Connect with us

VOLT

Πως ο Επίκτητος έλυσε τα προβλήματα μου

Published

on

Εάν δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα για τα προβλήματα σας, τότε δεν υπάρχει κανένα νόημα να ανησυχείτε για αυτό.

Ο Έλληνας στωικός Επίκτητος έζησε το 50-130 μ.Χ. Είναι ο προπάτορας των βασικών αρχών της ψυχοθεραπείας και “προμηθευτής” ιδεών του μοναστικού χριστιανισμού. Ο Επίκτητος ανέπτυξε ένα φιλοσοφικό σύστημα που θεμελίωνε σε βάσεις από την ηθική του Σενέκα και το οποίο ήταν κυρίως ένα είδος θρησκευτικής διδασκαλίας που έμοιαζε πολύ με τον χριστιανισμό. Επίκεντρο της φιλοσοφίας του Επίκτητου είναι ο άνθρωπος και η εκπαιδευτική αγωγή του με έμφαση στην ηθική. Η εκπαίδευση για τον φιλόσοφο είναι το μέσο με το οποίο μπορεί να κατοχυρώσει ο άνθρωπος την ελευθερία του. Μέσω της άσκησης της φιλοσοφίας ο άνθρωπος μπορεί να διακρίνει τα πράγματα που βρίσκονται υπό την εξουσία του από εκείνα που δεν βρίσκονται υπό την εξουσία του. Κατά τον Επίκτητο, η έννοια της ευδαιμονίας εδράζεται στη γνώση των «εφ’ ημίν» (στα οποία υπάγονται οι προσωπικές μας πράξεις, οι σκέψεις κλπ.) και των «ουκ εφ’ ημίν» (στα οποία υπάγονται ο πλούτος, η δόξα κλπ.).

Ο Επίκτητος θεωρούσε ότι υπάρχουν μόνο δύο κατηγορίες προβλημάτων στον κόσμο. Υπάρχουν τα προβλήματα για τα οποία μπορείτε να κάνετε κάτι και υπάρχουν προβλήματα για τα οποία δεν μπορείτε να κάνετε απολύτως τίποτα! Εάν μπορείτε να κάνετε κάτι για το πρόβλημα, τότε δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για αυτό, αφού απλά γνωρίζετε ότι μπορείτε να ασκήσετε κάποιο βαθμό επιρροής στο αποτέλεσμα του προβλήματος. Αυτό που πραγματικά πρέπει να κάνετε είναι να φτιάξετε μια λίστα με τις ενέργειες που πρέπει να κάνετε για να επιτύχετε το αποτέλεσμα που επιθυμείτε ή τουλάχιστον να γίνει ό,τι είναι δυνατόν για να μετακινήσετε τα πράγματα λίγο πιο κοντά στη σωστή κατεύθυνση. Αφού γνωρίζετε πλέον πως να λύσετε το πρόβλημα σας τότε απλά ξεκινάτε να το εκτελείτε. Το «πρόβλημα» δεν είναι καθόλου πρόβλημα: είναι απλώς μια διαδικασία που πρέπει να επιλύσετε, να εκτελέσετε και ίσως να επαναλάβετε. Από την άλλη πλευρά εάν δεν μπορείτε να κάνετε κάτι για το πρόβλημα, τότε δεν υπάρχει κανένα νόημα να ανησυχείτε για αυτό. Εάν δεν μπορείτε να αντιμετωπίσετε το ζήτημα, τότε πρέπει να αντιληφθείτε ότι το άγχος σας δεν θα έχει εξίσου καμία επίδραση στο αποτέλεσμα. Δεν έχει νόημα να δαπανάται η συναισθηματική ενέργεια σε ένα πρόβλημα για το οποίο η προσπάθεια αυτή είναι εγγυημένη ότι θα έχει μηδενικό αποτέλεσμα.

Λογικά, λοιπόν, δεν προκύπτει ότι είμαστε συχνά αρκετά παράλογοι στο άγχος μας; Όταν είμαστε ανήσυχοι ξοδεύουμε άσκοπα την ενέργεια μας ενώ θα μπορούσαμε να την χρησιμοποιήσουμε για την επίλυση του ζητήματος.

Ο Επίκτητος ήταν ένας αφοσιωμένος ορθολογιστής που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ανησυχία και το άγχος είναι παράλογα. Για τον Επίκτητο, πρωταρχικός σκοπός της ίδιας της φιλοσοφίας είναι να μας διδάξει πώς να είμαστε αδιάφοροι σε καταστάσεις που είναι πέρα από τον έλεγχό μας. Επισημάνει επίσης ότι όλα όσα βιώνουμε ανήκουν σε μία από τις δύο κατηγορίες: είτε συμβαίνει στο μυαλό μας (εσωτερικά) είτε συμβαίνει κάπου «εκεί έξω» στον κόσμο (εξωτερικά). Πολλά εξωτερικά είναι πέρα από τον έλεγχό μας, αλλά η εσωτερική κατάσταση στο μυαλό μας είναι δική μας εντολή. Εμείς επιλέγουμε να την κρατάμε στον εγκέφαλο μας. Επομένως, εάν τα γεγονότα, οι άνθρωποι και οι καταστάσεις ή οι περιστάσεις επηρεάζουν τη συναισθηματική ή ψυχολογική μας ευημερία, αυτό συμβαίνει μόνο επειδή εμείς οι ίδιοι το επιτρέπουμε να γίνει. Δεν υπάρχει λόγος για τίποτα «εκεί έξω» στον κόσμο που να μας κάνει να αναστατωθούμε εκτός εάν εμείς επιλέξουμε να το φέρουμε «εσωτερικά» στον εγκέφαλο μας.

Ο Επίκτητος ρωτούσε πάντοτε «Γιατί παραδίνουμε το μυαλό μας σε κάτι που πραγματικά δεν μπορούμε να ελέγξουμε; Στην τελική ποιος έχει τον έλεγχο της σκέψης μας; Εμείς ή οι περιστάσεις της ζωής; Πολλοί από εμάς μεταφέρουμε μια δυσαρεστημένη λίστα καταστάσεων με πράγματα που δεν μας αρέσουν για τον κόσμο και τους ανθρώπους. Τσακώθηκαν κάποιά συγγενικά σου άτομα, οι γείτονες μας δεν ανακυκλώνουν τα σκουπίδια, ο Άγγλος πρωθυπουργός είπε μία βλακεία, ένας έκλεψε ένα περίπτερο. Δυστυχώς όλοι αυτοί οι αρνητικοί παράγοντες είναι οι αυτοί που γράφουν «τον ρου της ζωή μας». Ο Επίκτητος μας υπενθυμίζει ότι όλοι αυτοί οι παράγοντες είναι εξωτερικοί. Είναι όλα έξω από το μυαλό μας. Αυτοί οι ίδιοι δεν μας ενοχλούν – είναι ακριβώς εκεί. Μας ενοχλούν μόνο με το πώς τους κρίνουμε.

Όταν παραδίνουμε τον έλεγχο του μυαλού μας και το αφήνουμε να χειραγωγηθεί από ένα συνεχώς μεταβαλλόμενο κόσμο παραγόντων και μεταβλητών που δεν μπορούμε να ελέγξουμε τότε αποφασίζουμε την ίδια ώρα να αφήσουμε τις σκέψεις μας να είναι πλέον υπεύθυνες για εμάς. Όταν η συναισθηματική μας ευημερία υπαγορεύεται από την κατάσταση των συνθηκών μας τότε δεν είμαστε τίποτα περισσότερο από αντιδραστικούς καθρέφτες σε αυτό τον κόσμο. Στην πραγματικότητα απλά παραδώσαμε το μυαλό μας.

Οι βασικοί κανόνες του Επίκτητου είναι οι εξής:

Εάν μπορείτε να το αλλάξετε, δεν αξίζει να ανησυχείτε.

Εάν δεν μπορείτε να το αλλάξετε, δεν αξίζει να ανησυχείτε.

Η άσκηση αυτού του σχολαστικού αυτοέλεγχου είναι μια δια βίου εκμάθηση και ένα ατελείωτο
ταξίδι. Απαιτεί μια συνήθεια του ανθρώπινου εγκεφάλου όχι μόνο να μελετά τα γεγονότα καθώς συμβαίνουν, αλλά και να απαντά στα ερωτήματα που ίδιος βάζει στο μυαλό του. Θα πρέπει να βάζουμε το μυαλό μας να σκέφτεται συνεχώς. Αξίζει να αγχωθώ γι’ αυτό;

Ο Επίκτητος μας ζητά να ξεκινήσουμε ένα αυστηρό πρόγραμμα ψυχικής αυτοπειθαρχίας – μια επιμελή μελέτη του εαυτού μας, ώστε να μπορούμε να ζούμε ελεύθεροι. Μαθαίνοντας να ελέγχουμε το μυαλό μας, τότε μπορούμε να δεχόμαστε κάθε κατάσταση και περίσταση με πλήρη αυτοέλεγχο και να την διαχωρίζουμε σε εσωτερική ή εξωτερική.

Το μόνο πράγμα που μπορούμε να ελέγξουμε είναι το πώς αντιδρούμε. Αλλά να θυμάστε! Υπάρχουν μόνο δύο είδη προβλημάτων στον κόσμο.

VOLT

Ξυπνήστε το όχημα σας!

Published

on

Ο Μ. VRACHIMIS & SON μας παρουσιάζει το Rapid FR, το νέο μεγάλο gadget της Ιταλικής εταιρείας DimSport που προσφέρει δύναμη και οικονομία στο αυτοκίνητο σας.

Η M. Vrachimis & Son, το γκαράζ, το οποίο έχει συνδέσει το όνομά του με το χώρο της βελτίωσης, είναι εξουσιοδοτημένος αντιπρόσωπος της κορυφαίας στο είδος της ιταλικής εταιρείας DimSport. Η DimSport παρουσίασε πρόσφατα το νέο RAPID FR που ενσωματώνεται στο πεντάλ γκαζιού και που μπορεί να εγκατασταθεί τόσο σε παραδοσιακά βενζινοκίνητα και πετρελαιοκίνητα οχήματα όσο και σε οχήματα διπλού καυσίμου, υβριδικά και ηλεκτρικά, επεκτείνοντας έτσι το φάσμα των εφαρμογών της. Ως απάντηση στη ζήτηση της αγοράς, αυτή η λύση πληροί τα πρότυπα ποιότητας της DimSport. Η Dimsport προσφέρει τις υπηρεσίες της για περισσότερα από 20 χρόνια εμπειρίας με τη σειρά προϊόντων RAPID ανά το παγκόσμιο. Οι διαστάσεις του Rapid FR, η ποιότητα κατασκευής και η δυνατότητα συνδυασμού μιας μονάδας με καλωδιώσεις για συγκεκριμένες εφαρμογές το καθιστούν εξαιρετικά ελκυστικό για τον απλό πελάτη αλλά και για τους επαγγελματίες που χρειάζονται οικονομία στα αυτοκίνητα τους.

Πολλαπλή χρήση

Μπορεί να διαχειριστεί όλους τους τύπους σήματος πεντάλ γκαζιού: μονό, διπλό και τριπλό αναλογικό, pwm 

Εύκολη εγκατάσταση

Χάρη στα ξεχωριστά καλώδια plug & play.

28 Διαφορετικές ρυθμίσεις

4 τρόποι οδήγησης (Race – Sport – City – Limit) + 7 έξτρα προσαρμογές για να «ανταποκρίνονται» στο στυλ σας!

Επιλέξτε το στυλ οδήγησης σας

Το Rapid FR διαθέτει ένα μοναδικό τρόπο, ικανό να χειρίζεται αναλογικά τα σήματα PWM και SENT, ώστε να μπορεί να ανταπεξέλθει στο μεγαλύτερο δυνατό αριθμό εφαρμογών στην αγορά, ενσωματώνοντας την επιλογή τεσσάρων τρόπων οδήγησης με επτά βήματα προσαρμογής το καθένα σε μία μόνο εργονομική συσκευή. Μια περαιτέρω λειτουργία επιτρέπει την επαναφορά στην αρχική του θέση και να φέρει το όχημά σας όπως ακριβώς ήταν πριν γίνει η τοποθέτηση.

Το Rapid FR δεν παρέχει αυξήσεις σε ισχύ και ροπή, αλλά αλλάζει την αντιδραστικότητα στο πεντάλ του γκαζιού, επιτρέποντάς σας έτσι να προσαρμόσετε την απόκριση του οχήματος στο στυλ της οδήγησης, της διαδρομής και τις συγκεκριμένες ανάγκες σας.

Μέσα από τέσσερις λειτουργίες με επτά βήματα προσαρμογής το καθένα, μπορείτε να δημιουργήσετε τη δική σας ρύθμιση σε πραγματικό χρόνο. Το εργονομικό σχήμα με τα κουμπιά με οπίσθιο φωτισμό και η ξεχωριστή καλωδίωση από την κύρια μονάδα καθιστούν το Rapid FR ένα εξαιρετικά ευέλικτο προϊόν. Η χρήση γίνεται μέσω κινητού κάτι που βάζει την DimSport αυτή τη στιγμή στη κορυφή στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας.

Φιλοθέης 44, Βιομηχανική περιοχή Παραλιμνίου, Τ: 96 350642

Continue Reading

VOLT

«Η παράσταση αρχίζει»

Published

on

Ο Γιαννής από τον καιρό, που πήρε τη σύνταξη του δεν χάνει ευκαιρία να «πάει έσσω του». Έτσι λέει στα παιδιά και τη γυναίκα του. «Πάω έσσω μου, στις γειτονιές μου». Και αυτοί ξέρουν πού θα πάει. Του αρέσει να διηγείται στα εγγόνια του ιστορίες της παιδικής του ηλικίας. Τους μιλά για μια άλλη εποχή. Για τα παιδιά της γειτονιάς του. Της γενιάς της δεκαετίας του 60. Για τα παιγνίδια και τις συνήθειες τους.

– Παππού, πάρε μας μαζί σου να δούμε αυτές τις γειτονιές. Να μας δείξεις αυτούς τους τόπους, τώρα που είναι κλειστά τα σχολεία. Άλλο που δεν ήθελε ο παππούς ο Γιαννής.

Τη Δευτέρα μετά το πρόγευμα πήραν τα σάντουιτς τους, το φρούτο, το νερό τους και ξεκίνησαν. Πέρασαν τα οδοφράγματα και ο παππούς άρχισε να τους εξηγεί τι έβλεπαν δεξιά και αριστερά του δρόμου. Όταν πλησίαζαν στην εκκλησία της Αγίας Ζώνης σταμάτησαν στην αριστερή πλευρά του δρόμου. Στο τοίχο ήταν ο αριθμός 22. Λεωφόρος Δερύνειας. Πριν βγουν από το αυτοκίνητο ο παππούς είπε: «Αρχίζει η παράσταση»

– Τι σημαίνει αυτό, παππού; ρώτησε η εγγονούλα του.

Αυτός χαμογέλασε.
– Σε αυτό εδώ το σπίτι ζούσε ο φίλος μου ο Τάκης με τους γονείς και το μεγάλο αδελφό του τον Κόκο. Τότε, το 1956, δεν υπήρχε τηλεόραση. Μόνο ραδιόφωνο. Ο Τάκης ήταν πολύ καλός μαθητής και φρόνιμο παιδί. Περνούσε την ώρα του στο σπίτι. Τού άρεσε το διάβασμα. Ήθελε να σπουδάσει δάσκαλος. Ο πατέρας του ήταν αντιπρόσωπος της εταιρείας αλκοολούχων ποτών ΛΟΕΛ. Συνεργαζόταν με εταιρείες από τη Τσεχοσλοβακία . Έφερναν ξυλεία και διάφορα προϊόντα. Στα γενέθλια του, του χάρισε μια μηχανή, που έδειχνε ταινίες μικρού μήκους. Μαζί με κάμποσες ταινίες. Και όταν έμαθε να τη χειρίζεται καλά αποφάσισε να προσκαλέσει τους φίλους τους. Στη πισινή αυλή τους υπήρχε ένα μεγάλο, πελώριο ζυμωτήρι. Για τα παιδιά τότε ήταν τρομακτικό να το βλέπουν. Κάποτε έκαμναν σαπούνια. Δίπλα, στη πλευρά του σπιτιού, βρισκόταν η αποθήκη. Ήταν άδεια. Εκεί λοιπόν, πάνω στο τοίχο ο Τάκης κρεμούσε ένα άσπρο σεντόνι που ήταν η σκηνή. Τοποθετούσε δυό ξύλινους πάγκους και οι θέσεις ήταν έτοιμες. Οι θεατές ήταν λίγοι, μα διαλεκτοί. Τα φρόνιμα παιδιά της γειτονιάς.

Το καλοκαίρι κάθε Σάββατο στις 7 το βράδυ ο Πέτρος Καρεκλάς, ο Ττόμης Παγιάσης, οι Βαρνάβας και Βάσος Κυριαζής, ο Δώρος Πολυδώρου, ο Αντρέας Χατζηγιάννης και ο παππούς σας ο Γιαννάκης ήταν τα τυχερά παιδιά, που παρακολουθούσαν για πρώτη φορά στη ζωή τους σινεμά.
-Δεν πληρώνατε, παππού; ρωτάει ο μικρός εγγονός.
– Βέβαια πληρώναμε. Επειδή οι περισσότεροι από εμάς τότε δεν είχαμε χρήματα, πληρώναμε σε είδος. 2 – 3 ππυριλλιά, (γυαλλέτες, σβόλους) ή 3-4 φωτογραφίες (στάμπες τις λέγαμε) των ποδοσφαιριστών των ομάδων μας. Κάποιες από αυτές τις φωτογραφίες είχαν περισσότερη αξία διότι ήταν δύσκολες. Κυκλοφορούσαν σε μικρό αριθμό. Οπότε όποιος είχε τέτοιες, μπορούσε να δώσει μόνο μια. Το ίδιο και με τις γυαλλέτες. Πάντως ο Τάκης δεχόταν τη κάθε προσφορά που του προτείναμε. Η καλοσύνη του ήταν τέτοια, που δεν μπορούσε, δεν ήθελε να στερήσει από τους φίλους του τη χαρά να απολαύσουν ένα έργο. Άλλωστε σαν παιδί είχε και αυτός την ανάγκη των φίλων, της παρέας.

– Και τι έργα βλέπατε, παππού; ξαναρωτάει ο εγγονός.

-Πριν ξεκινήσει η προβολή ο Τάκης στεκόταν μπροστά μας και με σοβαρό ύφος μας έλεγε: «Ησυχία! Η παράσταση αρχίζει» Μετά έπαιρνε τη θέση του πίσω από εμάς, έσβηνε τα φώτα και ξεκινούσε η προβολή. Η ταινία ήταν από νωρίς έτοιμη για προβολή.

Στην αρχή βλέπαμε ταινίες μικρού μήκους. «Τσάρλυ Τσάπλιν». «Ο Χοντρός και ο Λιγνός». «Τρίο Στούτσιες». Ήταν βωβές ταινίες. Εμείς, που πρώτη φορά παρακολουθούσαμε ταινία σκάζαμε στα γέλια με τα κατορθώματα τους και την καλοσύνη τους να βοηθούν τους φτωχούς και τους αδικημένους. Γελούσαμε, φωνάζαμε. Γενικά γινόμασταν ένα με τη ταινία. Σε αυτό βοηθούσε και το γεγονός, ότι η σκηνή ήταν κοντά μας και σαν να συνέβαιναν όλα μπροστά μας.

Μετά η ταινιοθήκη εμπλουτίστηκε. Βλέπαμε σύντομα καουμπόικα έργα. Τον ήρωα να κυνήγα και να τιμωρεί τους κακούς. Να τους πυροβολεί και μετά να φέρνει το όπλο του μπροστά στο στόμα του και να φυσά το καπνό, που έβγαινε. Να το γυρίζει στο δάκτυλο του με τέχνη και να το βάζει στη θήκη του. Μετά να φτιάχνει το καπέλο του, να μας κλείνει το μάτι και να τραβά το δρόμο του. Πολλές φορές του φωνάζαμε να προσέχει όταν βλέπαμε πως κινδύνευε. Όπως φαίνεται αυτός μας άκουγε και έτσι, κανένας δεν τον σκότωνε.

Κάποτε ο Τάκης οργάνωνε παράσταση με καραγκιόζη. Είχε τις διάφορες φιγούρες και τις κινούσε επιδέξια πίσω από το άσπρο σεντόνι. Μας ξετρέλανε το Κολλιτήρι με τις αταξίες του.

Ότι και να μας έδειχνε ο Τάκης, που από τότε ήταν καλός διοργανωτής και προγραμματιστής, μας ενθουσίαζε. Κυρίως, γιατί πάντοτε γινόμασταν ένα με τους ήρωες του έργου. Συμμετείχαμε κάθε φορά δίχως να ενοχλούμε κανένα. Ήμασταν όλοι μικρά παιδιά. Εκφράζαμε ελεύθερα τα συναισθήματα μας. Ζούσαμε τη δράση, την ιστορία.

Πολλές φορές διοργανώναμε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Απέναντι, στο χωράφι του Βαρνάβα. Εδώ συναντιούταν οι ομάδες της κάτω και της πάνω γειτονιάς. Τα παιδιά που έμεναν στη οδό Δερύνειας και τα άλλα, στην

οδό Ικάρου. Αγώνες ποδοσφαίρου είχαμε και στο Μαντζούρειο Δημοτικό, στο μεγάλο γήπεδο. Όμως εκεί κάποιοι παίκτες ήταν σκληροί. Ο Βλαστάρας δεν άφηνε αντίπαλο να περάσει. Κλωτσούσε όπου μπορούσε.

Στο τέλος η κυρία Ελευθερία, η μητέρα του Τάκη μας κερνούσε κουφέτες, μήλα, μανταρίνια, πορτοκάλια. Χαιρόταν που ο γιος της είχε καλούς φίλους. Μας άρεσε πολύ να ερχόμαστε σε αυτό το σπίτι. Εδώ κοντά βλέπαμε και τις πάπιες της Ειρήνης, που έκαναν τον περίπατο τους μέσα στα χωράφια.

Φεύγοντας από εκεί ο παππούς Γιαννής πέρασε από την Αγία Ζώνη. Τους έδειξε το Μαντζούρειο Δημοτικό σχολείο. Τους διηγήθηκε για τα καταπράσινα περβόλια των Βαρωσιωτών, τα φορτωμένα με πορτοκάλια, μανταρίνια, γκρέιπφρουτ, που σήμερα έχουν εξαφανιστεί . Έμειναν απότιστα πολλά χρόνια και οι κατακτητές τα έκοψαν για να ανάβουν φωτιά να μαγειρεύουν. Μετά πέρασαν από την Αγία Αικατερίνη, το Β ́ Γυμνάσιο, το Δημαρχείο, το κήπο, το διοικητήριο, την Αστυνομία, το Νοσοκομείο. Τους έδειξε το Πρώτο τρένο της Κύπρου. Πέρασαν από τη μικρή στενή «Πύλη των τειχών» και μπήκαν στην «Παλιά πόλη» της Αμμοχώστου. Τους πήρε απευθείας στον Άη Γιώρκη τον Ξορινό. Εδώ, όπου εκκλησιάζεται όταν τους επιτρέπεται.

– Μακρινή και κουραστική η απόσταση παππού, του λένε και οι δύο. Ο παππούς χαμογέλασε.
– Αυτή την απόσταση, που σας φάνηκε μακρινή και κουραστική, την κάναμε στην ηλικία σας περπατητοί. Δύο και τρεις φορές το μήνα. Και μας άρεσε. Ήταν ο περίπατος μας.
Μετά πέρασαν από το λιμάνι, το Δημοτικό στάδιο, πίσω από το ΓΣΕ και έφτασαν στη θάλασσα. Κάπου εκεί άπλωσε ο παππούς μια μεγάλη κουβέρτα. Έφαγαν τα σάντουιτς τους. Ήπιαν το νερό τους. Έβγαλαν τα ρούχα τους. Φορούσαν ήδη τα μαγιό τους και μπήκαν στην καταγάλανη, θάλασσα. Κάθισαν μέσα στο νερό και ο παππούς άρχισε να τους μιλά για τον κατακλυσμό. Τότε, που όλες οι οικογένειες της πόλης μαζεύονταν σε εκείνη τη παραλία και διασκέδαζαν. Για τους βαρκάρηδες και το Ναυτικό Όμιλο.
Μετά ο παππούς τους ζήτησε να μείνουν εκεί. Να μην προχωρήσουν πιο βαθιά. Αυτός κολύμπησε μέχρι την «Καμήλα». Όταν βγήκε πρόσεξαν πως ο παππούς ήταν δακρυσμένος. Τον ρώτησαν τι συμβαίνει και αυτός σκουπίζοντας τα δάκρυα του τους λέει:
– Είναι από χαρά γιατί αξιώθηκα να σας δείξω αυτούς τους τόπους της παιδικής μου ηλικίας. Μα και λύπης γιατί δυστυχώς, χάνουμε για πάντα αυτή τη πανέμορφη πόλη. Χάνουμε το παρελθόν μας, αλλά και το μέλλον σας.
Στο γυρισμό πέρασαν από τον ίδιο δρόμο. Η εγγονή τον ρώτησε:
– Και τι απέγινε αυτή η παρέα, παππού;
– Ο Τάκης τελικά σπούδασε ιατρική στη Τσεχοσλοβακία. Παντρεύτηκε στο Παραλίμνι και δημιούργησε μαζί με άλλους γιατρούς ιδιωτική κλινική στη Ελεύθερη Αμμόχωστο. Με τη σωστή οργάνωση, την προσωπική διεύθυνση, την εργατικότητα και τη συλλογική και επίμονη δουλειά η κλινική έγινε το πιο γνωστό ιδιωτικό νοσοκομείο της περιοχής μας. Εδώ γεννηθήκατε και εσείς.

Ο Βαρνάβας Κυριαζής σπούδασε σκηνοθεσία θεάτρου και έγινε διευθυντής του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου. Σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησες σε πολλά θεατρικά έργα. Και τα άλλα παιδιά σπούδασαν. Μαθηματικοί, γιατροί, δικηγόροι. Δυστυχώς η μικρή παιδική παρέα μετά το πόλεμο του 1974 σκορπίστηκε σε όλη την Κύπρο.

Όταν έφτασαν στο σπίτι τα παιδιά ήταν χαρούμενα που γνώρισαν επιτέλους τους αγαπημένους τόπους του παππού στην Αμμόχωστο. Τώρα θα είχαν κάτι νέο και ενδιαφέρον να διηγούνται στους φίλους τους.
Το βράδυ πριν πάνε για ύπνο ο εγγονός του λέει:

– Καληνύχτα, παππού. Σβήσε τα φώτα. Η παράσταση τελείωσε. Όνειρα γλυκά, Βαρωσιώτικα….

Continue Reading

VOLT

Θέλω τα έργα μου να ανοίγουν διάλογο με κάθε θεατή

Published

on

Η τέχνη, αφορά ένα τρόπο έκφρασης του ανθρώπου, ώστε να προβάλει προς τα έξω, τα όσα αισθάνεται, τα όσα βιώνει και τα όσα τον προβληματίζουν. Η τέχνη είναι λύτρωση για τον άνθρωπο και αναδεικνύει την ικανότητα του ανθρώπου να δημιουργεί. Η Στυλιάνα Κατσιάρη μας βάζει στα ενδότερα της ψυχής του ζωγράφου. Μας παρουσιάζει τις δικές της πινελιές, το δικό της μαγικό ταξίδι.

Επαγγελματική πορεία;

Έχω παρουσιάσει τα έργα μου, σε δύο ατομικές και σε ομαδικές εκθέσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και την Κύπρο. Συμπράττω με τη συλλογικότητα εικαστικών καλλιτεχνών ARC – Art Revisited Collective από τον Φεβρουάριο του 2018. Έργα μου ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές σε Κύπρο και εξωτερικό.

Πως ανακάλυψες το ταλέντο σου στη ζωγραφική;

Από μικρό παιδί, θυμάμαι ζωγράφιζα τα πάντα μανιωδώς. Δεν φανταζόμουν ποτέ τη Στυλιάνα χωρίς αυτό το κομμάτι της ζωής της. Στα περισσότερα παιδιά αρέσει η ζωγραφική, η μόνη διαφορά στη περίπτωση μου είναι ότι ποτέ δε σταμάτησα να τη λατρεύω ή να την ασκώ! Πλέον, είναι η καθημερινότητα μου.

Η ζωγραφική για την Στυλιάνα είναι…

Τρόπος ζωής, έκφρασης και επικοινωνίας με τον κόσμο. Όπως έλεγε και ο Αριστοτέλης, είναι «θεραπευτική». Είναι η ίδια μου η ζωή, από τότε που τον θυμάμαι. Δημιουργείς το δημιούργημα σου και παράλληλα το εγκλωβίζεις. Το εγκλωβίζεις να ζει αιωνίως.

Από που αντλείς συνήθως έμπνευση για να ζωγραφίσεις;

Θεωρώ ότι τα πάντα είναι έμπνευση. Από ένα παπούτσι, μια εικόνα.. Εάν θα είχα να δώσω δύο απαντήσεις, θα έλεγα από τους ανθρώπους που παρατηρώ και από τα συναισθήματα που μου προκαλούν. Το έναυσμα είναι πάντοτε ο άνθρωπος και η σύνδεση με το συναίσθημα είναι η αρχή κάθε έργου. 

Ποια είναι τα θέματα που κυρίως ασχολείσαι και ποια συναισθήματα σε κυριαρχούν την ώρα που ζωγραφίζεις;

Η ζωγραφική μου είναι ανθρωποκεντρική και η διαδικασία της δημιουργίας και της αποτύπωσης ενός έργου είναι για μένα φυγή από την πραγματικότητα. Είναι λίγο δύσκολο να βρω τη κατάλληλη περιγραφή, των συναισθημάτων μου, θα πω όμως ότι με κυριαρχεί το αίσθημα της εσωτερικής ηρεμίας, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της δημιουργίας. Απλά ζωγραφίζω, δημιουργώ. Δε σκέφτομαι τίποτα άλλο, παρά να δημιουργήσω.

Ποια θεωρείς είναι τα εργαλεία του ζωγράφου;

Τα πιο σημαντικά εργαλεία είναι ο τρόπος σκέψης, η επιμονή και η ευρηματικότητα. Τα χρώματα και τα πινέλα είναι μονάχα τα υλικά. Υπάρχει ελευθερία στη χρήση αντικειμένων που μπορεί να αποτυπώσει τα ζητήματα του ζωγράφου στον καμβά.

Θέλεις να περάσεις κάποια μηνύματα μέσα από την ζωγραφική σου;

«Μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις». Επομένως μπορείς να περάσεις μέσα από ένα καμβά, αμέτρητα μηνύματα. Τα έργα περιέχουν τη ματιά μου στα πράγματα μαζί με τη παρατήρηση που γέννησε τη πρωταρχική ιδέα και πράγματα που θέλω να πω ή ζητήματα που αξίζει να ειπωθούν. Τα έργα μου είναι διαλεκτικά, ανοίγουν μια συνομιλία με τον θεατή. Εάν αυτό συμβεί, εγώ θα νιώσω ότι πέτυχα κάτι μικρό, που στην πορεία θα μεγαλώσει.

Σε ποιους απευθύνεσαι κυρίως, ποιο είναι το target group σου;

Σε όποιον ταυτιστεί, προβληματιστεί ή βρει ένα κομμάτι του εαυτού του ανακαλύπτοντας ένα έργο μου. Τα έργα μου μιλούν για κάθε άνθρωπο, και θέλω να πιστεύω όπως είχα προαναφέρει, ότι μπορούν να ανοίξουν διάλογο με κάθε θεατή. Ο καλλιτέχνης δύσκολα θα βιοποριστεί μονάχα από τη τέχνη στο νησί μας. Το ζητούμενο είναι ο κόσμος να βάλει περισσότερο τη τέχνη στη ζωή του, και ο καλλιτέχνης να μη χάσει το κίνητρο του.

Μελλοντικά σχέδια;

Να παρουσιάσω τη δουλειά μου εκτενέστερα στη Κύπρο και να εξελίσσομαι συνεχώς μέσα από τα έργα μου, ζωγραφίζοντας καθημερινά, αρχίζοντας από το μυαλό και συνεχίζοντας στον καμβά.

Continue Reading

HOT 5