Connect with us

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

ΕΜΣΤ | Tο 4o μέρος της εκθέσης «Κι’ αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;»

Published

on

Το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης εγκαινίασε χθες (13/6) το τέταρτο μέρος του κύκλου εκθέσεων της σειράς «Κι’ αν οι γυναίκες κυβερνούσαν τον κόσμο;» που είναι αποκλειστικά αφιερωμένος στο καλλιτεχνικό έργο γυναικών ή καλλιτεχνών που αυτοπροσδιορίζονται ως θηλυκότητες, και αντλεί έμπνευση από το ομώνυμο έργο σε νέον της Yael Bartana, που παρουσιάζεται στη βόρεια και τη νότια πρόσοψη του κτιρίου του ΕΜΣΤ.

Το τελευταίο μέρος του κύκλου περιλαμβάνει επτά νέες εκθέσεις: την ατομική έκθεση της γνωστής Ιρανής ζωγράφου Tala Madani, (την πρώτη σε ευρωπαϊκό μουσείο μετά από δέκα και πλέον χρόνια), μια νέα εγκατάσταση της Εύας Στεφανή, ειδική παραγγελία του Μουσείου, την πρώτη παρουσίαση στην Ελλάδα της σημαντικής Βρετανίδας γλύπτριας Phyllida Barlow, σε συνεργασία με το ΝΕΟΝ και την Συλλογή Δ. Δασκαλόπουλου, τις ατομικές παρουσιάσεις έργων της Bouchra Khalili και της Susan Meiselas, καθώς και την πρώτη παρουσίαση μιας σειράς άγνωστων σχεδίων της Ελένης Πίταρη-Παγκάλου.

Στο πλαίσιο αυτού του κύκλου, το ΕΜΣΤ εγκαινίασε επίσης ένα νέο πρόγραμμα, το SPOTLIGHT, που αναδεικνύει σε μεγαλύτερο βάθος την πρακτική ενός καλλιτέχνη και της συλλογής του, ξεκινώντας με το έργο της Bertille Bak.

Ο θεματικός αυτός κύκλος, πρωτοβουλία της καλλιτεχνικής διευθύντριας του ΕΜΣΤ Κατερίνας Γρέγου, βασίζεται σε ένα συχνά επαναλαμβανόμενο υποθετικό ερώτημα: τι θα συνέβαινε αν η διακυβέρνηση του κόσμου είχε θηλυκά χαρακτηριστικά; Με το άνοιγμα του τέταρτου μέρους του κύκλου εκθέσεων το ΕΜΣΤ έχει παρουσιάσει συνολικά 18 ατομικές εκθέσεις, εγκαταστάσεις και έργα, αναδεικνύοντας το έργο 40 καλλιτέχνιδων, διαφορετικών ηλικιών και προελεύσεων, αποτυπώνοντας με την πληθυντικότητα των φωνών τους τον διαθεματικό φεμινισμό και την ποικιλία των γυναικείων εμπειριών και ταυτοτήτων, ανάλογα με τη φυλή και την τάξη.

Οι νέες εκθέσεις

-Tala Madani- «Shitty Disco»

13.06-10.11.2024

Ισόγειο

Επιμέλεια: Ιόλη Τζανετάκη

Το ΕΜΣΤ παρουσιάζει την έκθεση Shitty Disco, την πρώτη ατομική έκθεση στην Ελλάδα της διεθνώς καταξιωμένης Ιρανής καλλιτέχνιδας Tala Madani (1981, Τεχεράνη) που ζει και εργάζεται στο Λος Άντζελες, συγκεντρώνοντας περισσότερα από σαράντα έργα ζωγραφικής και κινούμενου σχεδίου.

Advertisement

Στο πολυεπίπεδο έργο της, η Madani δημιουργεί αινιγματικά σενάρια όπου ανθρώπινες φιγούρες αναπαριστώνται στις πιο ευάλωτες, προσωπικές, βίαιες, παράδοξες και παράλογες στιγμές τους. Κινούμενη σταθερά μεταξύ αμεσότητας και αμφισημίας, η Madani αποδομεί παραδοσιακούς έμφυλους ρόλους και στερεότυπα σε μια προσπάθεια διερεύνησης των εκάστοτε δομών εξουσίας, της σεξουαλικότητας, της δυναμικής της ομάδας, των ριζωμένων στη δυτική σκέψη εξιδανικευμένων αντιλήψεων περί οικογένειας και του τρόπου κατασκευής των ταυτοτήτων.

-Bertille Bak -Spotlight

13.06-10.11.2024

Όροφος 2

Επιμέλεια: Άννα Μυκονιάτη

Στο πλαίσιο ενός νέου προγράμματος με τίτλο «Spotlight» το ΕΜΣΤ παρουσιάζει την ατομική έκθεση της Bertille Bak (1983, Aras, Γαλλία). Η τέχνη της Bak, καθορισμένη σε μεγάλο βαθμό από την καταγωγή και την ανατροφή της σε οικογένεια ανθρακωρύχων στη βόρεια Γαλλία, αποτελεί μια γόνιμη συγχώνευση προσωπικής ιστορίας και δημιουργικής εξερεύνησης. Στα έργα της στοιχεία της καθημερινότητας μετατρέπονται σε ευφάνταστους μύθους. Η καλλιτεχνική της πρακτική συνδυάζει με έναν παιγνιώδη παραλογισμό το φιλμ και τις εγκαταστάσεις, τη συμμετοχικότητα και τους μηχανισμούς συλλογικότητας διαφορετικών κοινοτήτων. Με την αδιαπραγμάτευτη στράτευσή της στην ενίσχυση των περιθωριοποιημένων φωνών, η Bak μας υπενθυμίζει τη μεταμορφωτική δύναμη της τέχνης να θεραπεύει και να μας ενώνει σε μια παγκόσμια κοινότητα.

-Εύα Στεφανή- «Το Φωτεινό Σπήλαιο»

13.06-06.10.2024

Όροφος 2

Επιμέλεια: Σταμάτης Σχιζάκης

Advertisement

Η καταξιωμένη κινηματογραφίστρια Εύα Στεφανή, με αφορμή κάποια κινηματογράφηση και με την κάμερα στο χέρι, επισκέπτεται συχνά υπό εγκατάλειψη ιδιωτικά και δημόσια κτίρια, νοσοκομεία, ιδρύματα και γραφεία. Στις επισκέψεις της, εκτός από το να κινηματογραφεί, συλλέγει αρχειακό υλικό που έχει εγκαταλειφθεί και βρίσκεται διάσπαρτο σε κάθε χώρο – νομικά και λογιστικά έγγραφα, υπεύθυνες δηλώσεις, αποδείξεις τραπεζικών συναλλαγών, αποτελέσματα ιατρικών εξετάσεων, ακτινογραφίες. Η Στεφανή αξιοποιεί το υλικό αυτό ως δομικό στοιχείο της νέας της εγκατάστασης, ειδική παραγγελία για το ΕΜΣΤ, με τίτλο «Το φωτεινό σπήλαιο» (2024). Με κύρια πηγή έμπνευσης την προσωπική εμπειρία της ασθένειας και της νοσηλείας της, καθώς και την ευρύτερη οικογενειακή της ιστορία, και με σαφή αναφορά στην Πλατωνική αλληγορία του σπηλαίου, η καλλιτέχνιδα αποσκοπεί στη δημιουργία ενός βιωματικού χώρου στοχασμού πάνω στη φύση της ιστοριογραφίας, του ανθρώπινου ίχνους και του τρόπου με τον οποίο αυτό συνιστά μέρος μιας επίσημης και ανεπίσημης την ίδια στιγμή ιστορίας. Διαφορετικά επίπεδα τεκμηρίων και ιστοριών αλληλεπικαλύπτονται σε έναν παλίμψηστο χώρο, διατηρώντας την προσωπική και συναισθηματική τους διάσταση και καταλήγοντας σε ένα σύγχρονο memento mori.

-Phyllida Barlow- «RIG: untitled; blocks»

13.06-27.10.2024

Όροφος 2

Επιμέλεια: Tίνα Πανδή

Το ΕΜΣΤ και ο ΝΕΟΝ παρουσιάζουν για πρώτη φορά στην Ελλάδα το έργο «RIG: untitled; Blocks» (2011) της Βρετανίδας καλλιτέχνιδας Phyllida Barlow (1944-2023) από την Συλλογή Δ. Δασκαλόπουλου.

Η εγκατάσταση καταλαμβάνει τον μεγαλύτερο σε κλίμακα από τους εκθεσιακούς χώρους του μουσείου. Αναπτύσσεται ως ένα επιβλητικό πυκνό σύνολο χρωματιστών γλυπτικών αντικείμενων, που διαταράσσει την κίνηση των θεατών, επανακαθορίζοντας τους όρους θέασης και εμπειρίας του εκθεσιακού χώρου και των παραμέτρων του, όπως το ύψος ή ο όγκος του. Η αμφίσημη (μη)μνημειακότητα της εγκατάστασης έρχεται σε δυναμική αντίστιξη με τον καθημερινό και παιγνιώδη χαρακτήρα των υλικών, τα οποία μέσα από τον συγκερασμό των ελαφρών και στέρεων χαρακτηριστικών τους, τη μετέωρη/αβέβαιη θέση τους και την υπερβολική κλίμακά τους, υπονομεύουν τους συμβατικούς κανόνες της βαρύτητας, της ισορροπίας και της συμμετρίας.

-Bouchra Khalili- «Φανοί και τυπογράφοι»

13.06-10.11.2024

Όροφος 3, Project Room 2

Advertisement

Επιμέλεια: Δάφνη Βιτάλη

Η έκθεση «Φανοί και τυπογράφοι» είναι η πρώτη ατομική έκθεση της Bοuchra Khalili στην Ελλάδα, όπου παρουσιάζονται τα έργα «The Magic Lantern Project» (2019-2022), «The Typographer» (2019) και «The Radical Ally» (2019). Η πρακτική της Κhalili βασίζεται στη συστηματική και εμπεριστατωμένη έρευνα των θεμάτων της και περιλαμβάνει μια ποικιλία μέσων όπως την κινούμενη εικόνα, τη χαρακτική, τη υφαντουργία, τη φωτογραφία, τα εκδοτικά εγχειρήματα και τις εγκαταστάσεις. Χρησιμοποιεί σύνθετες αφηγηματικές στρατηγικές και αναστοχαστικές εικαστικές και ηχητικές φόρμες για να διερευνήσει την αυτενέργεια και τον τρόπο που αναπαριστούν τον εαυτό τους μέλη κοινοτήτων που το αρχετυπικό εθνικό κράτος καταδικάζει στην αφάνεια. Τα πολυεπίπεδα έργα της συνυφαίνουν προσωπικές και συλλογικές ιστορίες και μνήμες για να προτείνουν μια χειραφετητική σύλληψη της κοινότητας.

-Susan Meiselas- «A Room of Their Own»

13.06-10.11.2024

Όροφος 3, Project Room 1

Το ΕΜΣΤ φιλοξενεί την ατομική παρουσίαση του έργου της σημαντικής φωτογράφου ντοκιμαντέρ Susan Meiselas. Η Meiselas, νυν πρόεδρος του Ιδρύματος Magnum και μέλος του Magnum Photos από το 1976, καταγράφει εδώ και σχεδόν πέντε δεκαετίες φλέγοντα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Η παρουσίαση στο ΕΜΣΤ αποτελείται από δύο έργα της Susan Meiselas, τα «Archives of Abuse» (1991-1992) και «A Room of Their Own» (2015-2017), τα οποία περιλαμβάνουν φωτογραφίες, προφορικές και γραπτές μαρτυρίες, κολάζ, αφίσες και βίντεο, και εστιάζουν στην ενδοοικογενειακή και οικογενειακή βία.

-Ελένη Πίταρη-Παγκάλου- «Τα Άγνωστα Σχέδια»

13.06-10.11.2024

Όροφος 3

Επιμέλεια: Άννα Μυκονιάτη

Advertisement

Στην έκθεση της Ελένης Πίταρη-Παγκάλου (1905-1995), μέσα από την παρουσίαση μιας σειράς άγνωστων μέχρι τώρα σχεδίων της, επιχειρείται η επανεξέταση της περίπτωσης μιας Ελληνίδας ζωγράφου του μοντερνισμού, η οποία, παρά την έντονη εκθεσιακή της δραστηριότητα, δεν έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό. Το ΕΜΣΤ φιλοξενεί ένα σύνολο εξαιρετικά πρωτότυπων ασπρόμαυρων σχεδίων (μελάνι σε χαρτί) τα οποία η δημιουργός δεν είχε εκθέσει ποτέ και διαφέρουν από την εικαστική γλώσσα της παράλληλης «επίσημης» καλλιτεχνικής της πρακτικής.

Τα σχέδια αυτά κινούνται στον χώρο του φαντασιακού, της ψυχικής ενόρασης και των μεταφυσικών προβληματισμών. Αδιαφορώντας για την ακριβή αποτύπωση χαρακτηριστικών και παραμερίζοντας κάθε τοπογραφική αναφορά, τα αινιγματικά σχέδια της Ελένης Πίταρη-Παγκάλου υπερβαίνουν τον χρόνο και διαλέγονται με το εφήμερο της ανθρώπινης ύπαρξης, το βάρος της απώλειας, την τραγικότητα της μνήμης, την υπερβατικότητα της μαγείας.

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Nelson Mandela | Ο υπέρμαχος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Published

on

Ο Νέλσον Μαντέλα, μια από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες του 20ου αιώνα, γεννήθηκε σαν σήμερα το 1918.

Ο Νέλσον Μαντέλα (γεννημένος στις 18 Ιουλίου 1918, Mvezo, Νότια Αφρική – πέθανε στις 5 Δεκεμβρίου 2013, Γιοχάνεσμπουργκ) ήταν εθνικιστής και ο πρώτος μαύρος πρόεδρος της Νότιας Αφρικής (1994–99). Οι διαπραγματεύσεις του στις αρχές της δεκαετίας του 1990 με τον Πρόεδρο της Νότιας Αφρικής F.W. de Klerk βοήθησαν στον τερματισμό του συστήματος φυλετικού διαχωρισμού της χώρας και στην ειρηνική μετάβαση στην πλειοψηφική διακυβέρνηση. Ο Μαντέλα και ο de Klerk έλαβαν από κοινού το Νόμπελ Ειρήνης το 1993 για τις προσπάθειές τους.

Πρώιμη ζωή και έργο

Ο Νέλσον Μαντέλα ήταν γιος του Αρχηγού Χένρι Μαντέλα της φυλής Madiba των Xhosa ομιλούντων Tembu. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, ο νεαρός Νέλσον ανατράφηκε από τον Τζονγκιντάμπα, τον αντιβασιλέα των Tembu. Ο Νέλσον απαρνήθηκε την αξίωσή του για την αρχηγία για να γίνει δικηγόρος. Φοίτησε στο South African Native College (αργότερα Πανεπιστήμιο του Fort Hare) και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Witwatersrand. Αργότερα πέρασε τις εξετάσεις για να γίνει δικηγόρος. Το 1944 εντάχθηκε στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο (ANC), μια ομάδα απελευθέρωσης των μαύρων, και έγινε ηγέτης της Νεολαίας του. Την ίδια χρονιά γνώρισε και παντρεύτηκε την Έβελιν Ντόκο Μέισ. Ο Μαντέλα αργότερα κατείχε άλλες ηγετικές θέσεις στο ANC, μέσω των οποίων βοήθησε στην αναζωογόνηση της οργάνωσης και στην αντίθεση στις πολιτικές του απαρτχάιντ του κυβερνώντος Εθνικού Κόμματος.

Το 1952 στο Γιοχάνεσμπουργκ, με τον συνάδελφο ηγέτη του ANC Όλιβερ Τάμπο, ο Μαντέλα ίδρυσε το πρώτο μαύρο δικηγορικό γραφείο της Νότιας Αφρικής, εξειδικευμένο σε υποθέσεις που προέκυπταν από τη νομοθεσία του απαρτχάιντ μετά το 1948. Επίσης εκείνη τη χρονιά, ο Μαντέλα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην έναρξη εκστρατείας ανυπακοής κατά των νόμων περί διαβατηρίων της Νότιας Αφρικής, οι οποίοι απαιτούσαν από τους μη λευκούς να φέρουν έγγραφα (γνωστά ως διαβατήρια, βιβλία διαβατηρίων ή βιβλία αναφοράς) που εξουσιοδοτούσαν την παρουσία τους σε περιοχές που η κυβέρνηση θεωρούσε “περιορισμένες” (δηλαδή, γενικά, για τον λευκό πληθυσμό). Ταξίδευε σε όλη τη χώρα ως μέρος της εκστρατείας, προσπαθώντας να συγκεντρώσει υποστήριξη για ειρηνικά μέσα διαμαρτυρίας κατά των διακριτικών νόμων. Το 1955 συμμετείχε στη σύνταξη του Χάρτη της Ελευθερίας, ενός εγγράφου που ζητούσε μη φυλετική κοινωνική δημοκρατία στη Νότια Αφρική.

Η αντιπαρτχάιντ δράση του Μαντέλα τον έκανε συχνό στόχο των αρχών. Ξεκινώντας το 1952, απαγορεύτηκε διακεκομμένα (αυστηρά περιορισμένος σε ταξίδια, συνδέσεις και ομιλίες). Τον Δεκέμβριο του 1956 συνελήφθη με περισσότερα από 100 άτομα με κατηγορίες για προδοσία που σχεδιάστηκαν για να παρενοχλούν τους ακτιβιστές κατά του απαρτχάιντ. Ο Μαντέλα δικάστηκε την ίδια χρονιά και τελικά αθωώθηκε το 1961. Κατά τη διάρκεια των παρατεταμένων δικαστικών διαδικασιών, χώρισε την πρώτη του σύζυγο και παντρεύτηκε τη Νομζάμο Γουίνιφρεντ Μαντικιζέλα (Γουίνι Μαντικιζέλα-Μαντέλα).

Παράνομη δράση και η Δίκη της Ριβόνια

Μετά τη σφαγή των άοπλων μαύρων Νοτιοαφρικανών από τις αστυνομικές δυνάμεις στο Sharpeville το 1960 και την επακόλουθη απαγόρευση του ANC, ο Μαντέλα εγκατέλειψε τη μη βίαιη στάση του και άρχισε να υποστηρίζει πράξεις σαμποτάζ κατά του νοτιοαφρικανικού καθεστώτος. Πέρασε στην παρανομία (κατά τη διάρκεια της οποίας έγινε γνωστός ως ο Μαύρος Πιμπερνέλ για την ικανότητά του να αποφεύγει τη σύλληψη) και ήταν ένας από τους ιδρυτές του Umkhonto we Sizwe (“Λόγχη του Έθνους”), της στρατιωτικής πτέρυγας του ANC. Το 1962 πήγε στην Αλγερία για εκπαίδευση στον ανταρτοπόλεμο και το σαμποτάζ, επιστρέφοντας στη Νότια Αφρική αργότερα την ίδια χρονιά. Στις 5 Αυγούστου, λίγο μετά την επιστροφή του, ο Μαντέλα συνελήφθη σε οδικό μπλόκο στο Νατάλ και καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκισης.

Τον Οκτώβριο του 1963, ο φυλακισμένος Μαντέλα και αρκετοί άλλοι άνδρες δικάστηκαν για σαμποτάζ, προδοσία και βίαιη συνωμοσία στην περιβόητη Δίκη της Ριβόνια, που πήρε το όνομά της από ένα προάστιο του Γιοχάνεσμπουργκ όπου η αστυνομία ανακάλυψε μεγάλες ποσότητες όπλων και εξοπλισμού στα κεντρικά γραφεία του παρανομισμένου Umkhonto we Sizwe. Η ομιλία του Μαντέλα από το εδώλιο, στην οποία παραδέχθηκε την αλήθεια κάποιων από τις κατηγορίες εναντίον του, ήταν μια κλασική υπεράσπιση της ελευθερίας και της αντίστασης στην τυραννία. (Η ομιλία του απέσπασε διεθνή προσοχή και αναγνώριση και δημοσιεύθηκε αργότερα την ίδια χρονιά με τον τίτλο “Είμαι Έτοιμος να Πεθάνω”). Στις 12 Ιουνίου 1964 καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, γλιτώνοντας οριακά τη θανατική ποινή.

Advertisement
Continue Reading

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

Datsun | H αυτοκινητοβιομηχανία που έμαθε τον πλανήτη να οδηγεί… ιαπωνικά

Published

on

16 Ιουλίου 1981. Η διοίκηση της ιαπωνικής αυτοκινητοβιομηχανίας αλλάζει και επίσημα το brand name της εταιρείας στην αμερικανική αγορά από Datsun σε Nissan, σηματοδοτώντας το τέλος ενός ονόματος με ιστορία ενός και πλέον αιώνα.

Το brand name της Datsun βοήθησε τις ιαπωνικές αυτοκινητοβιομηχανίες να καθιερωθούν διεθνώς μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, πουλώντας εκατομμύρια αυτοκίνητα ανά τον πλανήτη. Όμως, σταδιακά καταργήθηκε τη δεκαετία του 1980, ενώ μια πιο πρόσφατη προσπάθεια αναβίωσής του από την Nissan, είχε άδοξο τέλος.

Το όνομα Datsun έχει τις ρίζες του σε ένα αυτοκίνητο που ονομαζόταν DAT και κατασκευάστηκε το 1914 από την Kaishinsha Motorcar Works στο Τόκιο.

Η λέξη DAT ήταν ακρωνύμιο που αποτελούνταν από τα αρχικά των ονομάτων των τριών αρχικών επενδυτών της επιχείρησης: Den, Aoyama και Takeuchi.

Στα γιαπωνέζικα, σημαίνει «γρήγορος σαν αστραπή».

Τα αυτοκίνητα DAT διαφημίζονταν ως Durable, Attractive και Trustworthy, δηλαδή ανθεκτικά, ελκυστικά και αξιόπιστα.

Το 1933, ο ιδρυτής της Nissan, Yoshisuke Aikawa, ανέλαβε την επιχείρηση αυτή.

Την εποχή εκείνη, η εταιρεία είχε κυκλοφορήσει ένα μικρότερο αυτοκίνητο, οικονομικό και ελαφρύ, που ονομαζόταν «DAT-son» ή «ο γιος του DAT». Έτσι, το όνομα τελικά άλλαξε σε Datsun.

Το brand της Datsun ήταν ένα από αυτά που βοήθησαν τις ιαπωνικές αυτοκινητοβιομηχανίες να καθιερωθούν στην Ευρώπη, τις ΗΠΑ και την Ασία μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ήταν ένα από τα βασικά brands που προώθησε η Nissan παγκοσμίως, μαζί με το mainstream Nissan και το πολυτελές Infiniti.

Advertisement

Τη δεκαετία του 1970, το οικονομικό σε καύσιμα Datsun παρουσιαζόταν σαν μια ελκυστική επιλογή για τον καθημερινό οδηγό, ο οποίος έψαχνε μια εναλλακτική στα αυτοκίνητα που έκαιγαν πολλή βενζίνη, σε μία περίοδο πετρελαϊκής κρίσης. Περίπου 20 εκατ. Αυτοκίνητα Datsun πουλήθηκαν σε 190 χώρες.

Όμως, από το 1981, η Nissan σταδιακά κατάργησε το όνομα Datsun. Ήταν μια ριψοκίνδυνη κίνηση, εάν αναλογιστεί κανείς ότι την εποχή εκείνη, οι έρευνες έδειχναν ότι το 45% των Αμερικανών καταναλωτών γνώριζαν το brand Datsun, αλλά μόλις το 1% είχε ακουστά την Nissan.

Το 2012, η εταιρεία ανακοίνωσε την επιστροφή του brand και άρχισε να πουλά αυτοκίνητα Datsun σε χώρες όπως η Ινδία και η Ινδονησία.

Τον καιρό εκείνο, η Nissan, όπως και άλλοι ανταγωνιστές της, αντιμετώπιζε την αδυναμία των αγορών στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ και αναζητούσε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης σε αναδυόμενες αγορές, με φθηνότερα μοντέλα. Παρόλα αυτά, οι πωλήσεις των Datsun δεν ήταν καλές τα τελευταία χρόνια.

Έτσι, το 2022, η Nissan ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει να κατασκευάζει αυτοκίνητα υπό το brand αυτό, που όπως έλεγε μία δεκαετία νωρίτερα, «είναι κομμάτι του DNA της».

Πηγή: moneyreview.gr 

Continue Reading

ΚΟΙΝΩΝΙΑ

O Forrest Gump εξακολουθεί να μας επηρεάζει μετά από 30 χρόνια

Published

on

Η ταινία του Robert Zemeckis που επανακυκλοφόρησε είναι εντελώς γελοία, γεμάτη συναισθηματική αφέλεια και πολιτική αφέλεια, αλλά έχει εξαιρετικό ρυθμό και είναι άψογα ερμηνευμένη.

Η κωμωδία-δράμα του Robert Zemeckis επανακυκλοφορεί για την 30η επέτειό της, με τον Tom Hanks να πρωταγωνιστεί ως ο πατριώτης ήρωας-ευφυής από την φανταστική πόλη Greenbow, Alabama. Είναι προσαρμοσμένη από το μπεστ-σέλερ του Winston Groom από τη δεκαετία του ’80, αλλά η ταινία κυκλοφόρησε κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Bill Clinton, ο οποίος είχε τη δική του γλώσσα του σώματος τύπου Gump και περιέχει μια κολακευτική αναφορά στην πόλη του, το Little Rock, Arkansas.

Κάθε φορά που την παρακολουθώ, ορκίζομαι ότι αυτή η εντελώς γελοία, γεμάτη συναισθηματική αφέλεια και πολιτική αφέλεια φαντασία δεν θα με επηρεάσει, αλλά κάθε φορά το καταφέρνει. Έχει εξαιρετικό ρυθμό, είναι άψογα ερμηνευμένη, φαίνεται υπέροχη, και υπάρχει ένα είδος ενοχλητικής, συναρπαστικής ευφυΐας στην ερμηνεία του Hanks, παρά τη γελοία φωνή του που θυμίζει τον Jimmy Stewart με τραύμα στο κεφάλι. Κάθε κίνηση και χειρονομία ξεχωρίζει σαν τσίχλα και η αθλητική βουτιά του από το κατάστρωμα του σκάφους όταν ακούει ότι η μητέρα του είναι άρρωστη είναι εκπληκτική.

Ωστόσο, όσο κι αν το απολαμβάνω, και το κάνω, δεν θα συγχωρήσω ποτέ αυτή την ταινία που δίνει μια ειδυλλιακή μορφή του AIDS στην αληθινή αγάπη του Forrest, την Jenny (ένας αχάριστος ρόλος για τη Robin Wright), που πεθαίνει θυσιαστικά για την μοναχική, συγκινητική αξιοπρέπεια του Forrest, προφανώς ως τιμωρία για τα χαμένα χρόνια της χρήσης ναρκωτικών και της παρέας με ριζοσπάστες, αντί να μείνει υγιής με τον Forrest. Αυτό είναι επιπλέον της κακοποίησής της ως παιδί. Δεν μπορούσε να μείνει ζωντανή στο τέλος;

Forrest είναι ένας αθώος παιδί με δυσκολίες στη μάθηση που μεγαλώνει στα περικοπτόμενα χρόνια του ’50 σε αυτό που φαίνεται να είναι μια πρώην φυτεία. Η μαμά του (Sally Field) βγάζει χρήματα ενοικιάζοντας δωμάτια σε ενοικιαστές και καταφέρνει να προσφέρει στον γιο της μια καλή εκπαίδευση κοιμώμενη με έναν ανατριχιαστικό επιθεωρητή του σχολικού συμβουλίου. Ο Forrest πρέπει να τρέχει από τους σπασίκλες και η αστραπιαία του ταχύτητα του εξασφαλίζει υποτροφία στο πανεπιστήμιο μέσω της ομάδας ποδοσφαίρου, ενώ η ειλικρινής του γενναιότητα του κερδίζει μετάλλιο κατά την στρατιωτική του θητεία στο Βιετνάμ, για την οποία προσφέρθηκε εθελοντικά.

Ο Forrest μαθαίνει την αξία της φιλίας από το φίλο του “Bubba” Blue (Mykelti Williamson). Στον στρατό και στην αστική ζωή, ο Forrest γίνεται γνωστός για την παγκόσμια καταξίωσή του στο ping-pong. Τελικά, πλουτίζει μέσω μιας επιχείρησης γαρίδας με τον πρώην ανώτερο αξιωματικό του, αναπήρου βετεράνο Λοχία Dan (Gary Sinise), και γίνεται ξανά διάσημος ταξιδεύοντας σε ολόκληρη τη χώρα, με τις τηλεοπτικές ειδήσεις να τον αποκαλούν “κηπουρό από το Greenbow, Alabama”, φαίνεται ότι αγνοούν τον πλούτο και τη φήμη του που πρέπει να τον έχουν θέσει στο εξώφυλλο του περιοδικού Fortune. Ωστόσο, ο Forrest πάντα νοσταλγεί την παιδική του αγαπημένη Jenny (Wright).

Είναι μια τόσο περίεργη ταινία με πολλούς τρόπους, που επιμένει ταυτόχρονα στην καταγραφή της δόξας-ονείρου του Forrest και της αφανειάς-κανονικότητάς του. Μπορείτε να τη συγκρίνετε με το “Being There” του Hal Ashby (1979) ή το “Zelig” του Woody Allen (1983), αλλά χωρίς τη σάτιρα. Υπάρχει η ίδια απροκάλυπτη, ηλίθια σοφία και κωμική τύχη που σας οδηγεί στο κέντρο κάθε ποπ-κουλτουρικής στιγμής στην ιστορία. Είναι επίσης μέρος της παράδοσης του λευκού γοτθικού-σμάλτζ που εδραιώθηκε από τον John Irving τόσο στην πρωτοποριακή λογοτεχνία όσο και στον κινηματογράφο – αλλά εδώ το σμάλτζ είναι πολύ έντονο. Ο Forrest Gump είναι η τέχνη του Hollywood στο πιο καλοτροφικό, ζάχαρo-ενισχυμένο και θερμιδικό της επίπεδο· θα χρειαστείτε γλυκό για να το απολαύσετε.

Continue Reading

HOT 5