Connect with us

ΣΚΕΨΕΙΣ

Μη επανδρωμένα αεροσκάφη και προστασία της φύσης – Του Άντρου Καραγιάννη

Published

on

Χρόνο με τον χρόνο τα ακραία καιρικά φαινόμενα όπως οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες και οι δυνατοί άνεμοι αυξάνονται επιδρώντας αρνητικά στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.  Η κλιματική αλλαγή επιβάλλει την αξιοποίηση και χρήση της τεχνολογίας για αποφυγή περαιτέρω καταστροφικών πυρκαγιών αλλά και για προστασία των σιτηρών και των γεωργικών προϊόντων γενικότερα.

Η καταστροφή της άγριας φύσης και των δασών από τις πυρκαγιές, όχι μόνο αναγκάζει τους αγρότες να εγκαταλείψουν τις περιουσίες τους, αλλά απειλεί γενικότερα την χλωρίδα και την πανίδα, αφού οι πυρκαγιές αφήνουν πίσω τους στάχτη, σκόνη στην ατμόσφαιρα και αρκετό διοξείδιο του άνθρακα.  Άνθρωποι με αναπνευστικά προβλήματα αναγκάζονται να περιορίσουν τις μετακινήσεις τους, αφού η σκόνη παραμένει μέχρι 3 – 4 μέρες στην ατμόσφαιρα, ενώ στον τόπο έκρηξης της πυρκαγιάς, μπορεί να υπάρχει σκόνη και στάχτη στην ατμόσφαιρα μέχρι 7 εβδομάδες, όπως αναφέρει η γερμανική εφημερίδα Sueddeutsche Zeitung.

Η φετινή χρονιά ήταν πολύ δύσκολη όσον αφορά την αντιμετώπιση των πυρκαγιών σε παγκόσμιο επίπεδο.  Για την αντιμετώπιση των πυρκαγιών και την αποκατάσταση της καμένης γης δαπανάται περίπου το 87% του προϋπολογισμού των επηρεαζόμενων χωρών, ενώ μόνο το υπόλοιπο 13% διατίθεται για τον περιορισμό και πρόληψη των πυρκαγιών.

Η χρήση των μη επανδρωμένων αεροσκαφών ή δρόνων θα μπορούσε να περιορίσει την εξάπλωση ή να προλάβει την έκρηξη πυρκαγιών, προμηθεύοντας τους ειδικούς και την Πυροσβεστική Υπηρεσία με φωτογραφικό και άλλο υλικό.  Οι δρόνοι μπορούν επίσης να συμβάλουν στη διάσωση ζωών σε έκτακτες ανάγκες ή να παραχωρήσουν πρώτες βοήθειες σε δυστυχήματα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι μπορούν να αντικαταστήσουν την ανθρώπινη βοήθεια και παρέμβαση.

Στην Πολωνία οι δρόνοι χρησιμοποιούνται στη γεωργία και κτηνοτροφία, κυρίως για ψεκασμούς και παρακολούθηση της βόσκησης των κοπαδιών.  Μπορούν επίσης να εντοπίσουν περιοχές όπου η σοδειά καταστρέφεται ή δεν αναπτύσσεται κανονικά. Στις απομακρυσμένες και απομονωμένες από τα αστικά κέντρα περιοχές, οι δρόνοι χρησιμοποιούνται για μεταφορά δεμάτων ή αλληλογραφίας γενικότερα.  Μια μεγάλη καινοτομία στη χρήση μη επανδρωμένων αεροσκαφών είναι η παρακολούθηση της κυκλοφοριακής συμφόρησης και η καταγραφή εικόνων και διάδοση πληροφοριών μέσω των εμπλεκόμενων φορέων προς τους χρήστες του οδικού δικτύου.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ανέδειξε την προτίμηση των δύο αντιπαλευόμενων χωρών στους δρόνους.  Η αξία της παγκόσμιας αγοράς δρόνων ανέρχεται στα 28 δισεκατομμύρια ευρώ για το 2022, ενώ μέχρι το 2030 αναμένεται να φτάσει στα 541 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή θα έχει μια αύξηση της τάξης του 38,6% ετησίως σύμφωνα με σχετική γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής των Περιφερειών.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι χειριστές δρόνων είναι οι πτήσεις πάνω ή κοντά σε στρατιωτικές ή σε περιοχές χωρίς οπτική επαφή, όπως για παράδειγμα εντός της Νεκρής Ζώνης ή της κατεχόμενης περιοχής της Κύπρου.  Οι δρόνοι αποτελούν επίσης βασικό εργαλείο για τις τοπικές αρχές για έλεγχο των μετακινήσεων στις πόλεις, συμβάλλοντας στη μείωση της ρύπανσης  και της κυκλοφοριακής συμφόρησης, αλλά και στην ασφάλεια των μετακινήσεων από τις αστικές στις αγροτικές ή τουριστικές περιοχές.

Η χρήση δρόνων αποτελεί μια σύγχρονη τεχνολογική ανάγκη, παρόλα τα προβλήματα θορύβου λόγω της αυξανόμενης παρουσίας τους στον ουρανό και της μη ρύθμισης της νομοθεσίας.  Ο κόσμος, θα πρέπει πρώτα να εμπιστευτεί τη συμβολή της τεχνολογίας στους τομείς της γεωργίας, κτηνοτροφίας, αρχαιολογίας, της αεροναυτικής και της προστασίας του περιβάλλοντος, αρχίζοντας από την εκπαίδευση στα σχολεία και αναγνωρίζοντας λάθη του παρελθόντος που οδήγησαν σε φυσικές καταστροφές, οι οποίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν.

ΣΚΕΨΕΙΣ

«Μην κλαις μαμά! Κοίτα στις χούφτες μου έχω φυλάξει λίγο ήλιο» – Της Ρούλας Πέτρου

Published

on

Μία τραγωδία που συγκλόνισε όλους μας συνέβη στα Τέμπη  στις 28 Φεβρουαρίου 2023, γύρω στις 7.22  το απόγευμα. Το τρένο εκτελούσε το δρομολόγιο Αθήνα-Θεσσαλονίκη , όταν επιβατική αμαξοστοιχία συγκρούστηκε μετωπικά με εμπορική αμαξοστοιχία της ίδιας εταιρείας.

Στην περιοχή Παλαιοφάσαλο σημειώθηκε καθυστέρηση λόγω τεχνικού προβλήματος του καλωδίου ηλεκτροκίνησης που είχε σημειωθεί και νωρίτερα μέσα στην ημέρα και είχε διακόψει το δρομολόγιο του. Το τρένο αναχωρεί τελικά με 48 λεπτά καθυστέρηση στις 10.48 το βράδυ. Φτάνει στην Λάρισα 23.07 το βράδυ όπου αποβιβάζονται 81 άτομα. Αναχωρεί μετά από λίγα λεπτά με 340 επιβάτες και 12 άτομα προσωπικό. Όπως προκύπτει με την δημοσιοποίηση της συνομιλίας του με τον μηχανοδηγό, ο σταθμάρχης μπερδεύεται και δεν επαναφέρει με το κλειδί 118 Α την γραμμή σε τροχιά ανόδου.

Το τρένο τα επόμενα 12 λεπτά κινείται σε κάθοδο στην ίδια γραμμή με εμπορική αμαξοστοιχία που εκτελεί το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη – Λάρισα με δύο άτομα προσωπικό. Στις 11.21 τα 2 τρένα συγκρούονται. Τα 4 πρώτα βαγόνια του επιβατικού εκτροχιάζονται και το πρώτο τυλίγεται στις φλόγες. Η θερμοκρασία στο εσωτερικό του ίσως ξεπερνά και τους 1300 βαθμούς κελσίου. Στις 23.24 επιβάτης καλεί και αναφέρει σοβαρό ατύχημα στον Ευαγγελισμό Λάρισας. Σε λίγα λεπτά φτάνουν οι πρώτες δυνάμεις της Πυροσβεστικής και το πρώτο ασθενοφόρο.

Στην διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη δυστυχώς δεν λειτούργησε το σύστημα τηλεδιοίκησης  αφού δεν εγκαταστάθηκε ποτέ, παρόλο που είχε αγοραστεί από το 2000. Στην διαδρομή Αθήνα – Θεσσαλονίκη δεν λειτούργησαν τα φωτοσήματα, το σύστημα τηλεδιοίκησης και ελέγχου κυκλοφορίας και το σύστημα επικοινωνίας. Οι ειδικοί μας εξηγούν ότι εάν κάτι από αυτά δούλευε οι μηχανοδηγοί θα είχαν εικόνα και πριν συγκρουστούν θα είχαν απλά σταματήσει σε ένα κόκκινο φανάρι αφού τα φανάρια απέχουν μεταξύ τους πάνω από 2 χιλιόμετρα. Ακόμα και εάν είχαν παραβιάσει το κόκκινο θα είχε ενεργοποιηθεί το σύστημα που ακινητοποιεί την αμαξοστοιχία το πολύ σε 1200 μέτρα.

Όμως αυτές οι δικλίδες ασφαλείας δεν υπήρχαν και όλα εξαρτιόταν από τον ανθρώπινο παράγοντα. Οι συνδικαλιστές του ΟΣΕ είχαν προειδοποιήσει πολλές φορές για τα προβλήματα που έθεταν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές. Δύο εβδομάδες πριν το τραγικό ατύχημα η Κομισιόν είχε παραπέμψει την Ελλάδα στο Ευρωπαϊκό δικαστήριο για τις σιδηροδρομικές υποδομές. Ο τραγικός υπολογισμός του δυστυχήματος ή πιο σωστά της δολοφονίας είναι 57 ψυχές, στην πλειοψηφία τους νέοι και νέες.

Μόνο στο άκουσμα της είδησης το αίμα μας παγώνει, οι ψυχές μας ουρλιάζουν, δακρύζουμε και πονά η ψυχή μας γιατί χάθηκαν τόσο άδικα αυτά τα αγγελικά πλάσματα. Παιδιά γεμάτα όνειρα, ελπίδα, αγάπη, χαρά, έτοιμα να αρπάξουν τη ζωή από τα μαλλιά και να χαράξουν την δική τους πορεία, παιδιά που όπως όλοι μας τα μεγάλωσαν οι γονείς τους με απέραντη αγάπη, κόπο, θυσίες και αυτά τα παιδιά ήταν η ζωή τους, η χαρά, το οξυγόνο, λόγος ύπαρξης γιατί απλά ήταν σάρκα από την σάρκα τους και αίμα από το αίμα τους. Αυτοί οι άνθρωποι που χάθηκαν ήταν η ψυχή τους.

Και τώρα τι; Αυτές οι μανάδες διερωτηθήκατε πως μπορούν να αναπνέουν ακόμα αφού ο θάνατος των παιδιών τους πήρε μαζί και την δική τους ψυχή; Υπάρχει ζωή όταν σου ξεριζώσουν την ψυχή; Είναι δυνατόν από ανθρώπινα λάθη και αμέλεια να χάθηκαν τόσοι άγγελοι; Αυτά τα πανέμορφα πλάσματα που αυτό το έγκλημα τους στέρησε τη ζωή, ενώ άλλοι ήταν αγνοούμενοι και έγιναν ολοκαύτωμα μαζί με τα σίδερα του τρένου. Πώς μπορείς να ζήσεις μετά από αυτό το τραγικό γεγονός;

Φαντάζομαι δεν ζεις, απλά υπάρχεις για να μην παραδώσεις την ψύχη σου στο διάβολο και για να παλέψεις και να δικαιώσεις αυτές τις ψυχές. Πολλοί επιζώντες κατάφεραν να πηδήξουν από τα παράθυρα και να βοηθήσουν και άλλους συνανθρώπους τους oι οποίοι ήταν βαριά τραυματισμένοι. Σκληρές εικόνες, αίμα παντού, απανθρακωμένοι άνθρωποι και νέα παιδιά, φοιτητές και φοιτήτριες ούρλιαζαν γιατί καιγόταν ζωντανοί, κραυγές ασθενών από πόνο, σοκ, είτε γιατί έψαχναν τους δικούς τους ανθρώπους, η αίσθηση της μυρωδιάς του καμένου, θάνατος. Εικόνες αλλοφροσύνης έζησαν όλοι όσοι περίμεναν να μάθουν νέα για τους δικούς τους ανθρώπους. Πανικός, αγωνία, φόβος διακατείχε τους συγγενείς αλλά και τα σωστικά συνεργεία  που έψαχναν με την ελπίδα να βρουν  ζωντανούς κάτω από τα συντρίμμια.

Δικαίωση για τις 57 ψυχές που έχασαν τη ζωή τους δεν θα ήταν μόνο να τιμωρηθούν οι ένοχοι παραδειγματικά αλλά να μην ξανασυμβεί ποτέ αυτή η τραγωδία. Όπως αναφέρει η παιδίατρος Μαρία Καρυστιανού που έχασε την κόρη της στα είκοσι της χρόνια και είναι μια αξιόλογη μάνα που δίνει τις δικές της μάχες και εκπροσωπεί τους συγγενείς των θυμάτων «Υπάρχουν εγκλήματα που δεν μπορούν να συγκαλυφθούν».

Μην κλαις μαμά… κοίτα  στις χούφτες μου έχω φυλάξει λίγο ήλιο. «Θα στείλω όταν φτάσω». Αυτός είναι ο τίτλος του τραγουδιού – αφιερώματος στις ψυχές που χάθηκαν. Ένα τραγούδι, ταξίδι στις ψυχές, στη δικαίωση που αναζητούν, στη ζωή αυτών που χάθηκαν, αυτών που έμειναν, που πονούν και θρηνούν για τα αγγελικά τους πλάσματα, γράφει η στιχουργός Βάσια Αργέντη.

Advertisement

Ελπίζω και εύχομαι να δικαιωθούν οι 57 αγγελικές ψυχές και μαζί με αυτές και οι δικοί τους άνθρωποι. Δεν ξεχνάμε! Η  κρατική αμέλεια δολοφονεί. Δεν ξεχνάμε! 57 ψυχές ζητούν δικαίωση μέσα από την αγκαλιά της Παναγίας μας. Αυτή την απώλεια και το άδικο που την χαρακτηρίζει, την νιώσαμε όλοι είτε ως γονείς, είτε ως αδέλφια, φίλοι, σύντροφοι, είτε απλώς ως άνθρωποι γνωστοί και άγνωστοι.

Τα αγγελικά αυτά πλάσματα δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Έφτασαν όμως στο «φως» και ζητούν δικαίωση.

Continue Reading

ΣΚΕΨΕΙΣ

1000+1 προσδοκίες στο Μαρόκο – Του Βασίλη Μαστρογιαννάκη

Published

on

Όταν έκλεινα τα αεροπορικά εισητήρια για αυτό το ταξίδι, στα τέλη του Νοεμβρίου του 2023 πίστευα πως κάτι μου έκρυβε η πόλη του Μαρακές και της Καζαμπλάνκα, κάποιο χαμένο μυστικό, ένα θησαυρό ή έστω κάτι κρυφό που θα έψαχνα πολύ για να το βρω.


Τέλη Μαρτίου 2024, μπάινουμε στο αεροπλάνο για τη σχεδόν πεντάωρη πτήση μας με κατεύθυνση την πόλη του Μαρακές. Φυσικά είχα διαβάσει τα Must do , Must see και λοιπά κλισέ άρθρα, βίντεο και posts αλλά δεν με είχε κερδίσει και κάτι σε εξαιρετικό βαθμό. Ευθύνομαι κι εγώ σε αυτό, καθώς για εμένα ένα ταξίδι σημαίνει, καλό τοπικό φαγητό, καλό παραδοσιακό αλκοόλ(κρασιά, whisky…) έστω μπύρες και ανάλαφρο αποτύπωμα στην καθημερινότητα από τους ανθρώπους της κάθε πόλης που επισκέπτομαι. Θα εξηγηθώ παρακάτω…Κάτι δηλαδή που στο εν λόγω ταξίδι δεν με γέμιζε, αλλά πίστευα ακόμη πως θα το βρω εκείνη τη στιγμή.

Αφού φτάσαμε λοιπόν, περνάμε τον έλεγχο τελωνείου και διαβατηρίων και παίρνουμε το ταξί για το ξενοδοχείο μας , ωστέ να αφήσουμε τα πράγματα μας και να ξεχυθούμε στην πόλη. Εννοείται παζάρια ΠΑΝΤΟΥ ΜΑ ΠΑΝΤΟΥ. Και τιμή να είχε κάτι πάνω, παζάρευες, στα ταξί, στο φαγητό, σε όλα.

Εντυπωσιαζομαστε από τα τείχη που περιστοίχιζαν την πόλη της Μεδίνας καθώς ήταν κυριολεκτικά ένα πορτοκαλοκόκκινο φρούριο που σου έδειχνε τα σύνορα με την παλιά πόλη. Παρατηρούμε πως τα πράγματα κινούνται κάπως νωχελικά και αργότερα μαθαίνουμε πως βρισκόμαστε στην περίοδο του Ραμαζάνι. Από αργά το απόγευμα και μετά κυλούσαν όλα σε κανονικούς ρυθμούς και η νηστεία για τους πιστούς σταματούσε μέχρι την ανατολή του ηλίου. Δύση με Ανατολή δηλαδή.

Εντυπωσιακό το Koutoubia τζαμί στην είσοδο της Μεδίνα και τα διάφορα σουκς(μικρές υπαίθριες αγορές, κατηγοριοποιημένες ανάλογα το που ήσουν) άλλες με ρούχα, ζώα, φαγητά, σουβενίρ κ.α.
Μιναρέδες, φοίνικες και η χαρακτηριστική φωνή του ιμάμη χρωμάτιζε όλο το ταξίδι.

Τις ώρες αιχμής επικρατεί ένα πανδαιμόνιο όπου ακόμα και όπου θεωρείται πεζόδρομος περνάνε μηχανάκια που κορνάρουν, τρίκυκλα, γαϊδουράκια φορτωμένα, άνθρωποι να σέρνουν την πραμάτεια τους, κάτι που δε σε αφήνει να ηρεμήσεις σε γενικό βαθμό. Καταπληκτικό το φαγητό στο δρόμο, βασίζεται σε πίτες σαν κρέπες με διάφορα μυρωδικά, Ayran και πιτάκια σαν pancakes που βάζεις μέλι ή κάτι άλλο για να απολαύσεις. Φημίζονται για το τσάι με μέντα αλλά είναι κάτι που με αφήνει αδιάφορο, καθώς το βρήκα θεόπικρο και μπουχτιστικό στα αρώματα όπου και να το ήπια. Η ζέστη και η ανυπόφορα ξηρή ατμόσφαιρα με έκαναν να ψάξω μια μπίρα κρύα και αποτελεσματική-πάντα.

Δε σφάξανε όμως….
αλκοόλ πουθενά(ούτε έστω μια μπίρα χωρίς αλκοόλ) παρά μόνο στα 5* ξενοδοχεία…

Στο σούπερ μάρκετ, το ίδιο, ίσως λόγω Ραμαζάνι οπότε…θα απολάμβανα το 5* ποτό μου το βράδυ στο διάσημο-δικαίως ατμοσφαιρικό LA MAMUNIA. Ένα εναρμονισμένο με το Μαρόκο, 5* ξενοδοχείο με εστιατόρια, καφέ και bar-ευτυχώς που μου προσέφερε μια expensive στιγμή απόλαυσης ενός Macallan 12y. Χαλάλι. Μόνο όταν χάσεις κάτι το εκτιμάς, σκέφτομαι…

Κι αφού τα ήπιαμε σειρά είχε η Jemaa El Fna, η πλατεία των θαυμάτων όπως λέγεται. Εκεί λοιπόν την μέρα κυκλοφορούν ζώα όπως φίδια και μαϊμούδες μαζί με τους “κηδεμόνες” τους που σε προσκαλούν να φωτογραφιθείς μαζί τους, πλανόδιοι, οδοντίατροι, μάγοι, άστεγοι, ζητιάνοι, πωλητές χυμών, σουβενίρ, υπαίθρια συνεργεία ποδηλάτων…τι άλλο θέλετε;

Το βράδυ όμως στήνεται ένα υπαίθριο Food Market με αριθμημένα εστιατόρια με περίπου τα ίδια φαγητά όπου είτε μπορείς να πάρεις κάτι take away ή να καθίσεις στους πάγκους και να σε φροντίσουν.


Αρνί και κοτόπουλο ψημένο για ώρες στο ειδικό πήλινο σκέυος, καλαμάκια κάθε λογής, κοτόπουλο, αρνί, μοσχάρι, λαχανικών κ.α. συνοδεία λαχανικών ψημένων στα κάρβουνα , ανεξακρίβωτων αλοιφών και του πανάλαφρου χαρακτηριστικού ψωμιού τους. Κι όλα αυτά χωρίς αλκοόλ…Εκεί γνώρισα το Hawaii, μια θεόγλυκια πορτοκαλάδα με ανθρακικό με επιπλέον χυμό καρύδας και passion fruit. Αποτέλεσε μια όαση σε όλο αυτό το έντονο και πικάντικο φαγητό.

Advertisement

Η επόμενη ημέρα μας βρήκε στους Κήπους Majorelle και στο σπίτι – μουσείο του Yves Saint Laurent.


Απίστευτη ατμόσφαιρα, νοσταλγική αύρα, ηρεμία. Ο εξωτερικός χώρος, οι κήποι Majorelle είναι ένα απίθανο μείγμα χρωμάτων και παχύφυτων, ένα μοναδικό zen περιβάλλον που σε γεμίζει και σε φέρνει σε αρμονία. Το μουσείο του σπουδαίου και ανατρεπτικού YSL είναι ένα κυριολεκτικά Must see που σου δείχνει πως είναι να φτιάχνεις το δρόμο σου, όπως κι αν σε πηγαίνει ο άνεμος.

Ο άνθρωπος υπήρξε εκκεντρικός, δημιουργικός, οραματιστής και ένας καλλιτέχνης της ζωής. Θα θαυμάσετε τις απίστευτες ενδυμασίες που δημιούργησε για κολεξιόν μόδας, ταινίες, μοντέλα και θα ταξιδέψετε σε μια άλλη σπουδαία εποχή του κόσμου. Από όλα όσα είδαμε λάτρεψα τα floral βραδινά φορέματα. Σημειώνεται, πως κάθε δημιουργία του YSL ήταν μοναδική και εμπνεόταν από τα χρώματα της φύσης ανάλογα με την εποχή.

Στο μικρό αμφιθέατρο του μουσείου προβάλλεται συνεχώς το ντοκιμαντέρ που αφορά τη ζωή του , τα πάθη και τους έρωτες του. Αφήστε το βίντεο να σας ταξιδέψει.
Βόλτα στην καυτή πόλη, δροσερά παγωτά και Ayran( ξινογαλα) και το άλλο…παζάρι… Ήταν ώρα να γίνουμε ένα με την ιδιαίτερη αυτή κουλτούρα και να το ζήσουμε.

Το βράδυ πάλι τσάι μέντας με τη συνοδεία ναργιλέ και ένα φοβερό μέρος που ο ιδιοκτήτης ήταν ένας Γαλλομαροκινος τύπος που λάτρευε την Ελλάδα. Μας κέρασε και μας μέθυσαν τα αρώματα και οι στιγμές.
Την επομένη ημέρα, ακολούθησε το ταξίδι μας σε μια από τις πιο βρώμικες περιοχές που έχω βρεθεί στη ζωή μου. Στην Καζαμπλάνκα.

Προσωπικά δε βρήκα νοσταλγία, ανεκπλήρωτο έρωτα ή κάτι τέτοιο αλλά βρέθηκα να ψάχνω την περίφημη ψαραγορά και τα αντίστοιχα μαγαζακια- καφενεδάκια που αγοράζεις ότι ψάρι ή όστρακο θέλεις και στο ψήνουν ανάλογα. Ευτυχώς συνεννοηθήκαμε και με έναν Μαροκινό που έμοιαζε περισσότερο Γάλλος, ο οποίος μίλαγε και αγγλικά καταφέραμε να φάμε στρείδια ολόφρεσκα, γλώσσα στο τηγάνι και ολόκληρο king crab σε τιμές τουλάχιστον εξευτελιστικές. Σημειώνεται εδώ πως το Μαρόκο δεν είναι καθόλου φθηνό, οι τιμές είναι παρόμοιες με την Ελλάδα αλλά οι παροχές υστερούν.

Στην Καζαμπλάνκα θα περνούσαμε το βράδυ μας αλλά ήταν τόσο αποπνικτικά και βρόμικα γενικά αλλά και στο 4* ξενοδοχείο που είχαμε κλείσει που αναγκάστηκαμε να ψάξουμε εισητηρια για την επιστροφή μας πολύ πολύ νωρίτερα. Το ίδιο βράδυ και μετά το πεντάωρο πήγαινε έλα, ο φίλος μου από το ναργιλετζίδικο ήταν η γλυκιά παρηγοριά μας, καθώς ξενυχτήσαμε μαζί του, σερβίροντας μας παράνομα μαύρο ρούμι και μπίρα με τη συνοδεία ναργιλέ με γεύση μήλο.

Η επόμενη μέρα μας έβρισκε ελαφρώς ταλαιπωρημένους να επιστρέφουμε στην Ελλάδα και να καταλαβαίνουμε πως δεν είναι τίποτα δεδομένο, όλα αποτελούν ένα μάθημα και πως η κάθε κουλτούρα απαιτεί σεβασμό αλλά και κατανόηση.

Σίγουρα θα μπορούσαμε να δούμε κι άλλα πολλά πράγματα, όπως την έρημο, χορούς με κεριά και χορούς της κοιλιάς αλλά μας φάνηκαν πολύ τουριστικά όλα αυτά για να είναι αληθινά οπότε δεν επιλέξαμε κάτι τέτοιο.
Το πλέον ξεχωριστό highlight το άφησα για το τέλος…

Στο σταθμό των τρένων στην Καζαμπλάνκα, ενώ έχουμε φάει σε ένα McDonald’s, ξαφνικά σαν ιεροτελεστία και μετά τις ώρες νηστείας του ραμαζανιού, οι νεαροί υπάλληλοι δίπλα μας στρώνουν ένα τεράστιο κυριολεκτικά τραπέζι και βγάζουν κάθε λογής αλμυρό και γλυκό σπιτικό έδεσμα από ταπερακια και αλουμινόχαρτα. Πέντε λεπτά μετά τρώγαμε μαζί τους, πράγματα που ήταν πεντανόστιμα, μοναδικά και σπιτικά…εντελώς από το πουθενά… Η γλυκύτητα των παιδιών και ο αλληλομοιρασμός μας έδειξε πάλι το σημαίνει το φαγητό, και πόσο εύκολα ενώνει φίλους και ξένους. Αυτό δε το διαβάσαμε σε κανένα οδηγό και δε το είδαμε σε κανένα άρθρο και post … Απλά αφεθήκαμε και μας ήρθε…

Advertisement
Continue Reading

ΣΚΕΨΕΙΣ

Βάλε πλώρη για καινούρια όνειρα – Της Ρούλας Πέτρου

Published

on

Άλλαξε χρώμα στα πανιά και βάλε πλώρη για καινούρια όνειρα. Είναι καλοκαίρι. Άσε την ψυχή σου ελεύθερη, οι ψυχές δεν φυλακίζονται, ούτε ορίζονται, μόνο ταξιδεύουν.

Πόσο όμορφα νιώθουμε όταν αγναντεύουμε την θάλασσα και δεν την χορταίνουμε. Το γαλάζιο της θάλασσας και η ηρεμία που προκαλεί στην ψυχή μας είναι μη διαπραγματεύσιμα. Το καλοκαίρι είναι συνυφασμένο με την ξεγνοιασιά, την ζωντάνια, την διασκέδαση. Φρόντισε να δημιουργήσεις το δικό σου βιβλίο ζωής και οι σελίδες του να έχουν άπλετο φως όπως ο ήλιος του καλοκαιριού. Μην στηρίζεσαι σε κανέναν. Βάλε στόχους και σήκωσε άγκυρα. Κράτα κοντά σου μόνο ότι σε κάνει να χαμογελάς. Να θυμάσαι πώς όσες φουρτούνες και εάν φέρνει η ζωή, κάποια στιγμή ο άνεμος θα αλλάξει. Το μπλε της θάλασσας, η αλμύρα της, οι βάρκες, τα ξωκλήσια μοιάζουν με ζωγραφιά το καλοκαίρι.

Η ευτυχία είναι πράγμα απλό. Είναι τα  μάτια του έρωτα σου  που σε κοιτάνε γεμάτα αγάπη, οι αγκαλιές, τα φιλιά, τα παιδιά σου που είναι ότι πιο ιερό και όμορφο υπάρχει στην ζωή μας, οι άξιοι φίλοι, οι νύχτες το καλοκαίρι που μυρίζουν γιασεμί, ένα καλό βιβλίο και τα ταξίδια. Τα ταξίδια που μας πάνε σε άλλους προορισμούς, μαγικούς και ονειρεμένους, εκεί που δεν χορταίνει μόνο το μάτι την ομορφιά της φύσης, τα ξεχωριστά αξιοθέατα, τους διαφορετικούς πολιτισμούς, ήθη και έθιμα, τη φιλοξενία, την απαράμιλλη ομορφιά που έχει η κάθε χώρα, αλλά κυρίως να ταξιδεύετε για να είναι η ψυχή σας γεμάτη όμορφα χρώματα, εμπειρίες ζωής που δεν μπορείς να αγγίξεις ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα.

Κάποτε ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε “ Βρες χρόνο να γελάς». Αυτή είναι η μουσική της ψυχής

Η ψυχή χρειάζεται όνειρα, προκλήσεις, χρώματα, αρώματα, όμορφους ανθρώπους για να μπορεί να χαμογελά. Τους όμορφους ανθρώπους τους αναγνωρίζεις αμέσως γιατί όταν είσαι κοντά τους αισθάνεσαι όμορφα. Κάποτε ο Γιάννης Ρίτσος έγραψε “ Βρες χρόνο να γελάς». Αυτή είναι η μουσική της ψυχής. Πόσο μεγάλη αλήθεια ! Ζήσε για εσένα. Όταν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα σε κανέναν. Μείνε μακριά από σκοτεινούς ανθρώπους. Η ζήλια και η κακεντρέχεια είναι αγκάθια της εποχής που ζούμε. Να θυμάσαι πως ότι μας αγαπά μας κάνει πιο δυνατούς.

Ώρα λοιπόν να ζωγραφίσεις το δικό σου βιβλίο καλοκαιριού με ότι σε κάνει πραγματικά χαρούμενο και ευτυχισμένο. Καπετάνιος στη ζωή σου να είσαι εσύ και να προστατεύεις και να δίνεις αδιάκοπα μάχες για ότι και όποιον το αξίζει. Απόλαυσε το κύμα της θάλασσας με την αυγή, είναι τόσο γαλήνιες οι ώρες αυτές, όπως και το βραδινό μπανάκι σε όμορφες παραλίες, όπου  το βράδυ έχεις και την δυνατότητα να απολαύσεις τη μουσική και να χαλαρώσεις, μπορείς να απολαύσεις ένα δροσιστικό ποτό.

Και όπως θα στάζει το γλυκό  φεγγάρι στο νερό να κλέψεις χρώμα για να φτιάξεις τον δικό σου ουρανό

Έχεις την επιλογή να πάρεις τον σύντροφο σου αγκαλιά και γύρω από την φωτιά στην παραλία να δημιουργήσεις μια μοναδικά ατμόσφαιρα και με τους φίλους σου και μια κιθάρα να ζήσετε  όμορφα βράδια αξημέρωτα. Περπάτησε το βραδάκι και απόλαυσε ένα παγωτό  και χαλαρή κουβεντούλα παρέα με μια φίλη/ ο σου. Τα παραλιακά εστιατόρια ωστόσο έχουν την τιμητική τους τα καλοκαίρια όπως και τα μπαράκια τα οποία προσφέρουν φρέσκο ψάρι και καλαμάρι και αντίστοιχα ωραία κοκτέιλ και παγωμένες μπύρες.

Ο ήλιος είναι σπουδαίος δάσκαλος της ζωής. Όταν δύει φέρνει γαλήνη, όταν ξαναγεννιέται δίνει ελπίδα.

Και όπως θα στάζει το γλυκό  φεγγάρι στο νερό να κλέψεις χρώμα για να φτιάξεις τον δικό σου ουρανό. Και να σου πω και ένα μυστικό;  Να ρισκάρεις. Το θαύμα της ζωής βρίσκεται στο απρόσμενο.

 Σας εύχομαι από καρδιάς «Καλό καλοκαίρι».

Advertisement
Continue Reading

HOT 5