναι «σωσίας της συζύγου του, Jackie, αλλά σε μια πιο καυτή εκδοχή».
Πάντως αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η θρυλική Μαντάμ απασχολεί την μεγάλη οθόνη: το 1997 ο Just Jaeckin είχε υπογράψει μια βιογραφία της με τίτλο «Τhe French Woman», με πρωταγωνίστρια την Françoise Fabian. Τότε μάλιστα την μουσική της ταινίας την είχε γράψει ο Serge Gainsbourg.
Αυτή τη φορά τη σκηνοθεσία για λογαριασμό του Netflix έχει αναλάβει η Sylvie Verheyde, που γνώριζε πολύ καλά το θέμα, καθώς η γιαγιά της αλλά και η ξαδέρφη της ήταν εργαζόμενες στη βιομηχανίας του σεξ. Η Karole Rocher ερμηνεύει τον ομώνυμο ρόλο και η ιστορία εστιάζει περισσότερο στη σκοτεινή πλευρά της Madame. «Υπάρχει αυτή η εικόνα για τη Madame Claude που έχει να κάνει με το Παρίσι, τα όμορφα φορέματα, τα μεγάλα ξενοδοχεία, την εξουσία… Εμένα όμως με ενδιέφερε περισσότερο να δείξω όσα συνέβαιναν στο παρασκήνιο» λέει η δημιουργός που έχει σκηνοθετήσει και την ταινία «Sex Doll» το 2016 με παρόμοιο θέμα. «Η Madame Claude έχτισε μόνη της το μύθο της. Ήταν καλή στο να λέει ψέματα, μια απατεώνισσα που ήθελε να βγάλει προς τα έξω την ομορφιά, κρύβοντας την ασχήμια κάτω από το χαλί».

Η Fernande Grubet, όπως ήταν το πραγματικό της όνομα, γεννήθηκε το 1923 στην Ανζέρ από μια μικροαστική οικογένεια. Ο πατέρας της ήταν ιδιοκτήτης ενός μικρού καφέ και πέθανε από καρκίνο του λάρυγγα όταν εκείνη ήταν 18 ετών. Εκείνη σε νεαρή ηλικία έμεινε έγκυος και αμέσως μετά τη γέννα άφησε το μωρό, ένα κοριτσάκι, στη μητέρα της και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, αποφασισμένη να ζήσει τη «μεγάλη ζωή».
Η δουλειά που αποφάσισε πως της ταιριάζει περισσότερο ήταν να είναι πόρνη, όμως η διακαής επιθυμία της ήταν να μπει στους κύκλους της υψηλής κοινωνίας .Έτσι αποφάσισε να αλλάξει το όνομά της: άρχισε να εμφανίζεται παντού ως Μadame Claude, διέρρευσε τη φήμη ότι ήταν γόνος πλούσιας οικογένειας, ότι ο πατέρας της ήταν δήμαρχος της Ανζέρ αλλά σκοτώθηκε στον πόλεμο, και πως η ίδια είχε σώσει τη ζωή της ανιψιάς του στρατηγού de Gaulle! Σύντομα άνοιξε τον πρώτο οίκο ανοχής στην rue de Boulainvilliers, στο πιο πλούσιο διαμέρισμα του Παρισιού.
Θέλοντας να έχει στην πελατεία της μόνο ισχυρούς και πλούσιους πελάτες, ψάρευε τα κορίτσια, αλλά και τα αγόρια της επιχείρησης από επιδείξεις μόδας, κολέγια και ακριβά νυχτερινά κέντρα. Η ίδια αναλάμβανε προσωπικά την εκπαίδευσή τους, που περιλάμβανε κανόνες του σαβουάρ βιβρ, αλλά και ενημέρωση σχετικά με την επικαιρότητα ώστε να μπορούν να κάνουν ενδιαφέρουσες συζητήσεις, φρόντιζε την γκαρνταρόμπα τους και δεν δίσταζε να τους υποβάλει ακόμα και σε αισθητικές επεμβάσεις εάν τις θεωρούσε απαραίτητες. Άλλωστε κι η ίδια που θεωρούσε πως ήταν πολύ άσχημη είχε κάνει αρκετές.

Τα κορίτσια της Μαντάμ που ονομάζονταν «Κλοντέτς» ήταν όλα ψηλά -οι περισσότερες γι’ αυτό τον λόγο ήταν Σκανδιναβές- γιατί εκείνη θεωρούσε πως οι πλούσιοι άνδρες ήθελαν μόνο μια ψηλή γυναίκα στο πλευρό τους, και ξεχώριζαν για την ομορφιά τους και το πανάκριβο ντύσιμό τους. Όπως χαρακτηριστικά έχει πει ένα από αυτά «έπρεπε να μοιάζεις με κόρη καλής οικογένειας για να δουλέψεις για τη Μadame Claude».
Η ταρίφα στο δικό της σπίτι ήταν πολύ ακριβή: κυμαίνονταν από 10 έως 15 χιλιάδες γαλλικά φράγκα (περίπου 1.500-2.000 ευρώ) το βράδυ, από τα οποία η ίδια έπαιρνε προμήθεια 30% . Ακόμα κι όταν κάποια κοπέλα επέστρεφε με μώλωπες και πληγές από έναν διαστρεμμένο πελάτη, η σιδηρά κυρία δεν έδειχνε καμιά ευαισθησία. Απλώς συνέχιζε κανονικά την δουλειά της. Σύμφωνα με μαρτυρίες, η Μαντάμ ήταν ιδιαιτέρως καταπιεστική και σκληρή, έμοιαζε να περιφρονεί τόσο τις γυναίκες όσο και του άνδρες, θεωρώντας τις μεν ως αντικείμενα ηδονή, τους δε ως γεμάτα πορτοφόλια που κάποιος έπρεπε να τα ξαφρίσει.
Χάρη όμως στις πληροφορίες που εμπιστεύονταν οι ισχυροί πελάτες στις «κόρες» της (όπως αποκαλούσες τις γυναίκες που δούλευαν για εκείνη) κατάφερνε να εξασφαλίζει την προστασία της αστυνομίας. Βέβαια εκείνη ποτέ δεν χρησιμοποιούσε την λέξη «πορνεία» για τις δουλειές της, αντίθετα συνήθιζε να λέει πως προσφέρει ποιοτικές υπηρεσίες. Μάλιστα, επειδή οι περισσότεροι πελάτες έκλειναν ραντεβού μέσω τηλεφώνου, που για την εποχή ήταν μια πολυτέλεια, καθιερώθηκε και ο όρος «call girl».

Θα φανταζόταν κανείς πως η ίδια είχε εμμονή με το σεξ, όμως η πραγματικότητα ήταν εντελώς διαφορετική. Δεν είχε απολύτως κανένα ενδιαφέρον ούτε για έρωτες ούτε για περιπτύξεις και μάλιστα θεωρούσε ότι μετά τα 40 μια γυναίκα δεν θα πρέπει να εμφανίζεται γυμνή ούτε στις προσωπικές στιγμές της. «Δύο είναι τα πράγματα που κάνουν τον κόσμο να γυρίζει: το φαγητό και το σεξ» . Κι εγώ ότι δεν ξέρω να μαγειρεύω», δήλωνε πάντα βιτριολικά, εξηγώντας τις επιλογές της.
Το μόνο πάθος της ζωής της ήταν τα λεφτά κι η εξουσία. «Είναι τόσο συναρπαστικό να ακούς έναν δισεκατομμυριούχο ή έναν αρχηγό κράτους να κάνει τη φωνή του να μοιάζει με παιδιού για να σου ζητήσει αυτό που θέλει», είχε πει κάποτε και μάλλον αυτή ήταν και η μοναδική « αξία» που αναγνώριζε.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 η παντοκρατορία της Μadame Claude άρχισε να φθίνει κι η ίδια έχασε την προστασία των ισχυρών της φίλων. Η εφορία της άσκησε δίωξη με την κατηγορία ότι χρωστούσε 11 εκατομμύρια γαλλικά φράγκα στο κράτος, οπότε εκείνη αναγκάζεται να καταφύγει στις ΗΠΑ. Πλέον εμφανίζεται ως Claude Tolmatcheff, συνεχίζοντας να προωθεί κορίτσια σε διασημότητες όπως ο Frank Sinatra, ενώ προσπάθησε να στρατολογήσει ακόμα και την Joan Collins. Προκειμένου να πάρει την αμερικανική υπηκοότητα, παντρεύεται με ένα ομοφυλόφιλο μπάρμαν. Στο μεταξύ, η υπόθεσή της εκδικάστηκε στη Γαλλία όπου και καταδικάστηκε. Μετά από την απελευθέρωσή της, προσπάθησε να ξαναστήσει την επιχείρηση, αλλά το 1992, καταδικάστηκε για πορνεία και οδηγήθηκε στη φυλακή Fleury-Mérogis.
Μετά την αποφυλάκισή της μετακόμισε στη Νίκαια της Γαλλίας, όπου πέθανε μόνη της σε ένα νοσοκομείο στις 19 Δεκεμβρίου 2015 σε ηλικία 92 ετών. Στην κηδεία της παραβρέθηκαν μόλις έξι άνθρωποι –από τους οποίους οι τέσσερις ήταν οι κομμωτές της.
Πηγή bovary.gr/

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Στρατηγική συμφωνία της Nevron στην ευρωπαϊκή αγορά τεχνολογίας
Σε μια κίνηση με σαφή στρατηγική σημασία, η Nevron προχωρά στην ολοκλήρωση της εξαγοράς των δικαιωμάτων λογισμικού του συστήματος IMITC από την ισπανική εταιρεία van den Berg ICT & ITS consultancy S.L., ενισχύοντας περαιτέρω τη θέση της στον τομέα των ψηφιακών λύσεων για δημόσιους οργανισμούς και κρίσιμες υποδομές.

Το IMITC δεν είναι ένα απλό λογισμικό. Πρόκειται για ένα σύστημα που λειτουργεί καθημερινά στον πυρήνα της διαχείρισης οδικών συμβάντων στην Ολλανδία, υποστηρίζοντας τον εθνικό οργανισμό αυτοκινητοδρόμων Rijkswaterstaat. Μέσα από την πλατφόρμα, καταγράφονται και διαχειρίζονται σε πραγματικό χρόνο όλα τα περιστατικά που λαμβάνουν χώρα στο οδικό δίκτυο, από τροχαία ατυχήματα μέχρι ζημιές σε υποδομές και άλλες έκτακτες καταστάσεις.

Η σημασία του συστήματος αποτυπώνεται στον ρόλο που διαδραματίζει στην καθημερινή λειτουργία των υπηρεσιών. Το IMITC αποτελεί ουσιαστικά τον ψηφιακό μηχανισμό μέσω του οποίου ενεργοποιείται ο συντονισμός των αρμόδιων δυνάμεων. Οδικοί επιθεωρητές, αξιωματικοί και οχήματα οδικής βοήθειας αποστέλλονται στο σημείο ενός συμβάντος μέσα από τη λειτουργία του συστήματος, το οποίο παρακολουθεί και καταγράφει κάθε στάδιο της εξέλιξης μέχρι την πλήρη αποκατάσταση της κυκλοφορίας.
Για τη Nevron, η εξαγορά αυτή δεν αποτελεί απλώς μια επιχειρηματική κίνηση. Αποτελεί ένα ακόμη βήμα προς την κατεύθυνση της ενίσχυσης της παρουσίας της σε έργα υψηλής ευθύνης, όπου η αξιοπιστία και η συνέπεια δεν είναι επιλογή αλλά προϋπόθεση. Η απόκτηση του λογισμικού IMITC δίνει τη δυνατότητα στην εταιρεία να επεκτείνει περαιτέρω τις δυνατότητές της σε συστήματα που σχετίζονται με τη διαχείριση κρίσιμων περιστατικών και τη λειτουργία δημόσιων υποδομών.
Η Nevron, μέσα από τη συγκεκριμένη εξαγορά, δεν ενισχύει μόνο το χαρτοφυλάκιό της. Ενισχύει και τη θέση της ως ένας αξιόπιστος συνεργάτης σε έργα που απαιτούν ακρίβεια, αντοχή και ουσιαστική κατανόηση των αναγκών του δημόσιου τομέα.
Σημαντικό στοιχείο της συμφωνίας είναι ότι ο δημιουργός του συστήματος, ο Leo van den Berg, θα συνεχίσει να συμμετέχει ως σύμβουλος. Η παρουσία του διασφαλίζει τη συνέχεια της τεχνογνωσίας και την ομαλή μετάβαση στο νέο σχήμα, ενώ παράλληλα ενισχύει τη δυνατότητα περαιτέρω εξέλιξης του συστήματος.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται να προστεθεί σε μια σειρά έργων που καταδεικνύουν ότι εταιρείες με κυπριακή ταυτότητα μπορούν να διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο σε κρίσιμες υποδομές στο εξωτερικό. Σε ένα περιβάλλον όπου η ανάγκη για αξιόπιστα και αποτελεσματικά ψηφιακά εργαλεία αυξάνεται συνεχώς, κινήσεις όπως αυτή αναδεικνύουν τη σημασία της επένδυσης στην τεχνολογία που υποστηρίζει την καθημερινότητα των πολιτών και τη λειτουργία των κρατικών μηχανισμών.
Η Nevron, μέσα από τη συγκεκριμένη εξαγορά, δεν ενισχύει μόνο το χαρτοφυλάκιό της. Ενισχύει και τη θέση της ως ένας αξιόπιστος συνεργάτης σε έργα που απαιτούν ακρίβεια, αντοχή και ουσιαστική κατανόηση των αναγκών του δημόσιου τομέα.
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Πώς μια εταιρεία με κυπριακές ρίζες αξιοποιεί την τεχνολογία στηρίζοντας τον δημόσιο τομέα και τη νέα γενιά επαγγελματιών

Η ανάγκη για ενίσχυση της επιχειρησιακής ετοιμότητας των δημόσιων οργανισμών και για την προσέλκυση νέου ανθρώπινου δυναμικού αποτελεί σήμερα κοινή πρόκληση για πολλές ευρωπαϊκές χώρες, ανάμεσά τους και η Κύπρος. Ένα καινοτόμο πρόγραμμα που υλοποιήθηκε πιλοτικά στη Βόρεια Ολλανδία, με την ονομασία Jump Street, έρχεται να αναδείξει στην πράξη πώς η τεχνολογία μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην αντιμετώπιση αυτών των προκλήσεων.
Του Ζανέττου Λουκά

Το Jump Street σχεδιάστηκε για να αντιμετωπίσει ένα διπλό πρόβλημα που αφορά ειδικά τον αστυνομικό κλάδο: τη διαφορά ανάμεσα σε όσα φαντάζονται οι νέοι για το επάγγελμα και στην πραγματική εικόνα της αστυνομίας, καθώς και τη μειωμένη διάθεση να το επιλέξουν ως καριέρα. Παρότι υπάρχει ενδιαφέρον σε θεωρητικό επίπεδο, συχνά απουσιάζει η ουσιαστική κατανόηση των διαφορετικών ρόλων, αρμοδιοτήτων και απαιτήσεων που συνεπάγεται η ένταξη στο σώμα.
Ως αποτέλεσμα, παρατηρούνται λανθασμένες επαγγελματικές επιλογές, οι οποίες σε αρκετές περιπτώσεις οδηγούν σε επαγγελματική εξουθένωση (burnout) ή ακόμη και σε πρόωρη αποχώρηση από την αστυνομία. Το Jump Street απαντά σε αυτή την πρόκληση προσφέροντας στους νέους μια βιωματική, συμμετοχική εμπειρία γνωριμίας με διαφορετικά αστυνομικά τμήματα και ρόλους, επιτρέποντάς τους να κατανοήσουν στην πράξη τι σημαίνει να εργάζεται κανείς στην αστυνομία πριν δεσμευτούν σε μια συγκεκριμένη επαγγελματική πορεία.

Παράλληλα, οι αστυνομικές υπηρεσίες επωφελούνται από μια πιο στοχευμένη και ρεαλιστική προσέγγιση στην επαφή τους με υποψήφιο ανθρώπινο δυναμικό, συμβάλλοντας στη βελτίωση της ποιότητας των μελλοντικών προσλήψεων και της μακροπρόθεσμης ευθυγράμμισης προσδοκιών.
Καθοριστικό ρόλο στην υλοποίηση του Jump Street είχε η Nevron, εταιρεία τεχνολογίας με Κύπριο ιδρυτή τον Τόνυ Κυριακίδη και διεθνή δραστηριότητα, η οποία εξειδικεύεται στον σχεδιασμό και την ανάπτυξη ψηφιακών πλατφορμών και συστημάτων για σύνθετες οργανωτικές και δημόσιες χρήσεις. Στο πλαίσιο του προγράμματος, η Nevron ανέπτυξε την ψηφιακή πλατφόρμα που αποτελεί τον τεχνολογικό πυρήνα του Jump Street.
«Για εμάς, το Jump Street δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό έργο. Μέσα από τη συνεργασία μας με τους κατάλληλους ανθρώπους σε έναν τόσο σημαντικό οργανισμό όπως η αστυνομία, μπορούμε να συμβάλλουμε στη δημιουργία πρωτοβουλιών που φέρνουν τους νέους πιο κοντά στην πραγματικότητα του επαγγέλματος, δίνοντάς τους ξεκάθαρη εικόνα, ουσιαστική εμπειρία και προοπτική πριν λάβουν αποφάσεις για το μέλλον τους. Ένα έργο όπως το Jump Street αναδεικνύει τον σύγχρονο καινοτόμο τρόπο σκέψης της αστυνομίας και είμαστε ιδιαίτερα περήφανοι που στηρίζουμε αυτή την προσπάθεια, παρέχοντας την ψηφιακή πλατφόρμα που τη φέρνει στη ζωή.»
Τόνυ Κυριακίδης – Founder

Η επιτυχής πιλοτική εφαρμογή του Jump Street στη Βόρεια Ολλανδία οδήγησε ήδη στην επέκτασή του σε άλλες περιοχές και εκπαιδευτικά ιδρύματα. Το παράδειγμα αυτό αναδεικνύει πώς η κυπριακή τεχνογνωσία και επιχειρηματικότητα μπορούν να συμβάλουν στη δημιουργία καινοτόμων ψηφιακών λύσεων στο εξωτερικό, υποστηρίζοντας δημόσιους οργανισμούς και θεσμούς με εργαλεία που ενισχύουν τη διαφάνεια στη διαδικασία προσέλκυσης προσωπικού, τον ουσιαστικό επαγγελματικό προσανατολισμό και τη λήψη ενημερωμένων αποφάσεων από νέους υποψηφίους.
«Με τη δομημένη σύνδεση της μάθησης με την εργασιακή διαδικασία, επιτυγχάνεται μια συλλογική προσπάθεια όπου τα πολλά χέρια ελαφρύνουν το έργο και, ταυτόχρονα, δημιουργείται μετρήσιμη προστιθέμενη αξία και απόδοση.»
Joost van Gelder, MBO Police portfolio, Police North-Holland
Σε μια περίοδο όπου και η Κύπρος αναζητά νέους τρόπους εκσυγχρονισμού του δημόσιου τομέα και σύνδεσής του με τη νέα γενιά, πρωτοβουλίες όπως το Jump Street αποδεικνύουν ότι η τεχνολογία όταν σχεδιάζεται με ουσιαστικό σκοπό, μπορεί να λειτουργήσει ως γέφυρα ανάμεσα στους θεσμούς και το μέλλον.
ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Ενθουσίασε το νέο BRAND του Πρωταρά!
Παρουσιάστηκε το νεο brand του Πρωταρά απο τον διεθνούς φήμης Brand Strategist, Peter Economides

Ο διεθνούς φήμης brand strategist Peter Economides παρουσίασε ενώπιον των χορηγών που συμμετέχουν ενεργά στη διαμόρφωση του branding του Δήμου Παραλιμνίου – Δερύνειας και των μελών του Δημοτικού Συμβουλίου τα αποτελέσματα της πρώτης φάσης υλοποίησης του στρατηγικού σχεδιασμού για τη διαμόρφωση του branding.

Η παρουσίαση εστίασε στα κρίσιμα επόμενα βήματα που απαιτούνται για τη συγκρότηση μιας ενιαίας, ολιστικής και βιώσιμης στρατηγικής ανάπτυξης του τουριστικού brand και ανάδειξης του Πρωταρά και, ευρύτερα, ολόκληρου του Δήμου, με στόχο τη θεμελίωσή του ως ενός από τους ελκυστικότερους προορισμούς της Μεσογείου και της Ευρώπης.


Η πρώτη φάση της μελέτης χαρτογραφεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής και τα εντάσσει σε ένα συνεκτικό αφήγημα που αναδεικνύει τον συνδυασμό ήλιου και θάλασσας, ιστορίας και πολιτισμού, γαστρονομίας, τουρισμού ευεξίας, αθλητικού και καταδυτικού τουρισμού κ.α. Παράλληλα, παρουσιάστηκε το νέο ευρύτερο όνομα-ταυτότητα του τουριστικού προορισμού, για το οποίο θα ακολουθήσει η ανάπτυξη της οπτικής ταυτότητας και των σχεδιαστικών εφαρμογών, οι οποίες θα παρουσιαστούν σε ειδική, μεγάλη εκδήλωση ενώπιον σημαντικών φορέων του τουρισμού και μελών του Υπουργικού Συμβουλίου.


Σε χαιρετισμό του, ο Δήμαρχος Παραλιμνίου – Δερύνειας επισήμανε ότι ο Δήμος πρωτοπορεί σε παγκύπριο επίπεδο, καθώς αποτελεί τον πρώτο οργανισμό τοπικής αυτοδιοίκησης που προχωρεί μεθοδικά στη διαμόρφωση ολοκληρωμένου στρατηγικού branding, βασισμένου σε διεθνείς βέλτιστες πρακτικές. Τόνισε ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία δεν περιορίζεται στην προβολή, αλλά συνιστά ένα αναπτυξιακό εργαλείο μακράς πνοής, το οποίο στοχεύει στη βιώσιμη ευημερία της τοπικής κοινωνίας και στη διεθνή ανταγωνιστικότητα του προορισμού.
Η πρώτη φάση της μελέτης χαρτογραφεί τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της περιοχής και τα εντάσσει σε ένα συνεκτικό αφήγημα που αναδεικνύει τον συνδυασμό ήλιου και θάλασσας, ιστορίας και πολιτισμού, γαστρονομίας, τουρισμού ευεξίας, αθλητικού και καταδυτικού τουρισμού κ.α.

Ο Peter Economides
Ο Peter Economides είναι διεθνώς αναγνωρισμένος σύμβουλος στρατηγικής branding, με πολυετή εμπειρία στη διαμόρφωση ισχυρών brands για χώρες, πόλεις, οργανισμούς και μεγάλες επιχειρήσεις. Έχει συνεργαστεί με κυβερνήσεις, διεθνείς οργανισμούς και κορυφαία brands παγκοσμίως, όπως η Apple και η Pepsi, ειδικευόμενος στη στρατηγική ταυτότητας, στο nation και destination branding και στη δημιουργία αφηγημάτων που συνδέουν ουσιαστικά τους τόπους με τις αξίες και τις εμπειρίες τους. Η προσέγγισή του εστιάζει στη σαφή στρατηγική κατεύθυνση, τη βιωσιμότητα και τη μακροπρόθεσμη αξία των brands.















