Connect with us

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι πρεμιέρες που δεν πρέπει να χάσετε

Published

on

Ξεχωρίζουν τα φιλμ «Les Amandiers» της Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, με την Νάντια Τερερσκίεβιτς, «Totem» της Μεξικάνας Λίλα Αβιλές, «Blaga’s Lessons» του Στέφαν Κομαντάρεφ και «Back to Black», μία βρετανική βιογραφία για την Έιμι Γουάινχαουζ.

Επίσης, προβάλλονται το τεράστιου ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ «Οι Ελευσίνιοι» του Φίλιππου Κοτσάφτη, η διαφορετική όσο και διασκεδαστική ταινία τρόμου «Late Night with the Devil», η συνέχεια του γνωστού φραντσάιζ «Ghostbusters: Frozen Empire» και το animation της εβδομάδας «The Canterville Ghost».

   Για Πάντα Νέοι

   (“Les Amandiers”) Δραματική ταινία, γαλλικής παραγωγής του 2022, σε σκηνοθεσία Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, με τους Νάντια Τερεσκίεβιτς, Λουί Γκαρέλ, Σοφιάν Μπενασέρ, Λένα Γκαρέλ, Σουζάν Λιντόν κα.

   Η ζωή μιας ομάδας νεαρών παιδιών, που έχουν όνειρο να γίνουν ηθοποιοί. Στη Γαλλία του ’80 και μέσα από τη δραματική σχολή Les Amandiers, που ίδρυσε ο Πατρίς Σερό, μία σπουδαία προσωπικότητα του θεάτρου και του σινεμά. Μια σχολή, στην οποία σπούδασε η Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, για να γίνει μία αξιόλογη και ιδιαίτερης ευαισθησίας ηθοποιός, μέχρι να εισβάλει στον χώρο του σεναρίου και της σκηνοθεσίας, όπου διακρίνεται για την έμπνευσή της, αλλά και την έλλειψη αυτοσυγκράτησης.

   Η Τεντέσκι θα περιορίσει την υπερβολή που τη διακρίνει σε αυτή την αυτοβιογραφική της ταινία, αναδεικνύοντας τολμηρά και με ειλικρίνεια, τις αγωνίες των νέων ανθρώπων, που θα πρέπει να εγκαταλείψουν τη νορμάλ ζωή, για να μπουν στην περιπέτεια του θεάτρου, αν και ορισμένες φορές φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά την πραγματική ζωή εκεί έξω.

   Με βασικό σκηνικό τη δραματική σχολή του Σερό, το στόρι περιγράφει τη ζωή της Στέλλας, η οποία θα ενταχθεί σε αυτή. Μια πανέμορφη κοπέλα, σαν αναγεννησιακός πίνακας, παθιασμένη, φιλόδοξη και θαρραλέα, που κρύβει όμως τη μεγαλοαστική καταγωγή της. Εκεί θα συναντήσει τους νέους συμφοιτητές της, που αντιμετωπίζουν τα δικά τους προβλήματα και τις προκλήσεις της τέχνης τους. Μαζί τους και ο Ετιέν, ο «Μάρλον Μπράντο» της τάξης, μόνιμα βλοσυρός, που ξοδεύει το ταλέντο του στην ηρωίνη. Η Στέλλα θα τον ερωτευθεί, αλλά θα πρέπει να αντιμετωπίσει και το «θηρίο» Πατρίς Σερό, τον αυστηρό, δύστροπο, αλλά και οραματιστή δάσκαλο, που έχει αδυναμία στην κοκαΐνη και στα νεαρά αγόρια της σχολής.

   Εξαιρετική ανασύσταση της εποχής, της τρέλας και του πνεύματος ελευθερίας που τη διέπει, είτε στη ζωή είτε στην τέχνη και φυσικά στον έρωτα, που απειλείται από κάτι καινούργιο και ιδιαιτέρως απειλητικό, το AIDS.

   Δραματικά μετρημένη, η ταινία έχει τις απολαυστικές και ξεκαρδιστικές στιγμές της και φυσικά βγάζει συγκίνηση, για την οικειότητά της και τη ζεστασιά της, υπενθυμίζοντας ακόμη και σε αυτούς που έχουν ξεχάσει, τι θα πει νεότητα, άγνοια φόβου, την πεποίθηση ότι μπορείς να καταφέρεις τα πάντα, να ζήσεις στα άκρα, τα όνειρα, το πάθος και τον έρωτα…

   Ταυτόχρονα, η Τεντέσκι στήνει μία ενδιαφέρουσα πινακοθήκη χαρακτήρων, που κινεί με ενέργεια, γεμάτη αισιοδοξία και νεανικό ρυθμό, ζουμάροντας στα δροσερά πρόσωπα του πολυπρόσωπου καστ, του οποίου ηγείται η Νάντια Τερεσκίεβιτς, που η γεμάτη ζωντάνια ερμηνεία και η ομορφάδα της, την καθιστούν πλέον ως μία από τις πιο καυτές ηθοποιούς της νεότερης γενιάς.

Advertisement

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 στο Παρίσι, ένας θίασος νεαρών ηθοποιών έχει μόλις κερδίσει μια θέση στο Les Amandiers, μια επιφανή θεατρική σχολή όπου βρίσκεται επικεφαλής ο Πατρίς Σερό. Ξεκινούν τη νέα τους ζωή και τα πρώτα βήματα της καριέρας τους. Στην πορεία θα αποκτήσουν γνώσεις, θα αναλάβουν δράση, θα αγαπήσουν, θα νιώσουν φόβο, και θα ζήσουν στα άκρα -μόνο που θα βιώσουν επίσης και την πρώτη τους τραγική εμπειρία.

   Toτέμ

   (“Totem”) Δραματική ταινία, μεξικάνικης και γαλλικής παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Λίλα Αβιλές, με τους Ναΐμα Σεντίες, Μονσεράτ Μαρανιόν, Μαρισόλ Γκασέ, Ματέο Γκαρσία κα.

   Ανεπιτήδευτη συγκίνηση, σε ένα βαρύ δράμα, που ξεφεύγει, όμως, από τα καθιερωμένα, με την σκηνοθέτιδα Λίλα Αβιλές να στήνει ένα αισθητικό πανηγύρι, όπου κυριαρχεί η ζωντάνια, η ενέργεια, το σαγηνευτικό χάος της ζωής. Μέσα από την εξερευνητική ματιά της μικρής και αξιαγάπητης ηρωίδας, μιας σωστής ζουζούνας, που χώνεται σχεδόν παντού, προσπαθώντας να καταλάβει γιατί ο πολυαγαπημένος της πατέρας, μόλις τριάντα χρόνων, πεθαίνει, η κάμερα της Αβιλές φτιάχνει ένα περίτεχνο, λαϊκής αισθητικής και απλότητας, μωσαϊκό χαρακτήρων.

   Η ταινία κέρδισε το Βραβείο Οικουμενικής Επιτροπής στο τελευταίο φεστιβάλ του Βερολίνου και έκανε μια θαυμαστή πορεία σε πάνω από 20 φεστιβάλ σε όλο τον κόσμο, αλλά κυρίως κέρδισε την καρδιά του κοινού, με το ειλικρινές συναίσθημα που μεταδίδει, τα οικουμενικά μηνύματα που μεταφέρει, αν και ίσως σε ορισμένα μεγάλα τμήματα του υπεραναπτυγμένου κόσμου μοιάζουν παράταιρα.

   Ένας τριαντάχρονος, μετρά τις τελευταίες μέρες της ζωής του, πληγωμένος ανεπανόρθωτα από έναν επιθετικό και επώδυνο καρκίνο στα κόκαλα. Η μεγάλη οικογένειά του, αλλά και οι φίλοι του έχουν αποφασίσει, επί ευκαιρίας των γενεθλίων του, να τον αποχαιρετίσουν με μια μεγάλη γιορτή στο σπίτι των γονιών του. Το σπίτι, ανοίγει για τις προετοιμασίες και πρώτη καταφτάνει η μικρή του κόρη.

   Μέσα από τα μάτια της, θα παρακολουθήσουμε τις προετοιμασίες, αλλά και τις μικρές καθημερινές ιστορίες της οικογένειας. Τις αδελφές του 30χρονου, που τσακώνονται, τον πατέρα του που εκνευρίζεται από την ακαταστασία που επικρατεί, τη νοσοκόμα που φαίνεται να σηκώνει τα χέρια από τον γενικότερο χαμό που επικρατεί στο σπίτι, ενώ σιγά σιγά καταφτάνουν συγγενείς και φίλοι, συμφοιτητές του ασθενούς από τη σχολή Καλών Τεχνών, όλοι έτοιμοι να μοιραστούν τις αναμνήσεις τους από τον μελλοθάνατο.

   Με μία θαυμαστή δεξιοτεχνία, η κάμερα – ματιά της μικρής κόρης – εισβάλει στο σπίτι και μπαίνει παντού, παρακολουθώντας με ιδιαιτέρως κοντινά πλάνα όλα τα πρόσωπα του δράματος. Χωρίς καμία πένθιμη διάθεση, η κάμερα μπαίνει σαν ένα μαμούνι, που δεν αφήνει τίποτα ανενόχλητο σε ένα χαώδες σπιτικό, όπου, η κουζίνα, τα σαλονάκια, η αυλή, η τουαλέτα, σφύζει από ζωή, οι φωνασκίες και τα γέλια μπερδεύονται με τους ψιθύρους, εν αντιθέσει με το επερχόμενο θανατικό, για έναν αξιαγάπητο άνθρωπο. Εικόνες νοσταλγικές, που έχουν μια θέρμη και θυμίζουν πολλά από την ελληνική πραγματικότητα των δεκαετιών ’70 και ’80, όταν η εξωστρέφεια συνέπλεε με τη συμπόνια, τα σπίτια ήταν ανοιχτά, όπως και οι καρδιές.

   Το εκτεταμένο τράβελινγκ της Αβιλές, ειδικά μέσα στο σπίτι, δημιουργεί ένα αισθητικό πανδαιμόνιο, με δεδομένη και την ανακατωσούρα που επικρατεί σε όλα τα δωμάτια. Σε όλα; Όχι, γιατί υπάρχει και το υπνοδωμάτιο του 30χρονου, στο οποίο επικρατεί νεκρική σιωπή. Γιατί εντέλει, η ζωή δεν μπορεί να μπει σε κανόνες, δεν ελέγχεται, ακόμη και μέσω της απώλειας, που θα έπρεπε να μας συνθλίψει, θα μας δώσει ακόμη μία ανάσα να αντέξουμε. Γιατί το μοναδικό καταφύγιο στη ζωή είναι η αληθινή αγάπη, όπως της μικρής κόρης που εύχεται «ο πατέρας μου να μην πεθάνει ποτέ» και αφού απελευθερώσει τα δάκρια, θα μας λυτρώσει, καταλαβαίνοντας ότι τουλάχιστον αυτή βρήκε το δικό της τοτέμ, την ψυχή του πατέρα της.

   Οι ηθοποιοί, αν και έχουμε μια συγκεχυμένη εικόνα των προσώπων τους, μεταδίδουν την αντίφαση ενός πένθους και μιας γιορτής, λειτουργούν υποδειγματικά, βγάζοντας όλον τον ρεαλισμό ενός πολύβουου σπιτιού. Υπάρχει όμως και η 7χρονη Νάιμα Σαντίες, που κλέβει την παράσταση, με το αθώο και απορημένο βλέμμα της, την εκφραστικότητά της και φυσικά την πεποίθησή της ότι θα συνεχίσει τη ζωή της έχοντας πάντα δίπλα της τον αγαπημένο πατέρα της.

Advertisement

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η επτάχρονη Σολ περνά τη μέρα στο σπίτι του παππού της, βοηθώντας στις προετοιμασίες ενός πάρτι-έκπληξη που διοργανώνεται για τον ετοιμοθάνατο πατέρα της.

   Τα Μαθήματα της Μπλάγκα

   (“Blaga’s Lessons”) Κοινωνικό δράμα, βουλγάρικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Στέφαν Κομαντάρεφ, με τους Έλι Σκόρτσεφα, Άσεν Μπλαντέτσκι, Γκερασίμ Γκεοργκίεφ κα.

   Ο Στέφαν Κομαντάρεφ, κλείνοντας την τριλογία του για την ηθική κατάπτωση στην Βουλγαρία, η οποία ακολουθεί πιστά, ίσως και πιο φανατικά από πολλές χώρες, κανόνες και αρχές, που στέλνουν πλήθος ανθρώπων στο περιθώριο, θα παραδώσει ένα συνταρακτικό κοινωνικό δράμα, που θα το συνδυάσει έξοχα με την εγκληματική φύση του ανθρώπου.

   Βλέποντας τη χώρα του, έπειτα από την κατάρρευση του αυστηρού κομμουνιστικού καθεστώτος, να ακολουθεί με πρωτοφανή ενθουσιασμό τον πιο ακραίο καπιταλισμό – η Βουλγαρία έχασε την ευκαιρία να γνωρίσει τον λεγόμενο «ευρωπαϊκό καπιταλισμό», με κοινωνική πρόνοια και αν μη τι άλλο μιας συνεχούς διαπραγμάτευσης με το μεγάλο κεφάλαιο – , ο Κομαντάρεφ θα αναδείξει τα αποτελέσματα αυτών των πολιτικών και τις επιπτώσεις που έχουν επιφέρει στους οικονομικά ασθενέστερους και φυσικά στους πιο ευάλωτους, τους ηλικιωμένους, που πλέον θεωρούνται σχεδόν ένα βάρος που πρέπει να εξαλειφθεί.

   Η εβδομηντάχρονη Μπλάγκα, συνταξιούχος καθηγήτρια, έχει βυθιστεί στο πένθος λόγω της πρόσφατης απώλειας του συζύγου της. Το ενδιαφέρον της έχει πλέον επικεντρωθεί στο να προσφέρει ένα περίτεχνο μνήμα στον εκλιπόντα και έχει αρχίσει τα παζάρια, για να τον αποκτήσει. Όμως, όλα θα πάνε στραβά, όταν θα πέσει θύμα μίας τηλεφωνικής απάτης, χάνοντας όλες τις αποταμιεύσεις της. Η αγορά του τάφου, όπως τις λέει ο υπεύθυνος, ακολουθεί τους νόμους της αγοράς και πλέον φαίνεται απίθανο να τον αποκτήσει. Η Μπλάγκα, θα ταπεινωθεί περαιτέρω όταν η αστυνομία της ζητά να πει την ιστορία της σε ένα εκπαιδευτικό σεμινάριο, σχετικά με τις τεχνικές που ακολουθούν οι απατεώνες. Και όχι μόνο, καθώς την επομένη θα δει το πρόσωπό της σε μία εφημερίδα με ακόμη έναν πιο υποτιμητικό τίτλο γι’ αυτήν. Έτσι, μέσα στην απελπισία της και αφού της αρνήθηκαν ένα μικρό δάνειο, έχοντας ενημερωθεί από την αστυνομία για τη δράση των απατεώνων, θα πάρει την απόφαση να περάσει απέναντι και να αρχίσει να συμμετέχει σε παρανομίες, όπως αυτή που έπεσε θύμα η ίδια.

   Ο Κομαντάρεφ, περισσότερο από μία ρεαλιστική αποτύπωση της πραγματικότητας στην Βουλγαρία και ειδικά για την απαξίωση της ζωής των ηλικιωμένων – δεδομένης και της σχετικής υπερβολής που ακολουθεί την ιστορία – θα σκιαγραφήσει ζηλευτά έναν κινηματογραφικό χαρακτήρα, μιας ασυμβίβαστης γυναίκας, που δεν το βάζει κάτω. Αλλά πάνω απ’ όλα θα αποτυπώσει δεξιοτεχνικά το κακό που φωλιάζει σε κάθε άνθρωπο, αλλά και πώς αυτό απελευθερώνεται ευκολότερα από το κοινωνικό γίγνεσθαι, τις κυρίαρχες λογικές και τις πολιτικές επιλογές, όπως το έχουμε δει στο έργο του σπουδαίου ανατόμου της ανθρώπινης φύσης Μίχαελ Χάνεκε.

   Ταυτόχρονα, όμως, ο σκηνοθέτης διατηρεί το σασπένς στα ύψη, όχι μόνο με τις μηχανορραφίες ή την εγκληματική δράση της Μπλάγκα, αλλά και με το ερώτημα αν το κίνητρό της είναι η εκδίκηση ή αν έχει γίνει πλέον μέρος του εγκλήματος.

   Η παλαίμαχη ηθοποιός Έλι Σκόρτσεφα, που επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη έπειτα από 30 χρόνια, δείχνει μία γνήσια ζωντάνια, ως φορέας της γνώσης και της ευαισθησίας, που στη σημερινή εποχή δεν εκτιμάται, δημιουργώντας μία αλησμόνητη περσόνα, κρατώντας στις πλάτες τις όλη την ταινία, που κέρδισε το Μέγα Βραβείο στο φεστιβάλ της Ρώμης, αλλά και τα βραβεία καλύτερης ταινίας και φυσικά ερμηνείας στο Κάρλοβι Βάρι.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Η εβδομηντάχρονη Μπλάγκα, συνταξιούχος καθηγήτρια, έχει βυθιστεί στο πένθος λόγω της πρόσφατης απώλειας του συζύγου της. Όλη της η ύπαρξη έχει πλέον επικεντρωθεί στο να προσφέρει στον νεκρό ένα περίτεχνο μνήμα, ώσπου μια τηλεφωνική απάτη θα της κλέψει τις αποταμιεύσεις. Απεγνωσμένη, προκειμένου να πετύχει τον στόχο της, θα περάσει στην απέναντι όχθη: μεθοδικά, γίνεται και η ίδια απατεώνας.

Advertisement

   Back to Black

   (“Back to Black”) Βιογραφικό μουσικό δράμα, βρετανικής παραγωγής του 2024, σε σκηνοθεσία Σαμ Τέιλορ – Τζόνσον, με τους Μαρίσα Αμπέλα, Τζακ Ο’Κόνελ, Λέσλι Μάνβιλ, Έντι Μάρσαν, Τζούλιετ Κόουαν κα.

   Ο καταιγισμός βιογραφιών των τελευταίων χρόνων συνεχίζεται αν και πολύ λίγες φορές δικαιώνουν τις προσδοκίες. Η κινηματογραφική βιογραφία της αδικοχαμένης τραγουδίστριας, που έφτασε στην κορυφή από την πρώτη νεότητά της, αναμενόταν εδώ και χρόνια, αλλά οι όποιες προσπάθειες τελικά ναυαγούσαν, παρά το αδιαμφισβήτητο ενδιαφέρον για την Έιμι Γουάινχαουζ.

   Τελικά, ο κλήρος έπεσε στην Βρετανίδα σκηνοθέτιδα Σαμ Τέιλορ – Τζόνσον, του «Όλοι θέλουν λίγη αγάπη» (βιογραφία για τον Τζον Λένον), έχοντας την εγγύηση του έμπειρου σεναριογράφου Ματ Γκρίνχαλγκ, που υπογράφει το στόρι.

   Η ιστορία για την Γουάινχαουζ ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ακόμη η μετέπειτα διάσημη τραγουδίστρια, ήταν ένα ανήσυχο κορίτσι που εμφανιζόταν ως μουσικός και ερμηνεύτρια της τζαζ στο βόρειο Λονδίνο. Η αναγνώριση για το κορίτσι με τα εκφραστικά μάτια και το μεγάλο στόμα, θα έρθει άμεσα και μέσα σε λίγα χρόνια θα βρεθεί στην κορυφή της μουσικής βιομηχανίας, βραβευμένη με Grammy για τραγούδια όπως το «Rehab» και το «Back to Blac», απ’ όπου και ο τίτλος της ταινίας. Μία νέα κοπέλα από ταπεινή οικογένεια, θα αποκτήσει απίστευτη φήμη, ενώ η βιομηχανία της μουσικής καταρτίζει σχέδια για το μέλλον της, αδιαφορώντας για τον χαρακτήρα της, τα δικά της «θέλω» για τη μουσική, τους δαίμονες που κουβαλά.

   Το καλογραμμένο σενάριο, που, ωστόσο, αποφεύγει τις κακοτοπιές και τα βαθύτερα αίτια μίας προδιαγεγραμμένης καταστροφής, συναντά την καλλιγραφική σκηνοθεσία της Σαμ Τέιλορ – Τζόνσον, η οποία μπορεί να είναι μία ακόμη θαυμάστρια της Γουάινχαουζ, αλλά αυτό από μόνο του δεν αρκεί, για να παραδώσει μία πιο διεισδυτική βιογραφία απ’ ότι η Wikipedia. Η συμβιβαστική προσέγγιση της βασανισμένης προσωπικότητας της τραγουδίστριας, με τον εθισμό της στο αλκοόλ να έχει φτάσει στο απροχώρητο, αλλά και οι σκοτεινές σχέσεις της με τις γιγαντιαίες εταιρείες, μένουν στο περιθώριο. Άλλωστε, αυτές οι εταιρείες, μαζί με τους κληρονόμους, συναίνεσαν για την παραγωγή της ταινίας. Οι πρώτες παραχωρώντας πολλές απ’ τις επιτυχίες της Γουάινχαουζ, οι δεύτεροι εξασφαλίζοντας ότι θα «προστατεύσουν» τη μνήμη της.

   Πάντως, πρέπει να επισημανθεί ότι έχει γίνει καλή δουλειά στην απεικόνιση των εμφανίσεων και των ερμηνειών, που έγιναν πειστικά από την χαρισματική και ανερχόμενη πρωταγωνίστρια Μαρίσα Αμπέλα, ενώ οι Νικ Κέιβ και Γουόρεν Έλις επιμελούνται τη μουσική επένδυση της ταινίας.

   Εν κατακλείδι, μία ακόμη καλογυρισμένη, συμβατική βιογραφία, που θα ικανοποιήσει τους θαυμαστές της Αγγλίδας τραγουδίστριας, με τη ξεχωριστή «μαύρη» φωνή, που δεν κατάφερε ποτέ να ωριμάσει, αφού ο πρόωρος θάνατός της, από υπερβολική δόση αλκοόλ, θα κόψει απότομα το νήμα της καλλιτεχνικής της πορείας.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Το χρονικό της μουσικής και προσωπικής ζωής της Έιμι Γουάινχαουζ, το ταξίδι από την εφηβεία στην ενηλικίωση και η δημιουργία ενός από τα πιο επιτυχημένα και θρυλικά μουσικά άλμπουμ της εποχής μας.

   Ghostbusters: Η Αυτοκρατορία του Πάγου

Advertisement

   (“Ghostbusters: Frozen Empire”) Περιπέτεια φαντασίας, αμερικάνικης παραγωγής του 2023, σε σκηνοθεσία Γκιλ Κέναν, με τους Πολ Ραντ, Κάρι Κουν, Μακένα Γκρέις, Φιν, Φιν Γούλφχαρντ, Έρνι Χάντσον, Νταν Ακρόιντ, Μπιλ Μάρεϊ κα.

   Πράγματι, η ταινία έχει άμεση σχέση με τον πάγο. Καθώς, για μια ακόμη φορά, η ξαναζεσταμένη σούπα του δημοφιλούς φραντσάιζ, φαίνεται ότι δεν έχει ξεπαγώσει αρκετά, διατηρώντας αρκετά κρύα σημεία, τόσο στο ανοικονόμητο σενάριο, όσο και στην αφηγηματική προσέγγιση, που θέλει να συνδυάσει την περιπέτεια φαντασίας με τη νοσταλγία μιας πετυχημένης ψυχαγωγικής – αλλά τότε με ένα πνεύμα αναρχικής χαλαρότητας – ταινίας του ’80, βάζοντας μία υπερβολική δόση αυτοαναφορικότητας, που πλέον κουράζει.

   Ο Κέναν, παίρνοντας τη σκυτάλη από τον Τζέισον Ράιτμαν, γιο του αξέχαστου Άιβαν Ράιτμαν, που γύρισε την πρωτότυπη ταινία του 1984, θα προσπαθήσει να κάνει μία ταινία φόρο τιμής στον δημιουργό της, χάνοντας όμως την ευκαιρία να την ανανεώσει έστω και στοιχειωδώς, ενώ έχει εγκαταλείψει τη χαβαλετζίδικη ατμόσφαιρά της, παίρνοντας ιδιαιτέρως στα σοβαρά τα συναισθηματικά διακυβεύματα και τον ρόλο του συνεχιστή ενός δημοφιλούς φραντσάιζ.

   Η οικογένεια Σπένγκλερ επιστρέφει εκεί που ξεκίνησαν όλα -στον χαρακτηριστικό πυροσβεστικό σταθμό της Νέας Υόρκης – για να συνεργαστεί με τους αυθεντικούς Ghostbusters, που έχουν δημιουργήσει ένα άκρως απόρρητο εργαστήριο ώστε να «απογειώσουν» την επιχείρηση κυνηγιού φαντασμάτων. Όταν όμως βρίσκουν ένα αρχαίο αντικείμενο που απελευθερώνει διαβολική δύναμη, νέοι και παλιοί Ghostbusters συνεργάζονται για να προστατέψουν την πόλη τους και να σώσουν τον κόσμο από μια δεύτερη Εποχή Παγετώνων.

   Ο αρχικά νωθρός ρυθμός της ταινίας επιταχύνει άτσαλα, ενώ η προσπάθεια να τιμηθεί η πρωτότυπη ταινία και συγχρόνως να δέσει με τη σημερινή πραγματικότητα, δείχνει όχι και τόσο πετυχημένη. Μπορεί, επίσης, η σύγχρονη τεχνολογία, τα ειδικά εφέ να έχουν βελτιωθεί εντυπωσιακά, αλλά αυτό δεν αρκεί όταν το σενάριο λαχανιάζει από νωρίς.

   Από τους εναπομείναντες αστέρες του 1984, ο Μπιλ Μάρεϊ, αρκείται σε ορισμένα μπλαζέ αστεία, ως Βέκμαν, ο Νταν Ακρόιντ χάνεται σε μία αδιευκρίνιστη επιστημονική ορολογία, ως Σταντζ, ο Έρνι Χάντσον, παραμένει η φωνή της λογικής και ο πιο ζωντανός χαρακτήρας, η Άνι Ποτς, επιστρέφει ως η σαρκαστική Τζανίν, ενώ φυσικά η έλλειψη του Ρικ Μοράνις είναι εμφανής. Από τους καινούργιους, μόνο η Κάρι Κουν διασώζεται, καθώς τα υπόλοιπα μέλη του καστ δείχνουν και αυτοί μπερδεμένοι με τα «φαντάσματα» του παρελθόντος.

   ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ… Όταν ένα αρχαίο αντικείμενο απελευθερώνει μια διαβολική δύναμη, νέοι και παλιοί Ghostbusters συνεργάζονται για να προστατέψουν την πόλη της Νέας Υόρκης και να σώσουν τον κόσμο από μια δεύτερη Εποχή του Πάγου.

   Προβάλλονται ακόμη οι ταινίες:

   Οι Ελευσίνιοι

   Ελληνικό ντοκιμαντέρ, ως συνέχεια του εξαιρετικού «Αγέλαστος Πέτρα» που είχε γυρίσει ο Φίλιππος Κουτσαφτής πριν 23 χρόνια και είχε δώσει άλλη διάσταση στο είδος. Ο Έλληνας σκηνοθέτης, επιστρέφει στον ιστορικό τόπο, με τον ίδιο να είναι πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του και τους «Ελευσίνιους» να είναι οι πρωταγωνιστές.

Advertisement

   Ξεκινώντας με πλάνα από το μακρινό 1988, θα διατρέξει την ιστορία της πόλης, μέσα από τα μάτια και τις διηγήσεις των κατοίκων της, ως μια σύγχρονη τραγωδία, για έναν τόπο που συνεχίζει να αναμετράται με τον μύθο του.

   Έχοντας το χάρισμα της αφήγησης, αλλά και την εγκαρδιότητα για τους ανθρώπους, ο Κοτσαφτής θα συγχρονίσει το βλέμμα του με αυτό των Ελευσίνιων, θα ξανασυναντήσει παλιούς γνώριμους και φίλους, θα βρεθεί με τους νεότερους και θα αφουγκραστεί τις ιστορίες και τις ανησυχίες τους, με αφορμή και την ανάδειξη της Ελευσίνας σε πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης.

   Στενές Επαφές με τον Διάβολο

   (“Late Night with the Devil”) Κάτι, επιτέλους, διαφορετικό, ξεχωριστό και αρκούντως ενδιαφέρον, για την τεράστια γκάμα των ταινιών τρόμου, από την Αυστραλία και τους αδελφούς Κόλιν και Κάμερον Κερνς. Έξυπνη, κυνική και ορισμένες φορές διαβολικά αστεία, η ταινία των αδελφών Κερνς προσφέρει έναν συνδυασμό τρόμου και σάτιρας για την τηλεόραση και τους ανθρώπους που θέλουν πάση θυσία την επιτυχία, ακόμη και αν πρέπει να πουλήσουν την ψυχή τους στο διάβολο.

   Στις 31 Οκτωβρίου του 1977 ο τηλεοπτικός παρουσιαστής Τζακ Ντελρόι με το μεταμοσύνυχτιό του talk show «Night Owls» προσπαθεί να ανεβάσει τα ποσοστά της εκπομπής του, που έχουν πέσει κατακόρυφα. Απελπισμένος και αποφασισμένος να ανατρέψει την άσχημη πορεία του, ο Τζακ σχεδιάζει μια ξεχωριστή εκπομπή για το Halloween, χωρίς να γνωρίζει ότι πρόκειται να εξαπολύσει το κακό σε πολλά σαλόνια της χώρας.

   Οι αδελφοί Κερς, που έχουν υπογράψει και το σενάριο, αφηγούνται μία ιστορία που εκτυλίσσεται σχεδόν σε πραγματικό χρόνο, εξαπολύοντας μία διασκεδαστική, εθιστική και άκρως τρομαχτική υπόθεση, που θα ικανοποιήσει ακόμη και τους αμύητους στο horror. Πρωταγωνιστούν οι Ντέιβιντ Νταστμάλκιαν, Λόρα Γκόρντον, Φέισαλ Μπάτσι, κα.

   Ο Χορός των Φαντασμάτων

   (“The Canterville Ghost”) Παιδική ταινία κινουμένων σχεδίων, βρετανικής παραγωγής του 2023, βασισμένη στην ιστορία «Το Φάντασμα του Κάντερβιλ» του Όσκαρ Γουάιλντ. Ένα καλοδεχούμενο animation, για την αληθινή φιλία, με μυστήριο και γέλιο, σε σκηνοθεσία Κιμ Μπέρντον και Ρόμπερτ Τσάντλερ, που προβάλλεται μεταγλωττισμένο στα ελληνικά.

   Στις αρχές του 20ου αιώνα, μια αμερικανική οικογένεια μετακομίζει στο νέο αρχοντικό της, στην επαρχία της Αγγλίας. Μόνο που δεν υπολόγιζαν στον… μόνιμο κάτοικο του σπιτιού, το φάντασμα του σερ Σάιμον. Ο σερ Σάιμον σουλατσάρει εκεί γύρω για πάνω από 300 χρόνια, όμως, τα βρίσκει σκούρα, όταν αποφασίζει να τρομάξει τους νέους ένοικους…

Advertisement

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Francis Ford Coppola

Published

on

Φιλμ μεγάλων σκηνοθετών, που καθόρισαν το μεγαλόπρεπο ύφος και τη θεματολογία των δικών του ταινιών

Εν όψη της πρεμιέρας της νέας επικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας του βετεράνου σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα, «Megalopolis», στο 77ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, στις 16 Μαΐου, θυμηθήκαμε τη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες του, την οποία παρουσίασε για πρώτη φορά στο περιοδικό Sight & Sound το 2012. Ο δημιουργός των ταινιών «Ο Νονός: Μέρος I, II & III» και «Αποκάλυψη Τώρα», που κέρδισαν Όσκαρ και άλλα σημαντικά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου, επέλεξε να συμπεριλάβει κλασσικές, αλλά και λιγότερο αναγνωρισμένες ταινίες μεγάλων σκηνοθετών, που καθόρισαν το μεγαλόπρεπο ύφος και τη θεματολογία των δικών του ταινιών. Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα εκπροσωπείται εδώ με δύο ταινίες, καθώς σύμφωνα με τον Κόπολα: «Εκείνο που ξεχωρίζει τον Κουροσάβα είναι ότι δεν έχει ένα ή δύο αριστουργήματα “στη φιλμογραφία του”, αλλά οκτώ». Ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι, του Μάρτιν Σκορσέζε και του Μπίλι Γουάιλντερ δεν λείπουν, επίσης, από τη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες του φημισμένου σκηνοθέτη του Νέου Χόλιγουντ.

1. Στάχτες και Διαμάντια (1958), του Άντζεϊ Βάιντα

Η ταινία «Στάχτες και Διαμάντια», που ολοκληρώνει την «Τριλογία του Πολέμου» του Άντζεϊ Βάιντα, είναι η πιο γνωστή και ίσως η καλύτερη του Πολωνού σκηνοθέτη. Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γέζι Αντζεγιέφσκι, η ιστορία λαμβάνει χώρα το 1945, λίγο μετά το τέλος του Πολέμου, και πραγματεύεται την περιπέτεια ενός στρατιώτη που γίνεται μέλος μίας παράνομης κομμουνιστικής οργάνωσης. Επαναστατική και πρωτοποριακή, η ταινία ενέπνευσε τόσο τον Κόπολα, όσο και άλλους διεθνείς σκηνοθέτες.

2. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (1946), του Γουίλιαμ Γουάιλερ

Η ταινία αυτή του Γουίλιαμ Γουάιλερ, που κυκλοφόρησε αμέσως μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματεύεται τη σκληρή πραγματικότητα με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι οι ήρωες, γυρίζοντας πίσω στην πατρίδα τους. Με πρωταγωνιστές τους Φρέντρικ Μαρτς, Ντέινα Άντριους και Μίρνα Λόι, η ταινία αφηγείται μία ρεαλιστική και συγκινητική ιστορία τριών βετεράνων και των οικογενειών τους, που σύντομα ανακαλύπτουν ότι τα σημάδια του πολέμου επάνω τους είναι βαθύτερα απ’ ότι είχαν ποτέ φανταστεί. Το αντιπολεμικό μήνυμα της ταινίας βρίσκεται ακριβώς στο στοιχείο του Κόπολα και άρα δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς γιατί η συγκεκριμένη ταινία είναι μία από τις αγαπημένες του.

3. Οι Βιτελόνοι (1953), του Φεντερίκο Φελίνι

Advertisement

Πριν από το «La Dolce Vita» (1960), ή ακόμα και τις «Νύχτες της Καμπίρια» (1957), που ανήκουν στην πρώτη παγκοσμίως γνωστή περίοδο της φιλμογραφίας του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη, ο Φελίνι γύρισε μία σειρά σχεδόν νεορεαλιστικών ταινιών, στα ίχνη του Βιττόριο ντε Σίκα και του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι. Οι «Βιτελόνοι» ανήκουν σε αυτή την περίοδο, που βέβαια, παρά τους κανόνες του είδους, έχουν τη χαρακτηριστική του σκηνοθετική πινελιά. Εκτός από τον Κόπολα, η ταινία επηρέασε επίσης τον Σκορσέζε, τον Τζορτζ Λούκας, τον Τζόελ Σουμάχερ και άλλους δημιουργούς.

4. Οι Κακοί Κοιμούνται Ήσυχα (1960), του Ακίρα Κουροσάβα

Ο Ακίρα Κουροσάβα είναι γνωστότερος στη Δύση για τις ταινίες του με σαμουράι, σε σημείο που οι περισσότεροι φαν του αγνοούν την ύπαρξη των ταινιών του με θέμα το οργανωμένο έγκλημα της Ιαπωνίας. Αυτή η ταινία είναι μία από τις καλύτερες νέο-νουάρ του σκηνοθέτη, με θέμα τη Γιακούζα και πρωταγωνιστή, φυσικά, τον Τοσίρο Μιφούνε, που είχε και στην προσωπική του ζωή εμπειρίες με τον υπόκοσμο. Και εδώ, όπως και στις ταινίες εποχής του, ο Κουροσάβα προσαρμόζει μια τραγωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο σενάριο.

5. Yojimbo (1961), του Ακίρα Κουροσάβα

Η ταινία αυτή του Κουροσάβα, με πρωταγωνιστή τον βασικό του ηθοποιό, Τοσίρο Μιφούνε, αποτέλεσε τη βάση για το διάσημο Σπαγκέτι Γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε, «Για μια χούφτα δολάρια» (1964), με τον Κλιντ Ίστγουντ. Τοποθετημένη χρονικά στην περίοδο Έντο, η ταινία πραγματεύεται την ιστορία ενός ξεπεσμένου σαμουράι που φτάνει σε μία διεφθαρμένη πόλη και καλείται να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στους τοπικούς αφέντες, που προσπαθούν να τον προσλάβουν ως σωματοφύλακα.

6. Τραγουδώντας στη Βροχή (1952), των Στάνλεϊ Ντόνεν και Τζιν Κέλι

Με τραγούδια και χορευτικά που έχουν αφήσει εποχή, το μιούζικαλ του Στάνλεϊ Ντόνεν και του Τζιν Κέλι (που παίζει επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο) είναι στην ουσία μια ερωτική επιστολή στον βωβό κινηματογράφο και τις πρώτες ομιλούσες ταινίες του Χόλιγουντ. Με εντυπωσιακά Technicolor χρώματα ένα μεστό σενάριο, πράγμα σπάνιο για μία μουσική κωμωδία, η ταινία έχει επηρεάσει αμέτρητες άλλες που ακολούθησαν και διαθέτει μια διαχρονική φρεσκάδα.

Advertisement

7. Βασιλιάς για μια νύχτα (1982), του Μάρτιν Σκορσέζε

Αν και όχι τόσο ευρέως γνωστή όσο ο «Ταξιτζής» (1976) ή τα «Καλά Παιδιά» (1990), η ταινία αυτή του Μάρτιν Σκορσέζε, με τον κωμικό Τζέρι Λιούις στο καστ να ενσαρκώνει ένα σχεδόν αυτοβιογραφικό ρόλο, είναι ένα μικρό διαμάντι στη φιλμογραφία του Αμερικανού σκηνοθέτη. Σε αυτή τη μαύρη κωμωδία, ο Ρούπερτ Πάπκιν (Ρόμπερτ Ντε Νίρο), ένας «stand-up» κωμικός με προβλήματα ψυχικής υγείας, απαγάγει τον διάσημο τηλεοπτικό παρουσιαστή Τζέρι Λάνγκφορντ (Λιούις), με τον οποίο έχει εμμονή, στην προσπάθειά του να γίνει ο «Βασιλιάς της Κωμωδίας».

8. Οργισμένο είδωλο (1980), του Μάρτιν Σκορσέζε

Η ασπρόμαυρη νέο-νουάρ ταινία του Σκορσέζε, βασισμένη στη ζωή του θρυλικού μποξέρ, Τζέικ Λα Μότα, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και συμπρωταγωνιστή τον Τζο Πέσι στο ρόλο του αδερφού του, Τζόι, είναι η πρώτη του σκηνοθέτη που κέρδισε βραβεία Όσκαρ. Βλέποντας ταινίες του Κόπολα, όπως το «Rumble Fish» (1983), με τον Ματ Ντίλον και τον Μίκι Ρούρκ, μπορούμε να φανταστούμε ποιοι ήταν οι λόγοι που συμπεριέλαβε αυτή την ταινία του Σκορσέζε στη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες του όλων των εποχών.

9. Η γκαρσονιέρα (1960), του Μπίλι Γουάιλντερ

Παρότι ο Μπίλι Γουάιλντερ έχει μείνει στην ιστορία ως ένας σκηνοθέτης κωμωδιών, μάλλον εξαιτίας της επιτυχίας που γνώρισαν οι ταινίες του «Επτά χρόνια φαγούρας» (1955) και  «Μερικοί το προτιμούν καυτό» (1959), μερικές από τις σημαντικότερες στη φιλμογραφία του πραγματεύονται άλλα, πιο σκοτεινά κοινωνικά ζητήματα. Μία από αυτές είναι «Η γκαρσονιέρα», με τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και τον Τζακ Λέμον. Ασπρόμαυρη, αν και κυκλοφόρησε σε μια εποχή που οι περισσότερες χολιγουντιανές παραγωγές ήταν έγχρωμες, η ταινία λαμβάνει χώρα στη Νέα Υόρκη και πραγματεύεται θέματα όπως τη φιλοδοξία, την απόγνωση και τις αυτοκτονικές τάσεις, πάντα μέσα από τις δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της.

10. Η Αυγή (1927), του Φρίντριχ Βίλχελμ Μούρναου

Advertisement

Η ταινία αυτή του Μούρναου είναι η παλαιότερη που περιλαμβάνει η λίστα του Κόπολα. Όντας η πρώτη ομιλούσα του Γερμανού σκηνοθέτη, η «Αυγή» είναι τεχνολογικά προηγμένη για την εποχή της, αλλά πραγματεύεται (όπως υποδηλώνει και ο υπότιτλός της, «A Song of Two Humans») την πανανθρώπινη ιστορία των δύο πρωταγωνιστών, που αναφέρονται απλά ως «Άνδρας» (Τζορτζ Ο’Μπράιεν) και «Γυναίκα» (Μάργκαρετ Λίβινγκστον). Αν και ο Μούρναου γύρισε λίγες ταινίες και από αυτές σήμερα σώζονται ακόμα λιγότερες, η επιρροή του στο παγκόσμιο σινεμά υπήρξε ανεκτίμητη, ενώ η συγκεκριμένη ταινία διαμόρφωσε το νέο ακόμη τότε Χόλυγουντ, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη.

Πηγή: athensvoice.gr

Continue Reading

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης Αμμοχώστου την Κυριακή 26 Μαΐου

Published

on

Ο βραβευμένος Κύπριος συγγραφέας Δρ Πέτρος Πανάου φιλοξενείται στην Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης Αμμοχώστου στο Κέντρο Προσφοράς και Αγάπης Άγιος Χριστόφορος την Κυριακή 26 Μαΐου, στις 11 το πρωί.

Το λογοτεχνικό εργαστήρι για παιδιά και εφήβους έχει τίτλο «Υπάρχει ΛΟΓΟΣ – Αντλούμε έμπνευση από τα βιβλία «Επιχείρηση ΛΟΓΟΣ» και «Επιχείρηση ΑΝΤΙ-ΛΟΓΟΣ» για ένα εργαστήρι επιστημονικής φαντασίας και δημιουργικής γραφής». Χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τα βιβλία του «Επιχείρηση ΛΟΓΟΣ» και «Επιχείρηση ΑΝΤΙ-ΛΟΓΟΣ», ο συγγραφέας θα μοιραστεί κάποια μυστικά και τεχνικές από τη συγγραφική του διαδικασία και εργαλειοθήκη. Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες θα εφαρμόσουν αυτές τις τεχνικές, παράγοντας ιδέες και γράφοντας την αρχή μιας δικής τους ιστορίας Επιστημονικής Φαντασίας. Το εργαστήρι απευθύνεται σε παιδιά άνω των δέκα, εφήβους και ενήλικες.

Εργοβιογραφικό

Ο Πέτρος Πανάου είναι συγγραφέας παιδικής/νεανικής λογοτεχνίας. Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Τελεία το πρώτο του νεανικό μυθιστόρημα με τίτλο Επιχείρηση ΛΟΓΟΣ – Το Μυστήριο του Κινητού, το οποίο έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για Παιδιά και Εφήβους. Έχει, επίσης συμπεριληφθεί στον διεθνή κατάλογο White Ravens, ως ένα από τα 200 καλύτερα βιβλία στον κόσμο που προτείνονται για μετάφραση σε άλλες γλώσσες. Η συνέχεια της ιστορίας, το δεύτερο βιβλίο στην τριλογία του ΛΟΓΟΥ, κυκλοφορεί με τον τίτλο Επιχείρηση ΑΝΤΙ-ΛΟΓΟΣ – Το Μυστήριο του Κινητού 2 (Εκδόσεις Τελεία, 2024). Το πρώτο εικονογραφημένο βιβλίο του Πέτρου αναμένεται να εκδοθεί το 2024, με τίτλο Η Ποντικίνα Δώρα, η Γάτα και η Περιέργεια. Ο Πέτρος είναι καθηγητής παιδικής λογοτεχνίας στο University of Georgia, όπου και προεδρεύει ετήσιου συνεδρίου παιδικής λογοτεχνίας. Έχει υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης στην Κύπρο, ενώ έχει διδάξει Παιδική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, στο Illinois State University, Central Michigan University και Boise State University. Τον τελευταίο καιρό, το ακαδημαϊκό του έργο επικεντρώνεται στην παγκόσμια λογοτεχνία για παιδιά και νέους και στην καλλιέργεια της κοινωνικής φαντασίας και της φιλαναγνωσίας μέσα από τη δημιουργική ανάγνωση και γραφή. Έχει συντονίσει Ευρωπαϊκά προγράμματα που επικεντρώνονται στην παιδική λογοτεχνία. Είναι μέλος του συμβουλίου του Κυπριακού ΙΒΒΥ, ενώ υπήρξε μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του Αμερικανικού Τμήματος της ΙΒΒΥ. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες επιτροπές λογοτεχνικών βραβείων, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων Newbery, και ήταν διευθυντής του διεθνούς περιοδικού Bookbird από το 2019 μέχρι το 2022.

Continue Reading

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

15 Διαβόητοι Serial Killers και τα Ανατριχιαστικά Εγκλήματά τους

Published

on

Από τον μυστηριώδη «Τζακ ο Αντεροβγάλτης» έως τον αινιγματικό Τεντ Μπάντι, αυτές οι φιγούρες συνεχίζουν να προκαλούν τρόμο και νοσηρή περιέργεια.

Οι serial killers και τα φρικιαστικά εγκλήματά τους έχουν προκαλέσει τρόμο και ενδιαφέρον για αιώνες.

Από την Ουγγαρέζα κόμισσα Ελισάβετ Μπάθορυ τον 17ο αιώνα έως πιο πρόσφατα παραδείγματα όπως ο Τζέφρι Ντάμερ και ο Τεντ Μπάντι, αυτοί οι δολοφόνοι έχουν μπερδέψει τους ερευνητές και τους νοσηρά περίεργους. Οι συγκλονιστικές τους πράξεις αποτελούν θέμα ταινιών, μουσικής και ακαδημαϊκών μελετών, καθώς οι ερευνητές προσπαθούν να συναρμολογήσουν μια εξήγηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο πραγματικός απολογισμός των βίαιων ξεσπασμάτων τους παραμένει άγνωστος.

Εδώ είναι 15 από τους πιο διαβόητους serial killers που άφησαν το ματωμένο τους αποτύπωμα στην ιστορία.

Elizabeth Báthory | 1560 – 1614

Αν και η πραγματική έκταση των εγκλημάτων της Ελισάβετ Μπάθορυ είναι αμφιλεγόμενη, πλέον κατέχει το φρικτό παρατσούκλι της «Κόμισσας του Αίματος». Ως πλούσια Ουγγαρέζα ευγενής, η Μπάθορυ θεωρείται ότι βασάνισε ή σκότωσε πλήθος γυναικών υπηρετριών και νεαρών ευγενών πριν από τη σύλληψή της το 1610.

Αν και δεν καταδικάστηκε για κάποιο έγκλημα—και μεγάλο μέρος της φημολογούμενης αιμοδιψίας της βασίζεται σε αμφίβολες μαρτυρίες—το Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες κατατάσσει την Μπάθορυ ως τη γυναίκα με τους περισσότερους φόνους στην ιστορία, με 600 θύματα. Η Μπάθορυ μπορεί να ενέπνευσε ακόμα και το βρικόλακα μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ, Δράκουλας, του 1897.

Belle Gunness | 1859 – 1930

Σχεδόν εξίσου συγκλονιστική με τα αναφερόμενα εγκλήματα της Μπελ Γκάνες—οι αρχές βρήκαν τα λείψανα περισσότερων από 40 θυμάτων στην ιδιοκτησία της το 1908—ήταν η άλυτη εξαφάνισή της.

Γεννημένη ως Brynhild Paulsdatter Strseth στη Νορβηγία, η Γκάνες μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1881. Σύντομα συνδέθηκε με αρκετούς μυστηριώδεις θανάτους, συμπεριλαμβανομένων αυτών δύο συζύγων της, πολλοί από τους οποίους σχετίζονταν με ασφαλιστικές αποζημιώσεις. Έγραφε επίσης σε στήλη για να προσελκύει ανυποψίαστους άνδρες στη φάρμα της, με πολλούς από αυτούς να μην ξαναφαίνονται ποτέ.

Advertisement

Πιστεύεται ότι η Γκάνες πέθανε όταν η φάρμα της κάηκε το 1908, αλλά ένας υπάλληλος αργότερα ομολόγησε ότι εκείνη οργάνωσε την πυρκαγιά και διέφυγε. Η τελική τοποθεσία και ο θάνατός της δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ.

H.H. Holmes | 1861 – 1896

Γεννημένος ως Herman Webster Mudgett στο Νιου Χάμσαϊρ, ο H.H. Holmes έγινε γνωστός ως ένας από τους πρώτους σειριακούς δολοφόνους της Αμερικής—υπεύθυνος για από 20 έως 200 θανάτους. Ο ίδιος παραδέχτηκε 27 δολοφονίες ενώ ήταν υπό κράτηση.

Ο Holmes, χρησιμοποιώντας ένα ψευδώνυμο από τη δουλειά του στο φαρμακείο, κατασκεύασε ένα τριώροφο κτίριο στο Σικάγο, γνωστό ως το «Κάστρο των Φόνων», όπου βασάνιζε και σκότωνε τα θύματά του. Ο «Θηρίο του Σικάγο» συνελήφθη τελικά το 1894 και κρεμάστηκε για τη δολοφονία του Benjamin Pietzel δύο χρόνια αργότερα.

Τα εγκλήματά του ενέπνευσαν τον συγγραφέα Erik Larson να γράψει το βιβλίο του 2003, “The Devil in the White City”.

Jack the Ripper | Άγνωστο


Η πραγματική ταυτότητα του «Τζακ του Αντεροβγάλτη», ο οποίος σκότωσε τουλάχιστον πέντε πόρνες στο Ανατολικό Λονδίνο το 1888 και ακρωτηρίασε τα σώματά τους, παραμένει ένα αινιγματικό μυστήριο. Πάνω από 100 ύποπτοι έχουν κατονομαστεί στα σχεδόν 140 χρόνια από τότε.

Αν και κανείς δεν έχει καταφέρει να ταυτοποιήσει τον Τζακ, αυτό δεν έχει αποτρέψει ειδικούς και ερασιτέχνες ντετέκτιβ από το να προσπαθούν. Ένα βιβλίο του 2023 υποστήριξε ότι ο κατασκευαστής πούρων Hyam Hyams διέπραξε τα εγκλήματα, ενώ μια πρόσφατη θεωρία που έγινε viral στο TikTok πρότεινε ότι ο ζωγράφος και γλύπτης Edgar Degas ήταν ο δολοφόνος.

Albert DeSalvo | 1931 – 1973

Ο Άλμπερτ ΝτεΣάλβο, που μεγάλωσε με έναν κακοποιητικό πατέρα, έδειξε μια ροπή προς την εγκληματικότητα από νεαρή ηλικία. Έμαθε να κλέβει από τα 6 του χρόνια και αργότερα πέρασε χρόνο μέσα και έξω από τη φυλακή για μικροεγκλήματα και άλλες παραβάσεις.

Advertisement

Αυτά ωχριούσαν σε σύγκριση με την ομολογία του ΝτεΣάλβο το 1965 ότι ήταν ο «Στραγγαλιστής της Βοστώνης», υπεύθυνος για τις δολοφονίες 13 γυναικών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Αν και υπήρχαν—και εξακολουθούν να υπάρχουν—αμφιβολίες σχετικά με την εγκυρότητα της ομολογίας του, η φήμη του ΝτεΣάλβο ως «σκληρού, αδίστακτου εγκληματία» εδραιώθηκε.

Πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ την πλήρη αλήθεια για τις πράξεις του ΝτεΣάλβο. Πέθανε σε μια επίθεση με μαχαίρι στη φυλακή τον Νοέμβριο του 1973. Πενήντα χρόνια αργότερα, το Hulu κυκλοφόρησε την ταινία “Boston Strangler” που αφορά την υπόθεση.

John Wayne Gacy | 1942 – 1994

Αν και ο Τζον Γουέιν Γκέισι ήταν γνωστός για την ψυχαγωγία των παιδιών σε παρελάσεις και νοσοκομεία ως Πόγκο ή Πάτσες ο κλόουν, δεν υπήρχε τίποτα χαρούμενο στα φρικτά του εγκλήματα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, δολοφόνησε τουλάχιστον 33 νεαρούς άνδρες και εφήβους στο σπίτι του στο Νόργουντ Παρκ, Ιλινόις, συχνά βασανίζοντάς τους και μετά στραγγαλίζοντάς τους.

Τον Μάρτιο του 1980, οι ένορκοι χρειάστηκαν λιγότερο από δύο ώρες για να βρουν τον Γκέισι ένοχο για τις δολοφονίες, για τις οποίες καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Γκέισι εκτελέστηκε με θανατηφόρο ένεση στις 10 Μαΐου 1994. Το τελευταίο του γεύμα περιλάμβανε τηγανητό κοτόπουλο, γαρίδες, πατάτες τηγανητές και φράουλες.

Rodney Alcala | 1943 – 2021

Πριν καταδικαστεί για φόνο, ο Ρόντνεϊ Αλκάλα ήταν υποψήφιος εργένης σε ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού παιχνιδιού The Dating Game το 1978. Ωστόσο, η διαγωνιζόμενη Σέριλ Μπράντσο αρνήθηκε το ραντεβού τους αφού εκείνος συμπεριφέρθηκε «πολύ ανατριχιαστικά» κατά την προσωπική τους συνάντηση.

Τελικά, ο Αλκάλα είναι γνωστό ότι σκότωσε εννέα γυναίκες και κορίτσια κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, αν και άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των θυμάτων του από περίπου 50 έως και 130.

Ο Αλκάλα καταδικάστηκε τελικά σε θάνατο τον Μάρτιο του 2010. Πέθανε τον Ιούλιο του 2021 σε ηλικία 77 ετών ενώ περίμενε την εκτέλεσή του σε φυλακή της Καλιφόρνια.

Dennis Rader | 1941 – σήμερα

Advertisement

Ο Ντένις Ράντερ, οικογενειάρχης και επαγγελματίας κατά τη διάρκεια της ημέρας, έκρυβε μια σκοτεινή πλευρά, σκοτώνοντας 10 άτομα γύρω από το Ουίτσιτα του Κάνσας από το 1974 έως το 1991. Προκαλούσε τις αρχές για χρόνια με γραπτά στοιχεία, τα οποία αναφέρονταν στη μέθοδο του δεσίματος, βασανισμού και δολοφονίας των θυμάτων του. Αυτό οδήγησε στο διαβόητο ψευδώνυμο του ως ο Δολοφόνος BTK.

Ο Ράντερ δεν συνελήφθη μέχρι τον Φεβρουάριο του 2005 και παραδέχτηκε την ενοχή του για 10 κατηγορίες ανθρωποκτονίας πρώτου βαθμού. Τώρα εκτίει 10 ποινές ισόβιας κάθειρξης και τακτικά αλληλογραφεί από τη φυλακή. Το 2023, έκανε αίσθηση συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον ύποπτο για τις δολοφονίες στην παραλία Gilgo, Ρεξ Χούερμαν.

Ted Bundy | 1946 – 1989

Ο Τεντ Μπάντι έγινε ένα είδος ημιδιάσημος κατά τη διάρκεια της δίκης του το 1979 για τη δολοφονία δύο φοιτητών του Πανεπιστημίου της Φλόριντα Στέιτ. Αλλά κάτω από τη γοητευτική του προσωπικότητα κρυβόταν κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

Ο Μπάντι καταδικάστηκε τελικά για τις δολοφονίες—και εκτελέστηκε τον Ιανουάριο του 1989—αλλά οι βίαιες του εκρήξεις ήταν πολύ πιο ευρύτερες. Παραδέχτηκε 36 φόνους σε όλη τη χώρα, αλλά ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι ο πραγματικός αριθμός ίσως να είναι 100 ή περισσότεροι.

Ο δολοφόνος έχει γίνει θέμα πολλών βιβλίων, ντοκιμαντέρ και δραματοποιήσεων, κυρίως το Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile του 2019 με πρωταγωνιστή τον Ζακ Έφρον ως Μπάντι και τη Λίλι Κόλινς ως την πραγματική του φίλη Ελίζαμπεθ Κλόεπφερ.

Peter Sutcliffe | 1946 – 2020

Ο Πίτερ Σάτκλιφ, που τώρα είναι γνωστός ως ο Yorkshire Ripper, τρομοκράτησε τη βόρεια Αγγλία από το 1975 έως το 1980, σκοτώνοντας τουλάχιστον 13 γυναίκες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Η αστυνομία δαπάνησε εκτιμώμενες 2,5 εκατομμύρια ώρες καταδίωξης του Σάτκλιφ, τον οποίο συνέντευξαν εννέα φορές πριν από τη σύλληψή του το 1981. «Ήταν απλώς ένα θαύμα που δεν με συνέλαβαν νωρίτερα—είχαν όλα τα στοιχεία», είπε στη δίκη του. Βρέθηκε ένοχος για 13 φόνους και επτά απόπειρες φόνου και καταδικάστηκε σε 20 ισόβιες ποινές κάθειρξης.

Η έρευνα των εγκλημάτων του Σάτκλιφ και οι επιπτώσεις τους χρησίμευσαν ως βάση για την αληθινή αλλάγη επικρατείας του ITV το 2023, The Long Shadow.

Advertisement

David Berkowitz | 1953 – σήμερα

Μετά την υπηρεσία του στον Αμερικανικό Στρατό, ο Ντέιβιντ Μπέρκοουιτς επέστρεψε στη Νέα Υόρκη το 1974 και άρχισε να εργάζεται για την Αμερικανική Ταχυδρομική Υπηρεσία. Κανείς δεν είχε κανένα ιδέα ότι ο επιφυλακτικός Μπέρκοουιτς θα γινόταν ο δολοφόνος “Γιος του Σαμ”, ο οποίος παραδέχθηκε την ενοχή του σε έξι φόνους από το 1976 έως το 1977.

Ο Μπέρκοουιτς υποστήριξε ότι του επιβλήθηκε να διαπράξει τους φόνους μέσω του σκύλου του γείτονά του, έναν δαιμονισμένο Λαμπραντόρ Ρετρίβερ με το όνομα Χάρβεϊ, αλλά αργότερα ανακάλεσε αυτήν την ομολογία. Βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη φυλακή διορθώσεων Shawangunk στη Νέα Υόρκη.

Joel Rifkin | 1959 – σήμερα

Ο Τζόελ Ρίφκιν επικεντρώθηκε στις πόρνες, τουλάχιστον εν μέρει λόγω της εμμονής του με την ταινία Frenzy του Alfred Hitchcock του 1972. Οι επιθυμίες του μετατράπηκαν σε φονικές το Μάρτιο του 1989, όταν απάνθρωπα σκότωσε και διαμέρισε το πρώτο του θύμα.

Τελικά, ο Ρίφκιν σκότωσε 17 γυναίκες πριν η αστυνομία τον συνέλαβε τον Ιούνιο του 1993—με ένα πτώμα στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του. Μέχρι το 1996, ο Ρίφκιν καταδικάστηκε να εκτίσει τουλάχιστον 183 χρόνια φυλάκισης για τα διάφορα εγκλήματά του.

Ο Ρίφκιν βρίσκεται τώρα στη φυλακή διορθώσεων του Κλίντον στη Νέα Υόρκη και είναι επιλέξιμος για αποφυλάκιση το 2197, όταν θα ήταν 238 ετών.

Jeffrey Dahmer | 1960 – 1994

Ο Τζέφρι Ντάμερ, που δολοφόνησε 17 άνδρες μεταξύ του 1978 και του 1991, έγινε γνωστός ως ο “Μιλγουόκι Κανίβαλος” για τον φοβερό χαρακτήρα των εγκλημάτων του—συχνά κρατώντας μέρη του σώματος ως σουβενίρ. Ακόμα δήλωσε ότι είχε σκοπό να χτίσει έναν βωμό χρησιμοποιώντας τα κρανία των θυμάτων του.

Ένας κρατούμενος του κρατητηρίου με το όνομα Κρίστοφερ Σκάρβερ σκότωσε τον Ντάμερ το Νοέμβριο του 1994, όπως αναφέρεται ότι είπε σε έναν φύλακα: “Ο Θεός μου είπε να το κάνω”.

Advertisement

Τα εγκλήματα του Ντάμερ εμπνευσαν την βραβευμένη με Χρυσή Σφαίρα σειρά του 2022 “Ντάμερ—Το Τέρας: Η Ιστορία του Τζέφρι Ντάμερ”, με τον Έβαν Πίτερς να υποδύεται τον δολοφόνο.

Richard Ramirez | 1960 – 2013


Ο Ρίτσαρντ Ραμίρεζ έγινε γνωστός ως ο “Ληστής της Νύχτας” για τη σειρά εγκλημάτων του σε ολόκληρη την Καλιφόρνια που οδήγησε στη δολοφονία τουλάχιστον 14 ανθρώπων από το 1984 έως το 1985. Διέπραξε τουλάχιστον 30 βίαια εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων βιασμών και βασανιστηρίων.

Γνωστός για την παραμέληση της προσωπικής του υγιεινής, ο Ραμίρεζ είχε εννέα χαλαρές δοντια και λείπανε και άλλα—μια ξεχωριστή χαρακτηριστική λεπτομέρεια που εντόπισαν πολλοί επιζώντες των επιθέσεών του. Καταδικάστηκε για 43 κατηγορίες το 1989 και αργότερα καταδικάστηκε σε θάνατο. “Ε, μεγάλη υπόθεση, ο θάνατος πάντα έρχεται με την περιοχή. Θα σας δω στην Disneyland,” είπε με αξέχαστο τρόπο αποχωρώντας από την αίθουσα δικαστηρίου.

Ο Ραμίρεζ πέθανε στην πτέρυγα θανάτου στις 7 Ιουνίου 2013 από επιπλοκές του λέμφωματος B-κυττάρων.

Alexander Pichushkin | 1974 – σήμερα

Ο Αλεξάντερ Πιτσούσκιν τρομοκράτησε τη Μόσχα στις αρχές της δεκαετίας του 2000 προσελκύοντας θύματα στο Πάρκο Bittsevsky της πόλης πριν τα χτυπήσει και, τουλάχιστον αρχικά, απαλλάσσει τα σώματά τους. Συνελήφθη τελικά το 2006 αφού σκότωσε τον συνεργάτη του στο σούπερ μάρκετ.

Ο Πιτσούσκιν απέκτησε το παρατσούκλι του “Δολοφόνου του Σκακιού” αφού η αστυνομία ανακάλυψε ένα σκακιέρα που κρατούσε με ημερομηνίες για κάθε ένα από τα εγκλήματά του. Είχε γεμίσει σχεδόν όλα τα 64 τετράγωνα.

Παρά ταύτα, η αστυνομία ήταν σε θέση να του απαγγείλει μόνο 51 κατηγορίες για φόνο και απόπειρα φόνου. Ο Πιτσούσκιν παραδέχθηκε τα εγκλήματα και καταδικάστηκε τον Οκτώβριο του 2007. “Για μένα, μια ζωή χωρίς φόνους είναι σαν μια ζωή χωρίς φαγητό για εσένα”, είπε ο Πιτσούσκιν, ο οποίος εκτίει ισόβια κάθειρξη.

Advertisement
Continue Reading

ΠΡΟΣΦΑΤΑ