Το 1982, στα 23 της χρόνια, η Elspeth Beard βρισκόταν στο απόλυτο μεταίχμιο. Ένας επώδυνος χωρισμός, αμφιβολίες για το αν ήθελε να συνεχίσει τις σπουδές της στην αρχιτεκτονική και μια αίσθηση ότι η ζωή της είχε κολλήσει. Εκεί που οι περισσότεροι θα έκαναν πίσω, εκείνη πήρε μια απόφαση που σόκαρε τους πάντες: θα έκανε τον γύρο του κόσμου με μοτοσικλέτα. Μόνη.

Μερικές φορές ο κόσμος σου λέει να μείνεις μικρός.
Και μερικές φορές, το μεγαλύτερο θάρρος είναι να αρνηθείς να τον ακούσεις.

Η αντίδραση ήταν σχεδόν καθολικά αρνητική. Η μητέρα της την απείλησε ότι θα την αποκληρώσει. Οι φίλοι της προέβλεπαν ότι σε τρεις μήνες θα γύριζε πίσω απογοητευμένη. Τα περιοδικά μοτοσικλέτας αρνήθηκαν να ασχοληθούν μαζί της. Της είπαν ότι θα πεθάνει μόνη, κάπου σε έναν άγνωστο δρόμο. Εκείνη δεν άκουσε.

Με μόλις 2.600 λίρες, χρήματα που είχε μαζέψει δουλεύοντας σε παμπ, μια μεταχειρισμένη BMW R60/6 του 1974 με 45.000 μίλια στην πλάτη της και έναν χάρτη, ξεκίνησε από τη Νέα Υόρκη προς το άγνωστο. Δεν υπήρχε GPS, κινητό, ίντερνετ ή εναλλακτικό σχέδιο. Μόνο η ίδια, η μηχανή και ο δρόμος.

Τα επόμενα δυόμισι χρόνια, η Elspeth διέσχισε ερήμους, ζούγκλες και ορεινά περάσματα σε χώρες που βρίσκονταν σε πόλεμο. Τραυματίστηκε σοβαρά στο αυστραλιανό outback και πέρασε δύο εβδομάδες στο νοσοκομείο. Στη Σιγκαπούρη τη λήστεψαν και της πήραν τα πάντα: χρήματα, διαβατήριο, ακόμα και το κλειδί της μηχανής. Όταν ξέμεινε από λεφτά στο Σίδνεϊ, έπιασε δουλειά σε αρχιτεκτονικό γραφείο και έζησε για επτά μήνες σε ένα γκαράζ μαζί με τη μηχανή της, απλώς για να μπορέσει να συνεχίσει.

Ακόμα κι όταν κόλλησε βαριά ηπατίτιδα και μετά βίας στεκόταν όρθια, διέσχισε το Ιράν μέσα σε επτά ημέρες με υψηλό πυρετό. Δεν γύρισε ποτέ πίσω. Τον Νοέμβριο του 1984 επέστρεψε στο Λονδίνο έχοντας καλύψει 35.000 μίλια σε 23 χώρες. Είχε γίνει η πρώτη Αγγλίδα που έκανε τον γύρο του κόσμου με μοτοσικλέτα.

Και όμως, όταν έφτασε σπίτι, δεν την περίμενε κανείς. Ούτε δημοσιογράφοι, ούτε χειροκροτήματα, ούτε γιορτές. Ακόμα και η οικογένειά της έδειξε ελάχιστο ενδιαφέρον. Η Elspeth έβαλε τις φωτογραφίες και τα ημερολόγιά της σε ένα χαρτόκουτο και τα άφησε εκεί για τρεις δεκαετίες.

Η ιστορία της, όμως, δεν έμεινε θαμμένη για πάντα. Σήμερα, η Elspeth Beard είναι μια καταξιωμένη αρχιτέκτονας που μετέτρεψε έναν βικτωριανό πύργο νερού 130 μέτρων στο βραβευμένο σπίτι της, ενώ τα απομνημονεύματά της, Μοναχικός Καβαλάρης, ενέπνευσαν μια νέα γενιά ταξιδιωτών και μοτοσικλετιστών.

Όταν τη ρώτησαν τι έμαθε από αυτό το ταξίδι, η απάντησή της ήταν απλή και εκκωφαντική: «Το ταξίδι με δίδαξε ότι δεν υπήρχε τίποτα που δεν μπορούσα να αντιμετωπίσω και κανένα πρόβλημα που δεν μπορούσα να λύσω».

Του Ζανέττου Λουκά

Είναι μέρες που νιώθω ότι είμαι κολλημένος στην ίδια γραμμή και ακολουθώ το πρόγραμμα της καθημερινότητας μου. Στην αρχή το αποδέχομαι, στη συνέχεια με τσαντίζει και στην πορεία εκτονώνομαι. Επιθυμώ κάτι συναρπαστικό και διαφορετικό. Λαχταρώ νέες εμπειρίες και νέες προκλήσεις. Τότε σκέφτομαι ότι το ταξίδι είναι η απόδραση μου. Η “αδρεναλίνη” στο σώμα που τόσο αναζητώ για να ξαναγεννηθώ ως άνθρωπος. Ο διακαής πόθος και η αγωνία για το που μπορώ να φτάσω σε λίγες ώρες κάνει το κορμί μου να ιδρώνει. Ναι! Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να ταξιδεύει.

Φιλοσοφώντας για χρόνια το παρών θέμα ανακάλυψα ότι μία «ταξιδιάρα ψυχή» είναι καταδικασμένη να είναι πάντα βασανισμένη. Μα πως μπορεί το σώμα και το πνεύμα να καταλαγιάσει σε μία καρέκλα όταν έχει γευτεί το νέκταρ της ζωής;

Πάντα πίστευα ότι η μάθηση είναι ένας ισχυρός λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι αγαπούν να ταξιδεύουν. Θέλουν να βιώσουν κάτι άγνωστο και να κερδίσουν νέες δεξιότητες και γνώσεις. Ταξιδεύοντας τον κόσμο είναι πιο εκπαιδευτικό από ένα πτυχίο Πανεπιστημίου. Αυτή η συνοπτική πορεία που έχει ο άνθρωπος για να ανακαλύψει πώς ζει ο υπόλοιπος κόσμος στην πραγματικότητα καλύπτει θέματα όπως η ιστορία, η γεωγραφία και η κοινωνιολογία. Κάθε προορισμός έχει κάτι μοναδικό για να διδάξει τους επισκέπτες, και βυθίζοντας σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο είναι η καλύτερη μαθησιακή εμπειρία.

Η εξερεύνηση ενός άλλου χώρου πάντοτε μας δίνει μια νέα εκτίμηση για το μέρος που ζούμε, τη χώρα μας, την πραγματική ζωή, τη δική μας «Ιθάκη». Μόλις επιστρέφουμε, νιώθουμε τυχεροί που ζούμε. Και ανακαλύπτουμε ξανά ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλο μέρος όπως το σπίτι μας.

Οι άνθρωποι μπορούν να ταξιδεύουν για να μάθουν κάτι συγκεκριμένο: μια νέα γλώσσα, μια νέα κουζίνα, πτυχές μιας διαφορετικής κουλτούρας ή μια βαθύτερη εκτίμηση της πίστης ή της πνευματικότητας. Ως «μπόνους», κερδίζουν περισσότερα από το συγκεκριμένο στόχο τους. Αποκτούν επίσης συνείδηση για νέα έθιμα, πολιτισμούς, ανθρώπους και τόπους. Ανακαλύπτουμε μέσα από τα ταξίδια πόσο επινοητικοί γινόμαστε όταν είμαστε εκτεθειμένοι σε νέα μέρη, ανθρώπους αλλά και εμπειρίες. Η αντιμετώπιση των προκλήσεων μας φέρνει χαρά και ενέργεια για μελλοντικές δοκιμές. Συνειδητοποιούμε πόσο ικανοί είμαστε και οικοδομούμε ξανά από την αρχή την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας.

Η εξερεύνηση ενός άλλου χώρου πάντοτε μας δίνει μια νέα εκτίμηση για το μέρος που ζούμε, τη χώρα μας, την πραγματική ζωή, τη δική μας «Ιθάκη». Μόλις επιστρέφουμε, νιώθουμε τυχεροί που ζούμε. Και ανακαλύπτουμε ξανά ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλο μέρος όπως το σπίτι μας.

Το μυαλό μας υποδέχεται με χαρά όλες αυτές τις καινούριες εμπειρίες. Μία νέα γλώσσα, ένα νέο μέρος είναι πάντοτε καλοδεχούμενο. Ακόμη και αν δεν μας αρέσει. Η συνάντηση ανθρώπων από άλλα μέρη μας δείχνει ότι η άποψή μας για τον κόσμο δεν είναι η ίδια με αυτή των άλλων, καθώς δεν μπορούμε να φανταστούμε πόσο διαφορετική είναι η ζωή σε άλλο μέρος μέχρι να φτάσουμε εκεί. Επιστρέφουμε πίσω στον τόπο μας με διαφορετικές ιδέες και δυνατότητες.

Με την έκθεση σε νέους τόπους, ανθρώπους και πολιτισμούς, αναπτύσσουμε μια ευρύτερη άποψη του κόσμου, όπου μας κάνει έναν καλύτερα στρογγυλεμένο παγκόσμιο πολίτη. Πιστεύω ότι είναι μία μεγάλη ανταμοιβή και ένας μεγάλος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι αγαπούν να ταξιδεύουν. Η εξερεύνηση ενός άλλου χώρου πάντοτε μας δίνει μια νέα εκτίμηση για το μέρος που ζούμε, τη χώρα μας, την πραγματική ζωή, τη δική μας «Ιθάκη». Μόλις επιστρέφουμε, νιώθουμε τυχεροί που ζούμε. Και ανακαλύπτουμε ξανά ότι στην πραγματικότητα δεν υπάρχει άλλο μέρος όπως το σπίτι μας.

Ταξίδεψε άνθρωπε, δες, μυρίσου, άκου. Άσε τον φόβο, την αγωνία, το άγνωστο να σε παρασύρουν σε νέες πατρίδες. Παράτα για λίγο την ξέγνοιαστη καθημερινότητά σου και αφέσου ανοικτά στο απρόοπτο, την έκπληξη, το καινούργιο, που σε φέρνουν κοντύτερα σε τόπους κι ανθρώπους διαφορετικούς, συμβάλλοντας αποφασιστικά στο να γνωρίσεις καλύτερα όχι μόνο τον κόσμο, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό.

Μια έφηβη ορειβάτισσα που επιχείρησε να κατακτήσει την κορυφή του Έβερεστ προκάλεσε αίσθηση στα social media, περιγράφοντας τη δραματική εμπειρία της στη λεγόμενη «ζώνη θανάτου» και όσα αντίκρισε εκεί, εμφανώς εξουθενωμένη από τις κακουχίες.

Η ανάβαση στο Έβερεστ αποτελεί μια ιδιαίτερα απαιτητική διαδικασία, η οποία συνήθως προϋποθέτει μήνες εντατικής σωματικής και ψυχικής προετοιμασίας, αλλά και εγκλιματισμό στα ακραία υψόμετρα.

Η 17χρονη Bianca Adler έχει ήδη στο ενεργητικό της δύο σπουδαίες διακρίσεις, καθώς είναι η νεότερη γυναίκα που έχει φτάσει στην κορυφή του Manaslu, του όγδοου υψηλότερου βουνού στον κόσμο με υψόμετρο 8.163 μέτρα, και του Ama Dablam, στα 6.812 μέτρα. Στόχος της πλέον είναι η ψηλότερη κορυφή του πλανήτη.

Η νεαρή ορειβάτισσα καταγράφει βήμα-βήμα την πορεία της, με το τελευταίο της βίντεο στο TikTok να γίνεται viral, συγκεντρώνοντας περισσότερες από 55 εκατομμύρια προβολές μέσα σε δύο ημέρες. Σε αυτό παρουσιάζεται καταπονημένη, μετά από τέσσερις ημέρες παραμονής στη Ζώνη Θανάτου.

@biancaaadler

after spending almost 4 days in the death zone, feeling the worst I have ever felt #fyp #viral #everest #nature #climbing

♬ Fine line (Instrumental) – Kapa Boy