VOLT
Η ιστορία πίσω από τα αστέρια Michelin!
Τα πολυπόθητα από όλους τους chefs, αστέρια Michelin, αποτελούν τη μεγαλύτερη βράβευση για ένα εστιατόριο. Προερχόμενα από μια χώρα γνωστή για το πάθος της για τη κουζίνα, τη Γαλλία, ξεκίνησαν από έναν οδηγό που δημοσιεύθηκε το 1900 από τους Andre και Edouard Michelin – του ιδρυτές της εταιρείας ελαστικών Michelin.
Η πορεία των αδελφών Michelin δεν είναι ακόμη μία σελίδα στην ιστορία της επιχειρηματικότητας, αλλά η απόδειξη του τρόπου με τον οποίον μία ιδέα κατάφερε να φέρει «επανάσταση» στον τρόπο και κυρίως, στην έννοια του ταξιδιού. Πέρα από το γεγονός ότι με τα ελαστικά τους άλλαξαν τις σύγχρονες μεταφορές, λανσάροντας τον οδηγό Michelin που σε ετήσια βάση απονέμει τα διάσημα αστέρια στα κορυφαία εστιατόρια, δημιούργησαν επί της ουσίας το χάρτη της παγκόσμιας γαστρονομίας.
Όλα ξεκίνησαν στην Clermont-Ferrand, τη γαλλική, γραφική πόλη των 145.000 κατοίκων με τους λιθόστρωτους δρόμους και τα κτίρια από πετρωμένη λάβα. Στην πόλη αυτή, το 1889 οι αδελφοί André και Εdouard Michelin έστησαν την εταιρεία ελαστικών τους με στόχο κυρίως, να διασώσουν την επιχείρηση του παππού τους που έπνεε τα λοίσθια.

Το καλοκαίρι του 1900 οι Γάλλοι αδερφοί -κατασκευαστές ελαστικών- Édouard και André Michelin είχαν μία πρωτότυπη ιδέα, προκειμένου να ενισχύσουν αρχικά τη ζήτηση για αυτοκίνητα στη Γαλλία (κυκλοφορούσαν λιγότερα από 3.000 οχήματα σε όλη τη χώρα) και κατ’ επέκταση τη ζήτηση για ελαστικά αυτοκινήτων. Σχεδίασαν και τύπωσαν τον οδηγό Mi- chelin σε 35.000 αντίτυπα, που προσφέρονταν δωρεάν κυρίως σε αυτοκινητιστές. Εντός του οδηγού, μπορούσε κάποιος να βρει χρήσιμες πληροφορίες και χάρτες, οδηγίες για επισκευές ελαστικών, λίστα με μηχανικούς αυτοκινήτων, πρατήρια καυσίμων, ξενοδοχεία αλλά και εστιατόρια.
Λίγα χρόνια αργότερα, οι οδηγοί εξαπλώθηκαν και σε άλλες χώρες όπως το Βέλγιο (που ήταν η πρώτη χώρα που εξήχθη ο οδηγός από τη Γαλλία, το 1904), η Γερμανία και η Ισπανία. Το 1926, αποφασίστηκε να εισαχθεί στον οδηγό το περιβόητο αστέρι, για τα εστιατόρια ή τα σημεία που σέρβιραν αξιόλογο φαγητό, ενώ το 1931 προστέθηκε η αξιολόγηση με δύο και τρία αστέρια.
Ο οδηγός γνώριζε μεγάλη επιτυχία, με όλο και περισσότερους να τον αναζητούν χωρίς απαραίτητα να είναι οδηγοί. Τα αδέλφια Michelin έφτιαξαν μία ομάδα επιθεωρητών με κρυφή ταυτότητα που επισκέπτονταν εστιατόρια και κατόπιν έγραφαν κριτικές.

Τα αστέρια Michelin
Ένα αστέρι Michelin: Εστιατόριο που ξεχωρίζει στην κατηγορία του.
Δύο αστέρια Michelin: Άριστο φαγητό, άξιζε την επίσκεψη.
Τρία αστέρια Michelin: Εξαιρετικό εστιατόριο, αξίζει κάποιος να ταξιδέψει για να το επισκεφτεί.
Το 1936 καθορίστηκαν τα ακριβή κριτήρια αξιολόγησης εστιατορίων και απονομής αστεριών Michelin, αλλά και οι άξονες πάνω στους οποίους γινόταν η κατηγοριοποίηση.
Τα κριτήρια των επιθεωρητών της Michelin
– Η ποιότητα των υλικών
– Το μαγείρεμα και η διαχείριση των γεύσεων
– Η προσωπικότητα της κουζίνας
– Η αναλογία ποιότητας/τιμής
– Η συνέπεια ως προς το χρόνο και ως προς το σύνολο του μενού
Ωστόσο σήμερα όλο και περισσότεροι σεφ και restaurateurs παίρνουν τις αποστάσεις τους από τον οδηγό Michelin (όπως για παράδειγμα ο Michel Bras, που ήταν από τους πρώτους που αρνήθηκαν τα αστέρια) και η εύλογη απορία που προκύπτει συνοψίζεται σε μία και μόνο λέξη: Γιατί; Για να κατανοήσεις την απάντηση, θα πρέπει να σκεφτείς αρχικά κάτι εντελώς διαφορετικό: Τι ακριβώς σημαίνει να εργάζεται κάποιος σε ένα βραβευμένο εστιατόριο ή σε ένα που διεκδικεί την ύψιστη γαστρονομική επιβράβευση. Πρακτικά, κάτι τέτοιο σημαίνει ότι παντρεύεσαι ένα πολύ συγκεκριμένο lifestyle, έχοντας ως σημαντικότερο στόχο της καθημερινότητάς σου ένα και μόνο αντικείμενο που δεν είναι άλλο από το αστέρι Michelin. Μόνο λίγοι δεν είναι οι σεφ που κάνουν τεράστιες προσπάθειες ή ακόμη και θυσίες για να το αποκτήσουν. Όταν δε, τα καταφέρουν, ξεκινά ένας ακόμη Γολγοθάς προσπάθειας προκειμένου να το διατηρήσουν ή (πιο δύσκολα) να το πλαισιώσουν μέ ένα επιπλέον. Η βράβευση εκτός από τα θετικά της, ανεβάζει όλο και πιο ψηλά τον πήχη, θέτοντας συνεχώς καινούριες προσδοκίες όσο και πιέσεις.

Για κάποιους γίνεται ακόμη και ζήτημα ζωής ή θανάτου. Για μερικούς, πραγματική καταδίκη. Ο Gordon Ramsay, πριν λίγα χρόνια, δεν δίστασε να παραδεχθεί πως έκλαψε με την ίδια ένταση που θα το έκανε αν πέθαινε κάποιος δικός του, όταν έχασε το αστέρι Michelin. Αν σου φαίνεται ακραίο το παράδειγμα του Ramsay, υπάρχουν και πιο τραβηγμένα σκηνικά: Ο Γάλλος σεφ Bernard Loiseau υπήρξε ένας από τους κορυφαίους της χώρας του για αρκετές δεκαετίες, εισάγοντας μεταξύ άλλων το fusion στην κλασική γαστρονομική κουλτούρα. Το 1982 αγόρασε το εστιατόριο La Côte d’Or, στο Σαλιέ της Βουργουνδίας.
Από το 1991, το εστιατόριο βραβευόταν συνεχώς με 3 αστέρια Michelin κάθε χρονιά, χάρη στις ιδέες του Loiseau και την εξωπραγματική του εμμονή με τη λεπτομέρεια. Στις αρχές του 2003, ο σεφ διάβασε στη Le Figaro ένα άρθρο που ανέφερε ότι το La Côte d’Or ίσως να χάσει κάποιο ή κάποια από τα αστέρια του την επόμενη χρονιά. Μη μπορώντας να διαχειριστεί την πίεση, την απογοήτευση και γενικότερα τα συναισθήματά του, αυτοκτόνησε πυροβολώντας τον εαυτό του, στις 23 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Κάτι που ασφαλώς δεν έπρεπε και δεν χρειαζόταν να κάνει αποκλειστικά για το λόγο που συνέβη.
Το βασικότερο κίνητρο εκείνων που εγκαταλείπουν την ιδέα του κυνηγιού ή της διατήρησης του αστεριού Michelin, είναι σχεδόν πάντοτε το ίδιο: Να μπορούν να ζήσουν με μεγαλύτερη ηρεμία και να μαγειρεύουν πιο ανέμελα, πιο απλά ή ακόμη και πιο νόστιμα, χωρίς να νοιάζονται ιδιαίτερα για αυτά που θα γράψουν τα Μέσα. Το γενικότερο trend της απλότητας που ακολουθούν όλο και περισσότεροι γνωστοί σεφ στις μέρες μας έρχεται να επιβεβαιώσει τα παραπάνω, όπως επίσης και η στροφή στις πρώτες ύλες με σεβασμό στη γη και τη βιώσιμη ανάπτυξη.
Είναι γεγονός, ότι ο οδηγός Michelin αναφέρεται και επιζητά πρότυπα, καταστάσεις και συνθήκες που ξεφεύγουν κατά πολύ από την καθημερινότητα, επιβάλλοντας συχνά ακόμη και ακριβότερες τιμές για τον επισκέπτη. Το 2008, ο περίφημος Ιταλός σεφ Gualtiero Marchesi (που έφυγε από τη ζωή τον Δεκέμβριο του 2017, στα 87 του χρόνια) είχε μιλήσει ανοιχτά για το ζήτημα. “Υποτάξτε το παιχνίδι των βαθμολογιών και της αξιολόγησης. Δεν είναι υγιές. Μαγειρέψτε όπως θέλετε” είχε συμβουλεύσει κάθε νέο μάγειρα, επιστρέφοντας -και αυτός μετά τον Bras- τα αστέρια του.

Οι περιπτώσεις των Bras και Marchesi δείχνουν μεταξύ άλλων και ένα πολύ ξεχωριστό πράγμα: Ο οποιοσδήποτε μπορεί να μαγειρέψει και να ζήσει καλά, ακόμη και χωρίς τα αστέρια Michelin.
Οι οδηγοί συνεχίζουν να εκδίδονται και η Michelin έχει καταφέρει να διατηρήσει την φήμη της ως γευσιγνώστης. Ωστόσο, από πολλούς θεωρείται δικτάτορας της γεύσης και οι ακραίες πιέσεις που συνδέονται με την απόκτηση ή την απώλεια ενός αστεριού Michelin συχνά εμφανίζονται στους τίτλους των ειδήσεων.
Παρόλα αυτά, οι αδερφοί Michelin έφεραν επανάσταση τόσο στο χώρο των ελαστικών, όσο και στων ταξιδιωτικών οδηγών και του καλού φαγητού και έτσι θα μείνουν για πάντα στην ιστορία.

VOLT
Ξυπνήστε το όχημα σας!
Ο Μ. VRACHIMIS & SON μας παρουσιάζει το Rapid FR, το νέο μεγάλο gadget της Ιταλικής εταιρείας DimSport που προσφέρει δύναμη και οικονομία στο αυτοκίνητο σας.
Η M. Vrachimis & Son, το γκαράζ, το οποίο έχει συνδέσει το όνομά του με το χώρο της βελτίωσης, είναι εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος της κορυφαίας στο είδος της ιταλικής εταιρείας DimSport. Η DimSport παρουσίασε πρόσφατα το νέο RAPID FR που ενσωματώνεται στο πεντάλ γκαζιού και που μπορεί να εγκατασταθεί τόσο σε παραδοσιακά βενζινοκίνητα και πετρελαιοκίνητα οχήματα όσο και σε οχήματα διπλού καυσίμου, υβριδικά και ηλεκτρικά, επεκτείνοντας έτσι το φάσμα των εφαρμογών της. Ως απάντηση στη ζήτηση της αγοράς, αυτή η λύση πληροί τα πρότυπα ποιότητας της DimSport. Η Dimsport προσφέρει τις υπηρεσίες της για περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας με τη σειρά προϊόντων RAPID ανά το παγκόσμιο. Οι διαστάσεις του Rapid FR, η ποιότητα κατασκευής και η δυνατότητα συνδυασμού μιας μονάδας με καλωδιώσεις για συγκεκριμένες εφαρμογές το καθιστούν εξαιρετικά ελκυστικό για τον απλό πελάτη αλλά και για τους επαγγελματίες που χρειάζονται οικονομία στα αυτοκίνητα τους.

Πολλαπλή χρήση
Μπορεί να διαχειριστεί όλους τους τύπους σήματος πεντάλ γκαζιού: μονό, διπλό και τριπλό αναλογικό, pwm
Εύκολη εγκατάσταση
Χάρη στα ξεχωριστά καλώδια plug & play.
28 Διαφορετικές ρυθμίσεις
4 τρόποι οδήγησης (Race – Sport – City – Limit) + 7 έξτρα προσαρμογές για να «ανταποκρίνονται» στο στυλ σας!

Επιλέξτε το στυλ οδήγησης σας
Το Rapid FR διαθέτει ένα μοναδικό τρόπο, ικανό να χειρίζεται αναλογικά τα σήματα PWM και SENT, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στο μεγαλύτερο δυνατό αριθμό εφαρμογών στην αγορά, ενσωματώνοντας την επιλογή τεσσάρων τρόπων οδήγησης με επτά βήματα προσαρμογής το καθένα σε μία μόνο εργονομική συσκευή. Μια περαιτέρω λειτουργία επιτρέπει την επαναφορά στην αρχική του θέση και να φέρει το όχημά σας όπως ακριβώς ήταν πριν γίνει η τοποθέτηση.
Το Rapid FR δεν παρέχει αυξήσεις σε ισχύ και ροπή, αλλά αλλάζει την αντιδραστικότητα στο πεντάλ του γκαζιού, επιτρέποντάς σας έτσι να προσαρμόσετε την απόκριση του οχήματος στο στυλ της οδήγησης, της διαδρομής και τις συγκεκριμένες ανάγκες σας.

Μέσα από τέσσερις λειτουργίες με επτά βήματα προσαρμογής το καθένα, μπορείτε να δημιουργήσετε τη δική σας ρύθμιση σε πραγματικό χρόνο. Το εργονομικό σχήμα με τα κουμπιά με οπίσθιο φωτισμό και η ξεχωριστή καλωδίωση από την κύρια μονάδα καθιστούν το Rapid FR ένα εξαιρετικά ευέλικτο προϊόν. Η χρήση γίνεται μέσω κινητού κάτι που βάζει την DimSport αυτή τη στιγμή στη κορυφή στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας.
Φιλοθέης 44, Βιομηχανική περιοχή Παραλιμνίου, Τ: 96 350642
VOLT
«Η παράσταση αρχίζει»
Ο Γιαννής από τον καιρό, που πήρε τη σύνταξη του δεν χάνει ευκαιρία να «πάει έσσω του». Έτσι λέει στα παιδιά και τη γυναίκα του. «Πάω έσσω μου, στις γειτονιές μου». Και αυτοί ξέρουν πού θα πάει. Του αρέσει να διηγείται στα εγγόνια του ιστορίες της παιδικής του ηλικίας. Τους μιλά για μια άλλη εποχή. Για τα παιδιά της γειτονιάς του. Της γενιάς της δεκαετίας του 60. Για τα παιγνίδια και τις συνήθειες τους.
– Παππού, πάρε μας μαζί σου να δούμε αυτές τις γειτονιές. Να μας δείξεις αυτούς τους τόπους, τώρα που είναι κλειστά τα σχολεία. Άλλο που δεν ήθελε ο παππούς ο Γιαννής.
Τη Δευτέρα μετά το πρόγευμα πήραν τα σάντουιτς τους, το φρούτο, το νερό τους και ξεκίνησαν. Πέρασαν τα οδοφράγματα και ο παππούς άρχισε να τους εξηγεί τι έβλεπαν δεξιά και αριστερά του δρόμου. Όταν πλησίαζαν στην εκκλησία της Αγίας Ζώνης σταμάτησαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Στο τοίχο ήταν ο αριθμός 22. Λεωφόρος Δερύνειας. Πριν βγουν από το αυτοκίνητο ο παππούς είπε: «Αρχίζει η παράσταση»
– Τι σημαίνει αυτό, παππού; ρώτησε η εγγονούλα του.
Αυτός χαμογέλασε.
– Σε αυτό εδώ το σπίτι ζούσε ο φίλος μου ο Τάκης με τους γονείς και το μεγάλο αδελφό του τον Κόκο. Τότε, το 1956, δεν υπήρχε τηλεόραση. Μόνο ραδιόφωνο. Ο Τάκης ήταν πολύ καλός μαθητής και φρόνιμο παιδί. Περνούσε την ώρα του στο σπίτι. Τού άρεσε το διάβασμα. Ήθελε να σπουδάσει δάσκαλος. Ο πατέρας του ήταν αντιπρόσωπος της εταιρείας αλκοολούχων ποτών ΛΟΕΛ. Συνεργαζόταν με εταιρείες από τη Τσεχοσλοβακία . Έφερναν ξυλεία και διάφορα προϊόντα. Στα γενέθλια του, του χάρισε μια μηχανή, που έδειχνε ταινίες μικρού μήκους. Μαζί με κάμποσες ταινίες. Και όταν έμαθε να τη χειρίζεται καλά αποφάσισε να προσκαλέσει τους φίλους τους. Στη πισινή αυλή τους υπήρχε ένα μεγάλο, πελώριο ζυμωτήρι. Για τα παιδιά τότε ήταν τρομακτικό να το βλέπουν. Κάποτε έκαμναν σαπούνια. Δίπλα, στη πλευρά του σπιτιού, βρισκόταν η αποθήκη. Ήταν άδεια. Εκεί λοιπόν, πάνω στο τοίχο ο Τάκης κρεμούσε ένα άσπρο σεντόνι που ήταν η σκηνή. Τοποθετούσε δυό ξύλινους πάγκους και οι θέσεις ήταν έτοιμες. Οι θεατές ήταν λίγοι, μα διαλεκτοί. Τα φρόνιμα παιδιά της γειτονιάς.
Το καλοκαίρι κάθε Σάββατο στις 7 το βράδυ ο Πέτρος Καρεκλάς, ο Ττόμης Παγιάσης, οι Βαρνάβας και Βάσος Κυριαζής, ο Δώρος Πολυδώρου, ο Αντρέας Χατζηγιάννης και ο παππούς σας ο Γιαννάκης ήταν τα τυχερά παιδιά, που παρακολουθούσαν για πρώτη φορά στη ζωή τους σινεμά.
-Δεν πληρώνατε, παππού; ρωτάει ο μικρός εγγονός.
– Βέβαια πληρώναμε. Επειδή οι περισσότεροι από εμάς τότε δεν είχαμε χρήματα, πληρώναμε σε είδος. 2 – 3 ππυριλλιά, (γυαλλέτες, σβόλους) ή 3-4 φωτογραφίες (στάμπες τις λέγαμε) των ποδοσφαιριστών των ομάδων μας. Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες είχαν περισσότερη αξία διότι ήταν δύσκολες. Κυκλοφορούσαν σε μικρό αριθμό. Οπότε όποιος είχε τέτοιες, μπορούσε να δώσει μόνο μια. Το ίδιο και με τις γυαλλέτες. Πάντως ο Τάκης δεχόταν τη κάθε προσφορά που του προτείναμε. Η καλοσύνη του ήταν τέτοια, που δεν μπορούσε, δεν ήθελε να στερήσει από τους φίλους του τη χαρά να απολαύσουν ένα έργο. Άλλωστε σαν παιδί είχε και αυτός την ανάγκη των φίλων, της παρέας.
– Και τι έργα βλέπατε, παππού; ξαναρωτάει ο εγγονός.
-Πριν ξεκινήσει η προβολή ο Τάκης στεκόταν μπροστά μας και με σοβαρό ύφος μας έλεγε: «Ησυχία! Η παράσταση αρχίζει» Μετά έπαιρνε τη θέση του πίσω από εμάς, έσβηνε τα φώτα και ξεκινούσε η προβολή. Η ταινία ήταν από νωρίς έτοιμη για προβολή.
Στην αρχή βλέπαμε ταινίες μικρού μήκους. «Τσάρλυ Τσάπλιν». «Ο Χοντρός και ο Λιγνός». «Τρίο Στούτσιες». Ήταν βωβές ταινίες. Εμείς, που πρώτη φορά παρακολουθούσαμε ταινία σκάζαμε στα γέλια με τα κατορθώματα τους και την καλοσύνη τους να βοηθούν τους φτωχούς και τους αδικημένους. Γελούσαμε, φωνάζαμε. Γενικά γινόμασταν ένα με τη ταινία. Σε αυτό βοηθούσε και το γεγονός, ότι η σκηνή ήταν κοντά μας και σαν να συνέβαιναν όλα μπροστά μας.
Μετά η ταινιοθήκη εμπλουτίστηκε. Βλέπαμε σύντομα καουμπόικα έργα. Τον ήρωα να κυνήγα και να τιμωρεί τους κακούς. Να τους πυροβολεί και μετά να φέρνει το όπλο του μπροστά στο στόμα του και να φυσά το καπνό, που έβγαινε. Να το γυρίζει στο δάκτυλο του με τέχνη και να το βάζει στη θήκη του. Μετά να φτιάχνει το καπέλο του, να μας κλείνει το μάτι και να τραβά το δρόμο του. Πολλές φορές του φωνάζαμε να προσέχει όταν βλέπαμε πως κινδύνευε. Όπως φαίνεται αυτός μας άκουγε και έτσι, κανένας δεν τον σκότωνε.
Κάποτε ο Τάκης οργάνωνε παράσταση με καραγκιόζη. Είχε τις διάφορες φιγούρες και τις κινούσε επιδέξια πίσω από το άσπρο σεντόνι. Μας ξετρέλανε το Κολλιτήρι με τις αταξίες του.
Ότι και να μας έδειχνε ο Τάκης, που από τότε ήταν καλός διοργανωτής και προγραμματιστής, μας ενθουσίαζε. Κυρίως, γιατί πάντοτε γινόμασταν ένα με τους ήρωες του έργου. Συμμετείχαμε κάθε φορά δίχως να ενοχλούμε κανένα. Ήμασταν όλοι μικρά παιδιά. Εκφράζαμε ελεύθερα τα συναισθήματα μας. Ζούσαμε τη δράση, την ιστορία.
Πολλές φορές διοργανώναμε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Απέναντι, στο χωράφι του Βαρνάβα. Εδώ συναντιούταν οι ομάδες της κάτω και της πάνω γειτονιάς. Τα παιδιά που έμεναν στη οδό Δερύνειας και τα άλλα, στην
οδό Ικάρου. Αγώνες ποδοσφαίρου είχαμε και στο Μαντζούρειο Δημοτικό, στο μεγάλο γήπεδο. Όμως εκεί κάποιοι παίκτες ήταν σκληροί. Ο Βλαστάρας δεν άφηνε αντίπαλο να περάσει. Κλωτσούσε όπου μπορούσε.
Στο τέλος η κυρία Ελευθερία, η μητέρα του Τάκη μας κερνούσε κουφέτες, μήλα, μανταρίνια, πορτοκάλια. Χαιρόταν που ο γιος της είχε καλούς φίλους. Μας άρεσε πολύ να ερχόμαστε σε αυτό το σπίτι. Εδώ κοντά βλέπαμε και τις πάπιες της Ειρήνης, που έκαναν τον περίπατο τους μέσα στα χωράφια.

Φεύγοντας από εκεί ο παππούς Γιαννής πέρασε από την Αγία Ζώνη. Τους έδειξε το Μαντζούρειο Δημοτικό σχολείο. Τους διηγήθηκε για τα καταπράσινα περβόλια των Βαρωσιωτών, τα φορτωμένα με πορτοκάλια, μανταρίνια, γκρέιπφρουτ, που σήμερα έχουν εξαφανιστεί . Έμειναν απότιστα πολλά χρόνια και οι κατακτητές τα έκοψαν για να ανάβουν φωτιά να μαγειρεύουν. Μετά πέρασαν από την Αγία Αικατερίνη, το Β ́ Γυμνάσιο, το Δημαρχείο, το κήπο, το διοικητήριο, την Αστυνομία, το Νοσοκομείο. Τους έδειξε το Πρώτο τρένο της Κύπρου. Πέρασαν από τη μικρή στενή «Πύλη των τειχών» και μπήκαν στην «Παλιά πόλη» της Αμμοχώστου. Τους πήρε απευθείας στον Άη Γιώρκη τον Ξορινό. Εδώ, όπου εκκλησιάζεται όταν τους επιτρέπεται.
– Μακρινή και κουραστική η απόσταση παππού, του λένε και οι δύο. Ο παππούς χαμογέλασε.
– Αυτή την απόσταση, που σας φάνηκε μακρινή και κουραστική, την κάναμε στην ηλικία σας περπατητοί. Δύο και τρεις φορές το μήνα. Και μας άρεσε. Ήταν ο περίπατος μας.
Μετά πέρασαν από το λιμάνι, το Δημοτικό στάδιο, πίσω από το ΓΣΕ και έφτασαν στη θάλασσα. Κάπου εκεί άπλωσε ο παππούς μια μεγάλη κουβέρτα. Έφαγαν τα σάντουιτς τους. Ήπιαν το νερό τους. Έβγαλαν τα ρούχα τους. Φορούσαν ήδη τα μαγιό τους και μπήκαν στην καταγάλανη, θάλασσα. Κάθισαν μέσα στο νερό και ο παππούς άρχισε να τους μιλά για τον κατακλυσμό. Τότε, που όλες οι οικογένειες της πόλης μαζεύονταν σε εκείνη τη παραλία και διασκέδαζαν. Για τους βαρκάρηδες και το Ναυτικό Όμιλο.
Μετά ο παππούς τους ζήτησε να μείνουν εκεί. Να μην προχωρήσουν πιο βαθιά. Αυτός κολύμπησε μέχρι την «Καμήλα». Όταν βγήκε πρόσεξαν πως ο παππούς ήταν δακρυσμένος. Τον ρώτησαν τι συμβαίνει και αυτός σκουπίζοντας τα δάκρυα του τους λέει:
– Είναι από χαρά γιατί αξιώθηκα να σας δείξω αυτούς τους τόπους της παιδικής μου ηλικίας. Μα και λύπης γιατί δυστυχώς, χάνουμε για πάντα αυτή τη πανέμορφη πόλη. Χάνουμε το παρελθόν μας, αλλά και το μέλλον σας.
Στο γυρισμό πέρασαν από τον ίδιο δρόμο. Η εγγονή τον ρώτησε:
– Και τι απέγινε αυτή η παρέα, παππού;
– Ο Τάκης τελικά σπούδασε ιατρική στη Τσεχοσλοβακία. Παντρεύτηκε στο Παραλίμνι και δημιούργησε μαζί με άλλους γιατρούς ιδιωτική κλινική στη Ελεύθερη Αμμόχωστο. Με τη σωστή οργάνωση, την προσωπική διεύθυνση, την εργατικότητα και τη συλλογική και επίμονη δουλειά η κλινική έγινε το πιο γνωστό ιδιωτικό νοσοκομείο της περιοχής μας. Εδώ γεννηθήκατε και εσείς.
Ο Βαρνάβας Κυριαζής σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου και έγινε διευθυντής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησες σε πολλά θεατρικά έργα. Και τα άλλα παιδιά σπούδασαν. Μαθηματικοί, γιατροί, δικηγόροι. Δυστυχώς η μικρή παιδική παρέα μετά το πόλεμο του 1974 σκορπίστηκε σε όλη την Κύπρο.
Όταν έφτασαν στο σπίτι τα παιδιά ήταν χαρούμενα που γνώρισαν επιτέλους τους αγαπημένους τόπους του παππού στην Αμμόχωστο. Τώρα θα είχαν κάτι νέο και ενδιαφέρον να διηγούνται στους φίλους τους.
Το βράδυ πριν πάνε για ύπνο ο εγγονός του λέει:
– Καληνύχτα, παππού. Σβήσε τα φώτα. Η παράσταση τελείωσε. Όνειρα γλυκά, Βαρωσιώτικα….
VOLT
Θέλω τα έργα μου να ανοίγουν διάλογο με κάθε θεατή
Η τέχνη, αφορά ένα τρόπο έκφρασης του ανθρώπου, ώστε να προβάλει προς τα έξω, τα όσα αισθάνεται, τα όσα βιώνει και τα όσα τον προβληματίζουν. Η τέχνη είναι λύτρωση για τον άνθρωπο και αναδεικνύει την ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί. Η Στυλιάνα Κατσιάρη μας βάζει στα ενδότερα της ψυχής του ζωγράφου. Μας παρουσιάζει τις δικές της πινελιές, το δικό της μαγικό ταξίδι.
Επαγγελματική πορεία;
Έχω παρουσιάσει τα έργα μου, σε δύο ατομικές και σε ομαδικές εκθέσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και την Κύπρο. Συμπράττω με τη συλλογικότητα εικαστικών καλλιτεχνών ARC – Art Revisited Collective από τον Φεβρουάριο του 2018. Έργα μου ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές σε Κύπρο και εξωτερικό.
Πως ανακάλυψες το ταλέντο σου στη ζωγραφική;
Από μικρό παιδί, θυμάμαι ζωγράφιζα τα πάντα μανιωδώς. Δεν φανταζόμουν ποτέ τη Στυλιάνα χωρίς αυτό το κομμάτι της ζωής της. Στα περισσότερα παιδιά αρέσει η ζωγραφική, η μόνη διαφορά στη περίπτωση μου είναι ότι ποτέ δε σταμάτησα να τη λατρεύω ή να την ασκώ! Πλέον, είναι η καθημερινότητα μου.
Η ζωγραφική για την Στυλιάνα είναι…
Τρόπος ζωής, έκφρασης και επικοινωνίας με τον κόσμο. Όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, είναι «θεραπευτική». Είναι η ίδια μου η ζωή, από τότε που τον θυμάμαι. Δημιουργείς το δημιούργημα σου και παράλληλα το εγκλωβίζεις. Το εγκλωβίζεις να ζει αιωνίως.

Από που αντλείς συνήθως έμπνευση για να ζωγραφίσεις;
Θεωρώ ότι τα πάντα είναι έμπνευση. Από ένα παπούτσι, μια εικόνα.. Εάν θα είχα να δώσω δύο απαντήσεις, θα έλεγα από τους ανθρώπους που παρατηρώ και από τα συναισθήματα που μου προκαλούν. Το έναυσμα είναι πάντοτε ο άνθρωπος και η σύνδεση με το συναίσθημα είναι η αρχή κάθε έργου.
Ποια είναι τα θέματα που κυρίως ασχολείσαι και ποια συναισθήματα σε κυριαρχούν την ώρα που ζωγραφίζεις;
Η ζωγραφική μου είναι ανθρωποκεντρική και η διαδικασία της δημιουργίας και της αποτύπωσης ενός έργου είναι για μένα φυγή από την πραγματικότητα. Είναι λίγο δύσκολο να βρω τη κατάλληλη περιγραφή, των συναισθημάτων μου, θα πω όμως ότι με κυριαρχεί το αίσθημα της εσωτερικής ηρεμίας, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της δημιουργίας. Απλά ζωγραφίζω, δημιουργώ. Δε σκέφτομαι τίποτα άλλο, παρά να δημιουργήσω.
Ποια θεωρείς είναι τα εργαλεία του ζωγράφου;
Τα πιο σημαντικά εργαλεία είναι ο τρόπος σκέψης, η επιμονή και η ευρηματικότητα. Τα χρώματα και τα πινέλα είναι μονάχα τα υλικά. Υπάρχει ελευθερία στη χρήση αντικειμένων που μπορεί να αποτυπώσει τα ζητήματα του ζωγράφου στον καμβά.

Θέλεις να περάσεις κάποια μηνύματα μέσα από την ζωγραφική σου;
«Μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις». Επομένως μπορείς να περάσεις μέσα από ένα καμβά, αμέτρητα μηνύματα. Τα έργα περιέχουν τη ματιά μου στα πράγματα μαζί με τη παρατήρηση που γέννησε τη πρωταρχική ιδέα και πράγματα που θέλω να πω ή ζητήματα που αξίζει να ειπωθούν. Τα έργα μου είναι διαλεκτικά, ανοίγουν μια συνομιλία με τον θεατή. Εάν αυτό συμβεί, εγώ θα νιώσω ότι πέτυχα κάτι μικρό, που στην πορεία θα μεγαλώσει.
Σε ποιους απευθύνεσαι κυρίως, ποιο είναι το target group σου;
Σε όποιον ταυτιστεί, προβληματιστεί ή βρει ένα κομμάτι του εαυτού του ανακαλύπτοντας ένα έργο μου. Τα έργα μου μιλούν για κάθε άνθρωπο, και θέλω να πιστεύω όπως είχα προαναφέρει, ότι μπορούν να ανοίξουν διάλογο με κάθε θεατή. Ο καλλιτέχνης δύσκολα θα βιοποριστεί μονάχα από τη τέχνη στο νησί μας. Το ζητούμενο είναι ο κόσμος να βάλει περισσότερο τη τέχνη στη ζωή του, και ο καλλιτέχνης να μη χάσει το κίνητρο του.

Μελλοντικά σχέδια;
Να παρουσιάσω τη δουλειά μου εκτενέστερα στη Κύπρο και να εξελίσσομαι συνεχώς μέσα από τα έργα μου, ζωγραφίζοντας καθημερινά, αρχίζοντας από το μυαλό και συνεχίζοντας στον καμβά.












