Connect with us

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Η εποχή όπου το Χόλιγουντ πατούσε κυριολεκτικά επί πτωμάτων

Published

on

Επωφελούνταν από τις εθνοκαθάρσεις του Ισραήλ για να κάνει ταινίες – Η σκοτεινή ιστορία της διείσδυσης των ισραηλινών υπηρεσιών στον χώρο του θεάματος και η συμμαχία τους με τα μεγαλύτερα αστέρια της μεγάλης οθόνης.

Ποια κινηματογραφική εταιρεία θα έλεγε όχι σε απίθανα σκηνικά για γυρίσματα, δίχως να δώσει ούτε δολάριο; Στο Χόλiγουντ, πέταγαν στη σκούφια τους, ακόμα και αν το πλατό ήταν αποτέλεσμα… εθνοκάθαρσης από τον Ισραηλινό Στρατό.

Μετά το ξέσπασμα του πολέμου στη Λωρίδα της Γάζας εκατοντάδες ηθοποιοί στο Χόλιγουντ εξέφρασαν την υποστήριξη τους στο Ισραήλ, όχι μόνο για την επιστροφή των ομήρων –απολύτως θεμιτό- αλλά γενικότερα, ωσάν το Ισραήλ να είναι το μοναδικό θύμα.

H επιρροή του Ισραήλ στο Χόλυγουντ ήταν τέτοια, που ο μεγαλύτερος ίσως ηθοποιός Μάρλον Μπράντο στις ΗΠΑ είχε δηλώσει -απροκάλυπτα- ότι το Χόλυγουντ ελέγχεται και διοικείται από τους Εβραίους.

«Το Χόλιγουντ είναι μια βιομηχανία της οποίας οι ρίζες βρίσκονται, όπως και του Ισραήλ, στις ηρωικές και μερικές φορές αυτο-αρνητικές προσπάθειες μιας μικρής ομάδας Εβραίων μεταναστών από την Ανατολική Ευρώπη που πίστευαν ότι επέβαλαν τη θέλησή τους σε ένα άνυδρο τοπίο» έχει γράψει ο καθηγητής στην Ιστορία της Κωμωδίας στο Πανεπιστήμιο New York Σαούλ Αούστερλιτς.

Στη νέα τους έρευνα «Hollywood and Israel: A History» οι Tony Shaw και Giora Goodman αποκαλύπτουν πως η ισραηλινή προπαγάνδα έθεσε το Χόλυγουντ ως κεντρικό πυλώνα στην προσπάθειά της να παρουσιάσει τους Ισραηλινούς μόνο ως θύματα δικαιολογώντας κάθε πράξη του νεοσύστατου ισραηλινού κράτους ώστε να εγκαθιδρυθεί.

Πρόκειται για την περίφημη «hasbara» την εβραϊκή δημόσια διπλωματία που σημαίνει «εξήγηση», δηλαδή να εξηγήσει στη διεθνή κοινότητα τι σήμαινε στη Μέση Ανατολή και όχι μόνο, σχετικά με τους εβραίους.

«Το Χόλιγουντ», υποστηρίζουν οι Σο και Γκούντμαν, «ήταν πάντα το επίκεντρο της στρατηγικής hasbara του Ισραήλ, τόσο εκτός οθόνης όσο και σε αυτό».

«Το να χτίσεις ένα ερειπωμένο αραβικό χωριό όπως το Κρίτ», παρατήρησε ο σκηνοθέτης Edward Dmytryk, θα κόστιζε «250.000 δολάρια».

Τι εννοούμε όμως επιρροή του Ισραήλ στο Χόλιγουντ, όπως την ανέφερε και ο Μάρλον Μπράντο;

Ιδιαίτερα μετά τη δεκαετία του 1950, το Ισραήλ έγινε ένας ελκυστικός προορισμός για εταιρείες του Χόλιγουντ, σε μια περίοδο που οι επικές βιβλικές παραγωγές ήταν στο απόγειό τους, όπως Σαμψών και Δαλιδά, Μπεν Χουρ, κτλ.

Advertisement

Χωριά αράβων που είχε εκκενώσει ο Ισραηλινός Στρατός, είτε μέσω σφαγών είτε εθνοκάθαρσης –μετακινώντας πληθυσμούς εν μια νυχτί προσφέρονταν στις εταιρείες παραγωγής για να γυρίζονται ταινίες.

Ο «χορός της Σαλώμης» η κλασική ταινία της Columbia Pictures παραγωγής 1953 στην οποία πρωταγωνιστούσε η Ρίτα Χέιγουορθ σίγουρα χρωστάει πολλά στον Ισραηλινό Στρατό που επέβαλε νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας στην αραβική πόλη Ναζαρέτ, προχωρώντας σε εκκαθάριση των δρόμων για χάρη των γυρισμάτων.

Η Ρίτα Χέιγουορθ στην ταινία «Ο χορός της Σαλώμη», 1953.

Στην ταινία Ζογκλέρ του 1953, η ειρωνεία είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η ταινία που θα σχετιζόταν με την ιστορία ενός επιζώντα του Ολοκαυτώματος, που υποδυόταν ο Κερκ Ντάγκλας, πραγματοποιήθηκε σε χώρο που δημιουργήθηκε από εθνοκάθαρση!

Ειδικότερα, πολλά γυρίσματα έγιναν στο χωριό Ικρίτ, στα βόρεια του σημερινού Ισραήλ, αφού ο αραβικός πληθυσμός είχε εκδιωχθεί μόλις πέντε χρόνια πριν, και τα σπίτια τους είχαν καταστραφεί ολοσχερώς από τον ισραηλινό στρατό.

Σύμφωνα με τον Ισραηλινό ιστορικό Benny Morris, οι χωρικοί του Ιρκίτt εκδιώχθηκαν από τον Ισραηλινό Στρατό τον Νοέμβριο του 1948, μαζί με τους χωρικούς του Kafr Bir’im, του Nabi Rubin και του Tarbikha, «χωρίς γνώση, συζήτηση ή έγκριση του Υπουργικού Συμβουλίου – αν και σχεδόν αναπόφευκτα, αυτό έλαβε εκ των υστέρων έγκριση από το Υπουργικό Συμβούλιο». Τα Χριστούγεννα του 1951, ο Ισραηλινός Στρατός κατέστρεψε το χωριό, ενώ σύμφωνα με την Έκθεση της Ουάσιγκτον για τα θέματα της Μέσης Ανατολής, Ισραηλινοί στρατιώτες μετέφεραν τον αρχηγό του χωριού Ικρίτ στην κορυφή ενός κοντινού λόφου για να τον αναγκάσουν να παρακολουθήσει καθώς τα ισραηλινά στρατεύματα διενεργούσαν εκρηκτική κατεδάφιση κάθε σπιτιού στο χωριό.

«Το να χτίσεις ένα ερειπωμένο αραβικό χωριό όπως το Κρίτ», παρατήρησε ο σκηνοθέτης Edward Dmytryk, θα κόστιζε «250.000 δολάρια». Ωστόσο, οι Ισραηλινές κυβερνήσεις είχαν έτοιμο πλατό για γυρίσματα, αφού είχαν εξαφανίσει τους κατοίκους στην κυριολεξία.

Η αφίσα από την ταινία «Ζογκλέρ», την πρώτη ταινία του Χόλιγουντ που γυρίστηκε στο Ισραήλ.

Οι βαθιές σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και της αμερικανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας σήμαιναν ότι ο συγγραφέας Leon Uris του μυθιστορήματος  Exodus επέτρεπε σε Ισραηλινούς αξιωματούχους να κάνουν προδημοσιεύσεις του μυθιστόρημα του.

Επίσης, ο ηθοποιός Κερκ Ντάγκλας συνεργάστηκε με τους αξιωματούχους Hasbara για να πείσει τα διεθνή ΜΜΕ ότι η εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο και οι σφαγές που προκάλεσε το 1982 ήταν απαραίτητα.

Η δε ηθοποιός Ελίζαμπεθ Τέιλορ υποστήριζε πιστά τον Σιωνισμό ενώ αξιοποιούσε το όνομά της προς όφελος του Ισραήλ.

Advertisement

Η ισραηλινή προπαγάνδα πέταγε τη σκούφια της σε καλλίγραμμες ηθοποιούς και όμορφους αστέρες της μεγάλης οθόνης που επιστράτευαν τα εξωτερικά φυσικά τους χαρίσματα για λογαριασμό του Ισραήλ.

Κάτοικοι του χωριού Ικρίτ και Ισραηλινοί στρατιώτες το 1948 (Wikipedia).

Η σαγηνευτική Ρίτα Χέιγουρθ έδωσε μια από τις καλύτερες εμφανίσεις της με τον χορό της Σαλώμης ενώ ο πανέμορφοης γαλανομάτης Πωλ Νιούμαν που  αναδύθηκε από τη θάλασσα δίχως πουκάμισο στο Exodus υπηρετούσαν το αφήγημα του Τελ Αβίβ.

«Το Ισραήλ ήθελε να απεικονιστεί μέσω της μαγείας του Σινεμασκόπ των ταινιών ως μια χώρα με μυώδεις, ηλιόλουστες, ευγενικές πολεμιστές, και το Exodus, σε σκηνοθεσία του Αυστριακού Εβραίου Otto Preminger, σηματοδότησε ένα κορυφαίο σημείο για το Ισραήλ στην αμερικανική φαντασία» σημειώνει ο Αούστερλιτς στο περιοδικό Foreign Policy.

Όταν το Χόλυγουντ άρχισε να ξυπνάει

Τα εγκλήματα όμως του Ισραήλ δεν θα μπορούσαν να μείνουν στο σκοτάδι, όπως επίσης δεν θα μπορούσαν να μείνει κρυφή η Τελική Λύση του ναζιστικού κόμματος πολλά χρόνια πριν.

Η εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο του 1982 άρχισε να προκαλεί τους δημιουργούς, ώστε να πουν τα πράγματα όπως ήταν και όχι όπως πλήρωνε να είναι η ισραηλινή προπαγάνδα.

«Η ηθική τύφλωση που επέτρεψε σε ταινίες μεγάλου προϋπολογισμού να γυριστούν στα ερείπια αραβικών χωριών άρχισε να φθείρεται με τον πόλεμο του Λιβάνου το 1982 και τη σφαγή στη Σάμπρα και τη Σατίλα» λέει ο Αούστερλιτς. «Η σφαγή βοήθησε να εμπνεύσει την κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του συγγραφέα John le Carré The Little Drummer Girl, του Le Carré.

Ο συγγραφέας μάλιστα έλεγε για την ισραηλινή εισβολή εκείνη ότι «είναι η πιο άγρια ειρωνεία που ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μεναχίμ Μπεγκίν και οι στρατηγοί του δεν μπορούν να δουν πώς είναι κοντά στο να επιβάλλουν σε άλλους ανθρώπους τα επαίσχυντα κριτήρια που κάποτε επιβάλλονταν στους ίδιους».

Για την Ισραηλινούς ιθύνοντες όμως τέτοια κριτική οφειλόταν στο γεγονός ότι δεν… δούλεψε καλά η προπαγάνδα τους, οπότε έπρεπε να επιδοθούν σε πιο επιδέξια παραπληφόρηση.

«Το Ισραήλ έφταιγε που απέτυχε να βγάλει το μήνυμά του… και που επέτρεψε να παρουσιαστεί ως Γολιάθ, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ο Ντέιβιντ», όπως θα έλεγε ένας παράγοντας του Χόλιγουντ.

Μετά τη δεκαετία του 1980 ένας από τους ισχυρότερους παράγοντες του Χόλιγουντ ήταν ο πρώην πράκτορας των ισραηλινών υπηρεσιών, παραγωγός και έμπορος όπλων Άρνον Μίλτσαν.

Advertisement

Άρνον Μίλτσαν και Μπάρμπαρα Στρέιζαντ.

Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ρομάν Πολάνσκι, Σέρτζιο Λεόνε και Όλιβερ Στόουν ήταν ονόματα θρύλοι που ανέπτυξαν στενή φιλία με τον Ισραηλινό παραγωγό. Τα πρώτα έργα περιλαμβάνουν τη θεατρική παραγωγή του Πολανσκι «Amadeus», «Dizengoff 99», «La Menace», «Το Άγγιγμα της Μέδουσας». Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980, ο Μίλτσαν είχε κάνει παραγωγή τέτοιων ταινιών όπως το «Ο Βασιλιάς της Κωμωδίας» του Μάρτιν Σκορσέζε, το «Κάποτε στην Αμερική» του Σέρτζιο Λεόνε και το «Βραζιλία» του Τέρι Γκίλιαμ.

Μετά τις μεγάλες επιτυχίες των ταινιών του «Pretty Woman» και «Ο Πόλεμος των Ρόουζ», ο Ισραηλινός κροίσος ξεκίνησε τη δική του εταιρεία παραγωγής με την ονομασία New Regency Productions το 1991. Τον τίτλο μάλιστα της ταινίας Pretty Woman, τον είχε προτείνει ο Ισραηλινός στρατηγός Εχούντ Ολμέρ.

Ο Μίλτσαν μάλιστα επέβλεψε επίσης μια «εκστρατεία προπαγάνδας» για λογαριασμό της νοτιοαφρικανικής κυβέρνησης της εποχής του απαρτχάιντ. «Αγόρασε όπλα και εργάστηκε λαθραία για μια μυστική ισραηλινή οργάνωση πληροφοριών, υπεύθυνη για την απόκτηση τεχνολογίας και υλικού για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ισραήλ». Καθόλου τυχαίο, αν σκεφτεί κανείς ότι η ίδια του η πατρίδα θεωρείται κράτος απαρτχάιντ.

Γιατί πλέον το Χόλυγουντ δεν «αγαπάει» και τόσο το Ισραήλ

Φαίνεται όμως ότι η προπαγάνδα της Χαρμπάρα δεν αρκεί πλέον για να καλύψει τα εγκλήματα στα οποία επιδίδεται το Ισραήλ ειδικά τα τελευταία 20 χρόνια, έχοντας στην κυβέρνηση ακραία και επικίνδυνα στοιχεία που θυμίζουν στελέχη ναζιστικού καθεστώτος.

Όταν ιδρύθηκε το Ισραήλ ο εβραιοαμερικανός αστέρας Έντουαρντ Ρόμπινσον διάβαζε με υπερηφάνεια τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας της χώρας σε μια συγκέντρωση στο Hollywood Bowl, κάνοντας έκκληση όμως για «πλήρη κοινωνική και πολιτική ισότητα όλων πολίτες του χωρίς διάκριση φυλής, πίστης ή φύλου».

«Κανείς σήμερα δεν μπορούσε να διαβάσει το κείμενο του Ρόμπινσον από τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας σχετικά με την «πλήρη κοινωνική και πολιτική ισότητα όλων των πολιτών της» χωρίς να αισθανθεί ενστικτωδώς το ψεύδος αυτών των ισχυρισμών, όταν εκατομμύρια Παλαιστίνιοι στερούνται οτιδήποτε αφορά τα ίσα δικαιώματα» αναφέρει ο Αούστερλιτς.

«Οι υπερασπιστές του σιωνιστικού ιδεώδους που κάποτε έσωσε και προστάτευε εκατομμύρια Εβραίους από τον τρόμο και τον θάνατο θα ήταν δύσκολο να υποστηρίξουν ότι το Ισραήλ είναι μια ακμάζουσα δημοκρατία και κανένας Gal Gadot δεν θα είναι αρκετός για να ξεπεράσει τη ξεπεσμένη κατάστασή του, ύστερα από μια δεκαετία διακυβέρνησης του Μπενιαμίν Νετανιάχου».

Γι’ αυτό και εύστοχα οι Σο και Γκούντμαν σημειώνουν πως «είναι δύσκολο να μην συμπεράνουμε ότι, με απλά λόγια, το Χόλιγουντ δεν αγαπάει τόσο πολύ το Ισραήλ στα εβδομήντα του χρόνια, όσο όταν ήταν τριάντα ετών».

Πηγή: in.gr

Advertisement

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Francis Ford Coppola

Published

on

Φιλμ μεγάλων σκηνοθετών, που καθόρισαν το μεγαλόπρεπο ύφος και τη θεματολογία των δικών του ταινιών

Εν όψη της πρεμιέρας της νέας επικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας του βετεράνου σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα, «Megalopolis», στο 77ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών, στις 16 Μαΐου, θυμηθήκαμε τη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες του, την οποία παρουσίασε για πρώτη φορά στο περιοδικό Sight & Sound το 2012. Ο δημιουργός των ταινιών «Ο Νονός: Μέρος I, II & III» και «Αποκάλυψη Τώρα», που κέρδισαν Όσκαρ και άλλα σημαντικά βραβεία σε διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου, επέλεξε να συμπεριλάβει κλασσικές, αλλά και λιγότερο αναγνωρισμένες ταινίες μεγάλων σκηνοθετών, που καθόρισαν το μεγαλόπρεπο ύφος και τη θεματολογία των δικών του ταινιών. Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης Ακίρα Κουροσάβα εκπροσωπείται εδώ με δύο ταινίες, καθώς σύμφωνα με τον Κόπολα: «Εκείνο που ξεχωρίζει τον Κουροσάβα είναι ότι δεν έχει ένα ή δύο αριστουργήματα “στη φιλμογραφία του”, αλλά οκτώ». Ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι, του Μάρτιν Σκορσέζε και του Μπίλι Γουάιλντερ δεν λείπουν, επίσης, από τη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες του φημισμένου σκηνοθέτη του Νέου Χόλιγουντ.

1. Στάχτες και Διαμάντια (1958), του Άντζεϊ Βάιντα

Η ταινία «Στάχτες και Διαμάντια», που ολοκληρώνει την «Τριλογία του Πολέμου» του Άντζεϊ Βάιντα, είναι η πιο γνωστή και ίσως η καλύτερη του Πολωνού σκηνοθέτη. Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γέζι Αντζεγιέφσκι, η ιστορία λαμβάνει χώρα το 1945, λίγο μετά το τέλος του Πολέμου, και πραγματεύεται την περιπέτεια ενός στρατιώτη που γίνεται μέλος μίας παράνομης κομμουνιστικής οργάνωσης. Επαναστατική και πρωτοποριακή, η ταινία ενέπνευσε τόσο τον Κόπολα, όσο και άλλους διεθνείς σκηνοθέτες.

2. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής μας (1946), του Γουίλιαμ Γουάιλερ

Η ταινία αυτή του Γουίλιαμ Γουάιλερ, που κυκλοφόρησε αμέσως μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, πραγματεύεται τη σκληρή πραγματικότητα με την οποία ήρθαν αντιμέτωποι οι ήρωες, γυρίζοντας πίσω στην πατρίδα τους. Με πρωταγωνιστές τους Φρέντρικ Μαρτς, Ντέινα Άντριους και Μίρνα Λόι, η ταινία αφηγείται μία ρεαλιστική και συγκινητική ιστορία τριών βετεράνων και των οικογενειών τους, που σύντομα ανακαλύπτουν ότι τα σημάδια του πολέμου επάνω τους είναι βαθύτερα απ’ ότι είχαν ποτέ φανταστεί. Το αντιπολεμικό μήνυμα της ταινίας βρίσκεται ακριβώς στο στοιχείο του Κόπολα και άρα δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς γιατί η συγκεκριμένη ταινία είναι μία από τις αγαπημένες του.

3. Οι Βιτελόνοι (1953), του Φεντερίκο Φελίνι

Advertisement

Πριν από το «La Dolce Vita» (1960), ή ακόμα και τις «Νύχτες της Καμπίρια» (1957), που ανήκουν στην πρώτη παγκοσμίως γνωστή περίοδο της φιλμογραφίας του μεγάλου Ιταλού σκηνοθέτη, ο Φελίνι γύρισε μία σειρά σχεδόν νεορεαλιστικών ταινιών, στα ίχνη του Βιττόριο ντε Σίκα και του Ρομπέρτο Ροσσελλίνι. Οι «Βιτελόνοι» ανήκουν σε αυτή την περίοδο, που βέβαια, παρά τους κανόνες του είδους, έχουν τη χαρακτηριστική του σκηνοθετική πινελιά. Εκτός από τον Κόπολα, η ταινία επηρέασε επίσης τον Σκορσέζε, τον Τζορτζ Λούκας, τον Τζόελ Σουμάχερ και άλλους δημιουργούς.

4. Οι Κακοί Κοιμούνται Ήσυχα (1960), του Ακίρα Κουροσάβα

Ο Ακίρα Κουροσάβα είναι γνωστότερος στη Δύση για τις ταινίες του με σαμουράι, σε σημείο που οι περισσότεροι φαν του αγνοούν την ύπαρξη των ταινιών του με θέμα το οργανωμένο έγκλημα της Ιαπωνίας. Αυτή η ταινία είναι μία από τις καλύτερες νέο-νουάρ του σκηνοθέτη, με θέμα τη Γιακούζα και πρωταγωνιστή, φυσικά, τον Τοσίρο Μιφούνε, που είχε και στην προσωπική του ζωή εμπειρίες με τον υπόκοσμο. Και εδώ, όπως και στις ταινίες εποχής του, ο Κουροσάβα προσαρμόζει μια τραγωδία του Ουίλιαμ Σαίξπηρ στο σενάριο.

5. Yojimbo (1961), του Ακίρα Κουροσάβα

Η ταινία αυτή του Κουροσάβα, με πρωταγωνιστή τον βασικό του ηθοποιό, Τοσίρο Μιφούνε, αποτέλεσε τη βάση για το διάσημο Σπαγκέτι Γουέστερν του Σέρτζιο Λεόνε, «Για μια χούφτα δολάρια» (1964), με τον Κλιντ Ίστγουντ. Τοποθετημένη χρονικά στην περίοδο Έντο, η ταινία πραγματεύεται την ιστορία ενός ξεπεσμένου σαμουράι που φτάνει σε μία διεφθαρμένη πόλη και καλείται να υπερασπιστεί τον εαυτό του απέναντι στους τοπικούς αφέντες, που προσπαθούν να τον προσλάβουν ως σωματοφύλακα.

6. Τραγουδώντας στη Βροχή (1952), των Στάνλεϊ Ντόνεν και Τζιν Κέλι

Με τραγούδια και χορευτικά που έχουν αφήσει εποχή, το μιούζικαλ του Στάνλεϊ Ντόνεν και του Τζιν Κέλι (που παίζει επίσης τον πρωταγωνιστικό ρόλο) είναι στην ουσία μια ερωτική επιστολή στον βωβό κινηματογράφο και τις πρώτες ομιλούσες ταινίες του Χόλιγουντ. Με εντυπωσιακά Technicolor χρώματα ένα μεστό σενάριο, πράγμα σπάνιο για μία μουσική κωμωδία, η ταινία έχει επηρεάσει αμέτρητες άλλες που ακολούθησαν και διαθέτει μια διαχρονική φρεσκάδα.

Advertisement

7. Βασιλιάς για μια νύχτα (1982), του Μάρτιν Σκορσέζε

Αν και όχι τόσο ευρέως γνωστή όσο ο «Ταξιτζής» (1976) ή τα «Καλά Παιδιά» (1990), η ταινία αυτή του Μάρτιν Σκορσέζε, με τον κωμικό Τζέρι Λιούις στο καστ να ενσαρκώνει ένα σχεδόν αυτοβιογραφικό ρόλο, είναι ένα μικρό διαμάντι στη φιλμογραφία του Αμερικανού σκηνοθέτη. Σε αυτή τη μαύρη κωμωδία, ο Ρούπερτ Πάπκιν (Ρόμπερτ Ντε Νίρο), ένας «stand-up» κωμικός με προβλήματα ψυχικής υγείας, απαγάγει τον διάσημο τηλεοπτικό παρουσιαστή Τζέρι Λάνγκφορντ (Λιούις), με τον οποίο έχει εμμονή, στην προσπάθειά του να γίνει ο «Βασιλιάς της Κωμωδίας».

8. Οργισμένο είδωλο (1980), του Μάρτιν Σκορσέζε

Η ασπρόμαυρη νέο-νουάρ ταινία του Σκορσέζε, βασισμένη στη ζωή του θρυλικού μποξέρ, Τζέικ Λα Μότα, με πρωταγωνιστή τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο και συμπρωταγωνιστή τον Τζο Πέσι στο ρόλο του αδερφού του, Τζόι, είναι η πρώτη του σκηνοθέτη που κέρδισε βραβεία Όσκαρ. Βλέποντας ταινίες του Κόπολα, όπως το «Rumble Fish» (1983), με τον Ματ Ντίλον και τον Μίκι Ρούρκ, μπορούμε να φανταστούμε ποιοι ήταν οι λόγοι που συμπεριέλαβε αυτή την ταινία του Σκορσέζε στη λίστα με τις αγαπημένες ταινίες του όλων των εποχών.

9. Η γκαρσονιέρα (1960), του Μπίλι Γουάιλντερ

Παρότι ο Μπίλι Γουάιλντερ έχει μείνει στην ιστορία ως ένας σκηνοθέτης κωμωδιών, μάλλον εξαιτίας της επιτυχίας που γνώρισαν οι ταινίες του «Επτά χρόνια φαγούρας» (1955) και  «Μερικοί το προτιμούν καυτό» (1959), μερικές από τις σημαντικότερες στη φιλμογραφία του πραγματεύονται άλλα, πιο σκοτεινά κοινωνικά ζητήματα. Μία από αυτές είναι «Η γκαρσονιέρα», με τη Σίρλεϊ Μακ Λέιν και τον Τζακ Λέμον. Ασπρόμαυρη, αν και κυκλοφόρησε σε μια εποχή που οι περισσότερες χολιγουντιανές παραγωγές ήταν έγχρωμες, η ταινία λαμβάνει χώρα στη Νέα Υόρκη και πραγματεύεται θέματα όπως τη φιλοδοξία, την απόγνωση και τις αυτοκτονικές τάσεις, πάντα μέσα από τις δυνατές ερμηνείες των πρωταγωνιστών της.

10. Η Αυγή (1927), του Φρίντριχ Βίλχελμ Μούρναου

Advertisement

Η ταινία αυτή του Μούρναου είναι η παλαιότερη που περιλαμβάνει η λίστα του Κόπολα. Όντας η πρώτη ομιλούσα του Γερμανού σκηνοθέτη, η «Αυγή» είναι τεχνολογικά προηγμένη για την εποχή της, αλλά πραγματεύεται (όπως υποδηλώνει και ο υπότιτλός της, «A Song of Two Humans») την πανανθρώπινη ιστορία των δύο πρωταγωνιστών, που αναφέρονται απλά ως «Άνδρας» (Τζορτζ Ο’Μπράιεν) και «Γυναίκα» (Μάργκαρετ Λίβινγκστον). Αν και ο Μούρναου γύρισε λίγες ταινίες και από αυτές σήμερα σώζονται ακόμα λιγότερες, η επιρροή του στο παγκόσμιο σινεμά υπήρξε ανεκτίμητη, ενώ η συγκεκριμένη ταινία διαμόρφωσε το νέο ακόμη τότε Χόλυγουντ, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη.

Πηγή: athensvoice.gr

Continue Reading

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης Αμμοχώστου την Κυριακή 26 Μαΐου

Published

on

Ο βραβευμένος Κύπριος συγγραφέας Δρ Πέτρος Πανάου φιλοξενείται στην Παιδική Λέσχη Ανάγνωσης Αμμοχώστου στο Κέντρο Προσφοράς και Αγάπης Άγιος Χριστόφορος την Κυριακή 26 Μαΐου, στις 11 το πρωί.

Το λογοτεχνικό εργαστήρι για παιδιά και εφήβους έχει τίτλο «Υπάρχει ΛΟΓΟΣ – Αντλούμε έμπνευση από τα βιβλία «Επιχείρηση ΛΟΓΟΣ» και «Επιχείρηση ΑΝΤΙ-ΛΟΓΟΣ» για ένα εργαστήρι επιστημονικής φαντασίας και δημιουργικής γραφής». Χρησιμοποιώντας παραδείγματα από τα βιβλία του «Επιχείρηση ΛΟΓΟΣ» και «Επιχείρηση ΑΝΤΙ-ΛΟΓΟΣ», ο συγγραφέας θα μοιραστεί κάποια μυστικά και τεχνικές από τη συγγραφική του διαδικασία και εργαλειοθήκη. Στη συνέχεια, οι συμμετέχοντες θα εφαρμόσουν αυτές τις τεχνικές, παράγοντας ιδέες και γράφοντας την αρχή μιας δικής τους ιστορίας Επιστημονικής Φαντασίας. Το εργαστήρι απευθύνεται σε παιδιά άνω των δέκα, εφήβους και ενήλικες.

Εργοβιογραφικό

Ο Πέτρος Πανάου είναι συγγραφέας παιδικής/νεανικής λογοτεχνίας. Το 2022 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Τελεία το πρώτο του νεανικό μυθιστόρημα με τίτλο Επιχείρηση ΛΟΓΟΣ – Το Μυστήριο του Κινητού, το οποίο έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας για Παιδιά και Εφήβους. Έχει, επίσης συμπεριληφθεί στον διεθνή κατάλογο White Ravens, ως ένα από τα 200 καλύτερα βιβλία στον κόσμο που προτείνονται για μετάφραση σε άλλες γλώσσες. Η συνέχεια της ιστορίας, το δεύτερο βιβλίο στην τριλογία του ΛΟΓΟΥ, κυκλοφορεί με τον τίτλο Επιχείρηση ΑΝΤΙ-ΛΟΓΟΣ – Το Μυστήριο του Κινητού 2 (Εκδόσεις Τελεία, 2024). Το πρώτο εικονογραφημένο βιβλίο του Πέτρου αναμένεται να εκδοθεί το 2024, με τίτλο Η Ποντικίνα Δώρα, η Γάτα και η Περιέργεια. Ο Πέτρος είναι καθηγητής παιδικής λογοτεχνίας στο University of Georgia, όπου και προεδρεύει ετήσιου συνεδρίου παιδικής λογοτεχνίας. Έχει υπηρετήσει ως εκπαιδευτικός Δημοτικής Εκπαίδευσης στην Κύπρο, ενώ έχει διδάξει Παιδική Λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, στο Illinois State University, Central Michigan University και Boise State University. Τον τελευταίο καιρό, το ακαδημαϊκό του έργο επικεντρώνεται στην παγκόσμια λογοτεχνία για παιδιά και νέους και στην καλλιέργεια της κοινωνικής φαντασίας και της φιλαναγνωσίας μέσα από τη δημιουργική ανάγνωση και γραφή. Έχει συντονίσει Ευρωπαϊκά προγράμματα που επικεντρώνονται στην παιδική λογοτεχνία. Είναι μέλος του συμβουλίου του Κυπριακού ΙΒΒΥ, ενώ υπήρξε μέλος του εκτελεστικού συμβουλίου του Αμερικανικού Τμήματος της ΙΒΒΥ. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες επιτροπές λογοτεχνικών βραβείων, συμπεριλαμβανομένων των βραβείων Newbery, και ήταν διευθυντής του διεθνούς περιοδικού Bookbird από το 2019 μέχρι το 2022.

Continue Reading

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

15 Διαβόητοι Serial Killers και τα Ανατριχιαστικά Εγκλήματά τους

Published

on

Από τον μυστηριώδη «Τζακ ο Αντεροβγάλτης» έως τον αινιγματικό Τεντ Μπάντι, αυτές οι φιγούρες συνεχίζουν να προκαλούν τρόμο και νοσηρή περιέργεια.

Οι serial killers και τα φρικιαστικά εγκλήματά τους έχουν προκαλέσει τρόμο και ενδιαφέρον για αιώνες.

Από την Ουγγαρέζα κόμισσα Ελισάβετ Μπάθορυ τον 17ο αιώνα έως πιο πρόσφατα παραδείγματα όπως ο Τζέφρι Ντάμερ και ο Τεντ Μπάντι, αυτοί οι δολοφόνοι έχουν μπερδέψει τους ερευνητές και τους νοσηρά περίεργους. Οι συγκλονιστικές τους πράξεις αποτελούν θέμα ταινιών, μουσικής και ακαδημαϊκών μελετών, καθώς οι ερευνητές προσπαθούν να συναρμολογήσουν μια εξήγηση. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο πραγματικός απολογισμός των βίαιων ξεσπασμάτων τους παραμένει άγνωστος.

Εδώ είναι 15 από τους πιο διαβόητους serial killers που άφησαν το ματωμένο τους αποτύπωμα στην ιστορία.

Elizabeth Báthory | 1560 – 1614

Αν και η πραγματική έκταση των εγκλημάτων της Ελισάβετ Μπάθορυ είναι αμφιλεγόμενη, πλέον κατέχει το φρικτό παρατσούκλι της «Κόμισσας του Αίματος». Ως πλούσια Ουγγαρέζα ευγενής, η Μπάθορυ θεωρείται ότι βασάνισε ή σκότωσε πλήθος γυναικών υπηρετριών και νεαρών ευγενών πριν από τη σύλληψή της το 1610.

Αν και δεν καταδικάστηκε για κάποιο έγκλημα—και μεγάλο μέρος της φημολογούμενης αιμοδιψίας της βασίζεται σε αμφίβολες μαρτυρίες—το Βιβλίο των Ρεκόρ Γκίνες κατατάσσει την Μπάθορυ ως τη γυναίκα με τους περισσότερους φόνους στην ιστορία, με 600 θύματα. Η Μπάθορυ μπορεί να ενέπνευσε ακόμα και το βρικόλακα μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ, Δράκουλας, του 1897.

Belle Gunness | 1859 – 1930

Σχεδόν εξίσου συγκλονιστική με τα αναφερόμενα εγκλήματα της Μπελ Γκάνες—οι αρχές βρήκαν τα λείψανα περισσότερων από 40 θυμάτων στην ιδιοκτησία της το 1908—ήταν η άλυτη εξαφάνισή της.

Γεννημένη ως Brynhild Paulsdatter Strseth στη Νορβηγία, η Γκάνες μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1881. Σύντομα συνδέθηκε με αρκετούς μυστηριώδεις θανάτους, συμπεριλαμβανομένων αυτών δύο συζύγων της, πολλοί από τους οποίους σχετίζονταν με ασφαλιστικές αποζημιώσεις. Έγραφε επίσης σε στήλη για να προσελκύει ανυποψίαστους άνδρες στη φάρμα της, με πολλούς από αυτούς να μην ξαναφαίνονται ποτέ.

Advertisement

Πιστεύεται ότι η Γκάνες πέθανε όταν η φάρμα της κάηκε το 1908, αλλά ένας υπάλληλος αργότερα ομολόγησε ότι εκείνη οργάνωσε την πυρκαγιά και διέφυγε. Η τελική τοποθεσία και ο θάνατός της δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ.

H.H. Holmes | 1861 – 1896

Γεννημένος ως Herman Webster Mudgett στο Νιου Χάμσαϊρ, ο H.H. Holmes έγινε γνωστός ως ένας από τους πρώτους σειριακούς δολοφόνους της Αμερικής—υπεύθυνος για από 20 έως 200 θανάτους. Ο ίδιος παραδέχτηκε 27 δολοφονίες ενώ ήταν υπό κράτηση.

Ο Holmes, χρησιμοποιώντας ένα ψευδώνυμο από τη δουλειά του στο φαρμακείο, κατασκεύασε ένα τριώροφο κτίριο στο Σικάγο, γνωστό ως το «Κάστρο των Φόνων», όπου βασάνιζε και σκότωνε τα θύματά του. Ο «Θηρίο του Σικάγο» συνελήφθη τελικά το 1894 και κρεμάστηκε για τη δολοφονία του Benjamin Pietzel δύο χρόνια αργότερα.

Τα εγκλήματά του ενέπνευσαν τον συγγραφέα Erik Larson να γράψει το βιβλίο του 2003, “The Devil in the White City”.

Jack the Ripper | Άγνωστο


Η πραγματική ταυτότητα του «Τζακ του Αντεροβγάλτη», ο οποίος σκότωσε τουλάχιστον πέντε πόρνες στο Ανατολικό Λονδίνο το 1888 και ακρωτηρίασε τα σώματά τους, παραμένει ένα αινιγματικό μυστήριο. Πάνω από 100 ύποπτοι έχουν κατονομαστεί στα σχεδόν 140 χρόνια από τότε.

Αν και κανείς δεν έχει καταφέρει να ταυτοποιήσει τον Τζακ, αυτό δεν έχει αποτρέψει ειδικούς και ερασιτέχνες ντετέκτιβ από το να προσπαθούν. Ένα βιβλίο του 2023 υποστήριξε ότι ο κατασκευαστής πούρων Hyam Hyams διέπραξε τα εγκλήματα, ενώ μια πρόσφατη θεωρία που έγινε viral στο TikTok πρότεινε ότι ο ζωγράφος και γλύπτης Edgar Degas ήταν ο δολοφόνος.

Albert DeSalvo | 1931 – 1973

Ο Άλμπερτ ΝτεΣάλβο, που μεγάλωσε με έναν κακοποιητικό πατέρα, έδειξε μια ροπή προς την εγκληματικότητα από νεαρή ηλικία. Έμαθε να κλέβει από τα 6 του χρόνια και αργότερα πέρασε χρόνο μέσα και έξω από τη φυλακή για μικροεγκλήματα και άλλες παραβάσεις.

Advertisement

Αυτά ωχριούσαν σε σύγκριση με την ομολογία του ΝτεΣάλβο το 1965 ότι ήταν ο «Στραγγαλιστής της Βοστώνης», υπεύθυνος για τις δολοφονίες 13 γυναικών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960. Αν και υπήρχαν—και εξακολουθούν να υπάρχουν—αμφιβολίες σχετικά με την εγκυρότητα της ομολογίας του, η φήμη του ΝτεΣάλβο ως «σκληρού, αδίστακτου εγκληματία» εδραιώθηκε.

Πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ την πλήρη αλήθεια για τις πράξεις του ΝτεΣάλβο. Πέθανε σε μια επίθεση με μαχαίρι στη φυλακή τον Νοέμβριο του 1973. Πενήντα χρόνια αργότερα, το Hulu κυκλοφόρησε την ταινία “Boston Strangler” που αφορά την υπόθεση.

John Wayne Gacy | 1942 – 1994

Αν και ο Τζον Γουέιν Γκέισι ήταν γνωστός για την ψυχαγωγία των παιδιών σε παρελάσεις και νοσοκομεία ως Πόγκο ή Πάτσες ο κλόουν, δεν υπήρχε τίποτα χαρούμενο στα φρικτά του εγκλήματα. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, δολοφόνησε τουλάχιστον 33 νεαρούς άνδρες και εφήβους στο σπίτι του στο Νόργουντ Παρκ, Ιλινόις, συχνά βασανίζοντάς τους και μετά στραγγαλίζοντάς τους.

Τον Μάρτιο του 1980, οι ένορκοι χρειάστηκαν λιγότερο από δύο ώρες για να βρουν τον Γκέισι ένοχο για τις δολοφονίες, για τις οποίες καταδικάστηκε σε θάνατο. Ο Γκέισι εκτελέστηκε με θανατηφόρο ένεση στις 10 Μαΐου 1994. Το τελευταίο του γεύμα περιλάμβανε τηγανητό κοτόπουλο, γαρίδες, πατάτες τηγανητές και φράουλες.

Rodney Alcala | 1943 – 2021

Πριν καταδικαστεί για φόνο, ο Ρόντνεϊ Αλκάλα ήταν υποψήφιος εργένης σε ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού παιχνιδιού The Dating Game το 1978. Ωστόσο, η διαγωνιζόμενη Σέριλ Μπράντσο αρνήθηκε το ραντεβού τους αφού εκείνος συμπεριφέρθηκε «πολύ ανατριχιαστικά» κατά την προσωπική τους συνάντηση.

Τελικά, ο Αλκάλα είναι γνωστό ότι σκότωσε εννέα γυναίκες και κορίτσια κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, αν και άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό των θυμάτων του από περίπου 50 έως και 130.

Ο Αλκάλα καταδικάστηκε τελικά σε θάνατο τον Μάρτιο του 2010. Πέθανε τον Ιούλιο του 2021 σε ηλικία 77 ετών ενώ περίμενε την εκτέλεσή του σε φυλακή της Καλιφόρνια.

Dennis Rader | 1941 – σήμερα

Advertisement

Ο Ντένις Ράντερ, οικογενειάρχης και επαγγελματίας κατά τη διάρκεια της ημέρας, έκρυβε μια σκοτεινή πλευρά, σκοτώνοντας 10 άτομα γύρω από το Ουίτσιτα του Κάνσας από το 1974 έως το 1991. Προκαλούσε τις αρχές για χρόνια με γραπτά στοιχεία, τα οποία αναφέρονταν στη μέθοδο του δεσίματος, βασανισμού και δολοφονίας των θυμάτων του. Αυτό οδήγησε στο διαβόητο ψευδώνυμο του ως ο Δολοφόνος BTK.

Ο Ράντερ δεν συνελήφθη μέχρι τον Φεβρουάριο του 2005 και παραδέχτηκε την ενοχή του για 10 κατηγορίες ανθρωποκτονίας πρώτου βαθμού. Τώρα εκτίει 10 ποινές ισόβιας κάθειρξης και τακτικά αλληλογραφεί από τη φυλακή. Το 2023, έκανε αίσθηση συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον ύποπτο για τις δολοφονίες στην παραλία Gilgo, Ρεξ Χούερμαν.

Ted Bundy | 1946 – 1989

Ο Τεντ Μπάντι έγινε ένα είδος ημιδιάσημος κατά τη διάρκεια της δίκης του το 1979 για τη δολοφονία δύο φοιτητών του Πανεπιστημίου της Φλόριντα Στέιτ. Αλλά κάτω από τη γοητευτική του προσωπικότητα κρυβόταν κάτι πολύ πιο σκοτεινό.

Ο Μπάντι καταδικάστηκε τελικά για τις δολοφονίες—και εκτελέστηκε τον Ιανουάριο του 1989—αλλά οι βίαιες του εκρήξεις ήταν πολύ πιο ευρύτερες. Παραδέχτηκε 36 φόνους σε όλη τη χώρα, αλλά ορισμένοι ειδικοί πιστεύουν ότι ο πραγματικός αριθμός ίσως να είναι 100 ή περισσότεροι.

Ο δολοφόνος έχει γίνει θέμα πολλών βιβλίων, ντοκιμαντέρ και δραματοποιήσεων, κυρίως το Extremely Wicked, Shockingly Evil and Vile του 2019 με πρωταγωνιστή τον Ζακ Έφρον ως Μπάντι και τη Λίλι Κόλινς ως την πραγματική του φίλη Ελίζαμπεθ Κλόεπφερ.

Peter Sutcliffe | 1946 – 2020

Ο Πίτερ Σάτκλιφ, που τώρα είναι γνωστός ως ο Yorkshire Ripper, τρομοκράτησε τη βόρεια Αγγλία από το 1975 έως το 1980, σκοτώνοντας τουλάχιστον 13 γυναίκες κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Η αστυνομία δαπάνησε εκτιμώμενες 2,5 εκατομμύρια ώρες καταδίωξης του Σάτκλιφ, τον οποίο συνέντευξαν εννέα φορές πριν από τη σύλληψή του το 1981. «Ήταν απλώς ένα θαύμα που δεν με συνέλαβαν νωρίτερα—είχαν όλα τα στοιχεία», είπε στη δίκη του. Βρέθηκε ένοχος για 13 φόνους και επτά απόπειρες φόνου και καταδικάστηκε σε 20 ισόβιες ποινές κάθειρξης.

Η έρευνα των εγκλημάτων του Σάτκλιφ και οι επιπτώσεις τους χρησίμευσαν ως βάση για την αληθινή αλλάγη επικρατείας του ITV το 2023, The Long Shadow.

Advertisement

David Berkowitz | 1953 – σήμερα

Μετά την υπηρεσία του στον Αμερικανικό Στρατό, ο Ντέιβιντ Μπέρκοουιτς επέστρεψε στη Νέα Υόρκη το 1974 και άρχισε να εργάζεται για την Αμερικανική Ταχυδρομική Υπηρεσία. Κανείς δεν είχε κανένα ιδέα ότι ο επιφυλακτικός Μπέρκοουιτς θα γινόταν ο δολοφόνος “Γιος του Σαμ”, ο οποίος παραδέχθηκε την ενοχή του σε έξι φόνους από το 1976 έως το 1977.

Ο Μπέρκοουιτς υποστήριξε ότι του επιβλήθηκε να διαπράξει τους φόνους μέσω του σκύλου του γείτονά του, έναν δαιμονισμένο Λαμπραντόρ Ρετρίβερ με το όνομα Χάρβεϊ, αλλά αργότερα ανακάλεσε αυτήν την ομολογία. Βρίσκεται αυτή τη στιγμή στη φυλακή διορθώσεων Shawangunk στη Νέα Υόρκη.

Joel Rifkin | 1959 – σήμερα

Ο Τζόελ Ρίφκιν επικεντρώθηκε στις πόρνες, τουλάχιστον εν μέρει λόγω της εμμονής του με την ταινία Frenzy του Alfred Hitchcock του 1972. Οι επιθυμίες του μετατράπηκαν σε φονικές το Μάρτιο του 1989, όταν απάνθρωπα σκότωσε και διαμέρισε το πρώτο του θύμα.

Τελικά, ο Ρίφκιν σκότωσε 17 γυναίκες πριν η αστυνομία τον συνέλαβε τον Ιούνιο του 1993—με ένα πτώμα στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου του. Μέχρι το 1996, ο Ρίφκιν καταδικάστηκε να εκτίσει τουλάχιστον 183 χρόνια φυλάκισης για τα διάφορα εγκλήματά του.

Ο Ρίφκιν βρίσκεται τώρα στη φυλακή διορθώσεων του Κλίντον στη Νέα Υόρκη και είναι επιλέξιμος για αποφυλάκιση το 2197, όταν θα ήταν 238 ετών.

Jeffrey Dahmer | 1960 – 1994

Ο Τζέφρι Ντάμερ, που δολοφόνησε 17 άνδρες μεταξύ του 1978 και του 1991, έγινε γνωστός ως ο “Μιλγουόκι Κανίβαλος” για τον φοβερό χαρακτήρα των εγκλημάτων του—συχνά κρατώντας μέρη του σώματος ως σουβενίρ. Ακόμα δήλωσε ότι είχε σκοπό να χτίσει έναν βωμό χρησιμοποιώντας τα κρανία των θυμάτων του.

Ένας κρατούμενος του κρατητηρίου με το όνομα Κρίστοφερ Σκάρβερ σκότωσε τον Ντάμερ το Νοέμβριο του 1994, όπως αναφέρεται ότι είπε σε έναν φύλακα: “Ο Θεός μου είπε να το κάνω”.

Advertisement

Τα εγκλήματα του Ντάμερ εμπνευσαν την βραβευμένη με Χρυσή Σφαίρα σειρά του 2022 “Ντάμερ—Το Τέρας: Η Ιστορία του Τζέφρι Ντάμερ”, με τον Έβαν Πίτερς να υποδύεται τον δολοφόνο.

Richard Ramirez | 1960 – 2013


Ο Ρίτσαρντ Ραμίρεζ έγινε γνωστός ως ο “Ληστής της Νύχτας” για τη σειρά εγκλημάτων του σε ολόκληρη την Καλιφόρνια που οδήγησε στη δολοφονία τουλάχιστον 14 ανθρώπων από το 1984 έως το 1985. Διέπραξε τουλάχιστον 30 βίαια εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων βιασμών και βασανιστηρίων.

Γνωστός για την παραμέληση της προσωπικής του υγιεινής, ο Ραμίρεζ είχε εννέα χαλαρές δοντια και λείπανε και άλλα—μια ξεχωριστή χαρακτηριστική λεπτομέρεια που εντόπισαν πολλοί επιζώντες των επιθέσεών του. Καταδικάστηκε για 43 κατηγορίες το 1989 και αργότερα καταδικάστηκε σε θάνατο. “Ε, μεγάλη υπόθεση, ο θάνατος πάντα έρχεται με την περιοχή. Θα σας δω στην Disneyland,” είπε με αξέχαστο τρόπο αποχωρώντας από την αίθουσα δικαστηρίου.

Ο Ραμίρεζ πέθανε στην πτέρυγα θανάτου στις 7 Ιουνίου 2013 από επιπλοκές του λέμφωματος B-κυττάρων.

Alexander Pichushkin | 1974 – σήμερα

Ο Αλεξάντερ Πιτσούσκιν τρομοκράτησε τη Μόσχα στις αρχές της δεκαετίας του 2000 προσελκύοντας θύματα στο Πάρκο Bittsevsky της πόλης πριν τα χτυπήσει και, τουλάχιστον αρχικά, απαλλάσσει τα σώματά τους. Συνελήφθη τελικά το 2006 αφού σκότωσε τον συνεργάτη του στο σούπερ μάρκετ.

Ο Πιτσούσκιν απέκτησε το παρατσούκλι του “Δολοφόνου του Σκακιού” αφού η αστυνομία ανακάλυψε ένα σκακιέρα που κρατούσε με ημερομηνίες για κάθε ένα από τα εγκλήματά του. Είχε γεμίσει σχεδόν όλα τα 64 τετράγωνα.

Παρά ταύτα, η αστυνομία ήταν σε θέση να του απαγγείλει μόνο 51 κατηγορίες για φόνο και απόπειρα φόνου. Ο Πιτσούσκιν παραδέχθηκε τα εγκλήματα και καταδικάστηκε τον Οκτώβριο του 2007. “Για μένα, μια ζωή χωρίς φόνους είναι σαν μια ζωή χωρίς φαγητό για εσένα”, είπε ο Πιτσούσκιν, ο οποίος εκτίει ισόβια κάθειρξη.

Advertisement
Continue Reading

ΠΡΟΣΦΑΤΑ